Hyperpruiken & eye candy

Op de terugvlucht van Thailand, vorig jaar februari, zag ik op een klein vliegtuigschermpje al delen van ‘Marie Antoinette’ en ik was geintrigeerd. Pas recent zag ik de film eindelijk gewoon thuis op ons breedbeeldscherm. Het bleek een uitgesteld genoegen.

Ik was door recensies al gewaarschuwd: de derde speelfilm van Sofia Coppola na ‘The Virgin Suicides’ en ‘Lost in translation’ moet je vooral niet bekijken om de dramatische diepgang of voor een grondige geschiedschrijving.

Het leven van de laatste koningin van Frankrijk, gebaseerd op Antonia Fraser's omstreden biografie, was voor de regisseuse slechts een licht-anekdotische kapstok om een ronduit oogverblindende ‘kostuumfilm’ aan op te hangen. Met verve bevrijdt Coppola het genre uit het klassieke Hollywoodkeurslijf en toont de decadentie, grandeur en intriges van het Franse hof in een geheel eigen vormgeving.

Protocollen en patisserieën
De film is door de sublieme art direction niets meer en niets minder dan een regelrecht feest voor het oog. Prachtig gekaderde architectuuropnames van het monumentale Versailles en MTV-achtige scènes in een knetterend kleurengamma tonen de “nutteloosheid gevangen in protocollen en patisserieën”, zoals de Filmkrant het treffend karakteriseerde.

Barokke kijkdoos
Leegte, isolement en wereldvreemdheid worden inderdaad prachtig, soms bijna surrealistisch verbeeld, maar echt grote betrokkenheid met de hoofdrolspelers bewerkstelligt de film niet. Daarvoor is dit toch letterlijk een te barokke en afstandelijke wereld. Wie echter genoegen neemt met een mooie, kleurige kijkdoos vol fraaie tableaux vivants zal zich niet snel vervelen.

Sofie Coppola blijft een filmtalent om in de gaten te houden.

Wildplassende blowers

De coffeeshops in Nederland liggen momenteel zwaar onder vuur. Met name in de grensstreken ervaart men namelijk veel overlast van blowgrage toeristen. Eigenlijk wil het CDA en ChristenUnie contingent natuurlijk gewoon het hele gedoogbeleid afschaffen, maar je moet ergens beginnen nietwaar?

Narco City?
Vlissingen beschikt over twee coffeeshops en tegenover een daarvan -direct grenzend aan het uitgaansgebied- werk ik. Met name in het zomerseizoen zie ik dus regelmatig hordes buitenlanders bij de overburen binnenstappen en tevreden grijzend weer naar buiten komen. De aanloop is dermate groot dat je zou verwachten dat Vlissingen des zomers in een regelrechte narco stad verandert. Toch heb ik dat nooit als zodanig kunnen vaststellen.

Veelgehoorde klachten in de grensstreekgemeenten spitsen zich toe op verkeersoverlast en wildplassen. Heb ik hier ook nog nooit met eigen ogen kunnen aanschouwen. In de buurt van de twee Vlissingse coffeeshops zijn namelijk zat parkeermogelijkheden en de meeste wietshoppers doen hun aankopen hier dus te voet. Om daarna waarschijnlijk door te wandelen naar boulevard of strand en daar hun rookwaar uit te testen.

Blaasproblemen?
Ook eigenlijk nog nooit eerder gehoord dat blowen op de blaas slaat. Van bier ken ik dat verschijnsel wel uit ervaring, maar dat wordt in coffeeshops niet geschonken. Wel in de vele cafés in de binnenstad, maar die veroorzaken dan ook geen overlast.

Persoonlijk prefereer ik een tevreden blowende Belg boven een brallende Brabo vol bier (van die laatste categorie ondervind ik zelf namelijk iedere zomer veel overlast). Maar daar denkt men in Bergen op Zoom en Roosendaal duidelijk anders over.

Hou het simpel
De oplossing? Geef iedere gemeente gewoon één shop voor de eigen dope heads en open voor non-locals op het plaatselijke industrieterrein een supershop met flinke parkeerfaciliteiten. En vergeet dan ook gelijk niet wat toiletblokken erbij te plaatsen!

Python lives!

Python lives!

Dat ik het tv- en filmoeuvre van Monty Python tot de tijdloze humorklassiekers reken, moge inmiddels genoegzaam bekend zijn. In ieder blog dat ik ooit gemaakt heb komt Python namelijk wel een keer aan de orde. Hier bijvoorbeeld een paar maanden geleden nog.

Dat hun humor nog steeds springlevend is bleek uit twee berichten die deze week kort na elkaar in de media opdoken.

Volgens de Amerikaanse hoogleraar William Berg is de overbekende sketch met de dode papegaai ('ELLO POLLY!!!!!) direct geïnspireerd door een mop van de Griekse schrijver Philogelos uit de vierde eeuw na Christus. Als dat niet klassiek is, dan weet ik het niet meer.

En vandaag zoemde op Internet ineens het bericht dat de MP-leden een eigen videokanaal zijn gestart op YouTube in de strijd tegen "those crap quality videos" die iedereen daar maar online kwakt. Een loffelijk streven, want men belooft "HQ videos straight from the vault".

Alle video’s op het Monty Python channel zullen gratis te bekijken zijn, maar men wil er wel wat voor terug. “We want you to click on the links, buy our movies and TV shows, and soften our pain and disgust at being ripped off all these years."

Ze blijven leuk die mannen.

De kunst van publieksbenadering

Beroepshalve word ik regelmatig geacht persberichten van het Buro Beeldende Kunst op de gemeentelijke website Vlissingen.nl te zetten. En dat is op z’n zachtst gezegd vaak geen groot genoegen.

Laat ik vooropstellen dat op de kwaliteit van het gebodene in de expositieruimte Willem 3 weinig valt af te dingen. Het toegangsbeleid is laagdrempelig (want gratis), je kunt er bijvoorbeeld tijdens je lunchpauze binnenlopen en ongehinderd ronddwalen in de fraaie ruimtes waar tweemaandelijks de meest uiteenlopende kunstdisciplines te zien zijn.

Wartaal
Maar die persberichten lijken haaks te staan op het streven de kunstdrempels te slechten. De ene keer moet een onbegrijpelijk Engelstalig gedicht dienen als publieksinfo, een andere keer stuurt men een uitvoerig brok wartaal op. Vandaag was het weer raak:

"Monochrome kleurvelden vitaliseren de geometrische beeldordening, die van elke voorstelling van de zichtbare werkelijkheid afstand schijnt te doen en binnen de tweedimensionale vlakkenafscheiding de wet van kleur en vorm volgend een opvallende kracht ontwikkelt. In dit spanningsveld tussen post-minimalisme en anthopomorfe lijnvoering verwijst de schaduw, die onderscheidenlijke zwarte vlakken opbouwt, eenmaal meer op de toch persoonlijke en contextbetrokkene, sculpturale dimensie binnen het elementaire vormvocabulaire."

Ja, gooit u het maar in mijn pet! Het lijkt verdomme wel een cabarettekst van Koot & Bie. Op de een of andere manier sprong dan ook gelijk hun typetje Memien Holboog voor mijn geestesoog.

Kan iemand mij vertellen waarom van overheidsambtenaren terecht wordt verwacht dat zij klare taal gebruiken, terwijl anderzijds kunstcollega’s nog gewoon zulk mumbo jumbo jargon mogen blijven hanteren? Toch nog een laatste restje hardnekkig ingesleten elitarisme?

Zomerse antidepressiva

Het uit Washington afkomstige DJ/producersduo Rob Garza en Eric Hilton levert onder de naam Thievery Corporation al ruim tien jaar lang een gestage stroom cd’s af. Hoofdspecialisatie: loom swingende downtempo lounge, die overal tot zijn recht komt waar chillen & relaxen hoog in het vaandel staan.

Of je nou met een coole cocktail in de hand in een hippe nachtclub staat of met een joint in je hoofd in een hangmat in Goa ligt, bij TC is het goed heupwiegen en/of knikkebollen.

Hun zelfrelativerende naam is perfect gekozen, want de twee dubheads jatten als raven uit de ruif van de pop- en wereldmuziek en mengen de ingrediënten tot een eigen amalgaam dat inmiddels uit duizenden herkenbaar is.

Muzikale globetrotters
Doorspekten de heren de beats altijd al kwistig met multi-culti invloeden (triphop, latin, jazz, bossa en reggae) en diverse gastvocalisten, hun meest recente cd ‘Radio Retaliation’ is niets minder dan een muzikale wereldreis in vijftien nummers. Daarbij worden o.a. India, Afrika, het Midden-Oosten, Latijns Amerika, Cuba en uiteraard Jamaica aangedaan.

Zonnige muziek dus, maar ditmaal overgoten met een nadrukkelijk politiek sausje, want het duo ageert tekstueel tegen oorlog, corrupte regeringen en andere mondiale ongemakken. Maar de heren doen dat zo relaxed dat je er gelukkig met dit najaarsweer niet de barricaden voor op hoeft. Protest, okee, maar dat kan ook vanuit de lounge chair met de verwarming aan.

Discover

Startpunt
‘Radio Retaliation’ is TC’s meest gevarieerde cd tot op heden, dus een perfect startpunt voor wie de groep niet kent. En wie dit album leuk vindt, kan altijd nog verder graven naar andere pareltjes op twaalf voorgangers.

Heb zelf hun zes officiële albums, vijf remixcompilaties en twee soundtracks teruggebracht tot 70 favorites, in mijn geval goed voor dik vijf uur innerlijke herfstbestrijding.

Ook zo blij met je creditcard?

Een tijdje geleden las ik ‘Cel’ van Charles den Tex, een boek waarin digitale identiteitsroof centraal staat. Ik was er maar matig enthousiast over. Het gegeven (‘Bewijs maar eens wie je bent als iemand jouw identiteit misbruikt’) was op zich prima uitgewerkt, maar het geheel bleef steken in een polder-thriller met ongeloofwaardige figuren, modieuze zijlijnen (terrorismedreiging) en een mysterieuze romance. Beetje Saskia Noort meets The Net of zoiets.

Verbijsterd
In de reportage ‘We weten alles van u’ toetste actualiteitenrubriek NOVA gisteravond de theorieën van Den Tex aan de werkelijkheid. De uitkomst? Creditcardgegevens zijn voor een prikkie (5 dollar!) te koop via Russische sites, het Openbaar Ministerie is verbijsterd & totaal niet op de hoogte van deze praktijken, terwijl banken doodleuk doen alsof hun neuzen bloeden.

Meldingsplicht
Al met al een behoorlijk verontrustende documentaire. Schokkendst van al is wel dat creditcardmaatschappijen en banken geen enkele meldingsplicht hebben over hen bekende fraudegevallen, waardoor de ware omvang van dit probleem nadrukkelijk onder de tafel wordt gehouden.

Als NOVA één ding duidelijk maakte, dan was het wel dat zo’n meldingsplicht wettelijk moet worden afgedwongen. En een voorlichtingscampagne voor online shoppend publiek én justitiële instanties lijkt ook geen overbodige luxe.

Ik maakte al uiterst spaarzaam gebruik van mijn creditcard op Internet. Dat zal na het zien van deze reportage zeker niet toenemen.

Long time comin'

Bye bye Bush!

Meer Joep Bertrams cartoons hiero.