Last day in paradise

Allereerst dank aan iedereen die de moeite heeft genomen om via dit blog te reageren. Altijd leuk om berichtjes van het thuisfront te lezen.
Door een belabberde internetverbinding twee dagen niet online gekund, en dat is voor een modern mensch toch een vreemde gewaarwording.

Inmiddels zijn wij al weer begonnen aan ons laatste dagje op het fantastische Mirissa Beach.

Hectische strandactiviteiten
Tja, wat doe je zoal op zo´n idyllisch strand? De gebruikelijke dingen: stukje langs de vloedlijn sjokken, koppie onder gaan in de bruisende branding, lekker eten (gisteren bijvoorbeeld de beste inktvis sinds vele jaren!), wat hangen & rondlummelen in de schaduw, naar de surfers staren en maar weer een drankje nemen om het vochtpeil op verantwoorde hoogte te houden. It’s a hell of a job, but someone’s got to do it…

In de Top 10
’s Avonds ondergaat het overdag zo verstilde strand een magische verandering met talloze lichtjes, vuurtjes, lekkere muziek en overal tafeltjes in het zand. Een sprookjesachtig en relaxed sfeertje, waardoor Mirissa Beach een hoge plek verdient in mijn Persoonlijke Stranden Top 10.

Een bruid in de morgen
Vanochtend werden we om 7.00 uur wakker doordat er in de tuin van ons hotel al een uitgebreide bruidsfotosessie aan de gang was, compleet met bruidsjonkertjes en –meisjes.
Idioot leuk gezicht zo vroeg op de morgen en ik heb natuurlijk gelijk mijn camera gepakt om mijn eigen bruidsreportage te maken. De bruiloftspartij vond het allemaal best en met name de feestelijk uitgedoste kinderen poseerden bereidwillig.

Vandaag gaan we proberen een brommertje te huren om wat verderop een groot Boeddhabeeld en een tempel te bezoeken, want we moeten nu ook wel nodig eens wat cultuurgoed tot ons nemen.

Morgen trekken we weer door naar Tangalla, het laatste strand voordat we richting the hill country gaan. Hopen dat ze in Tangalla WiFi hebben…

Oudere jongere in tropisch zwemparadijs

Dinsdag 8 maart
Vanochtend tegen 11.00 arriveerden we al hier in Mirissa waar we voor drie dagen in een hotelkamer direct aan het strand verblijven. We hebben hier uitzicht op Antartica. ´t Is slecht te zien, maar hemelsbreed gemeten klopt het: op de Indische Oceaan waar we op uitkijken is naar het zuiden verder geen land meer, behalve uiteindelijk de Zuidpool.

Betaalbare luxe
Onze kamer is voor trekkerstoeristen wat aan de dure kant (27 euro), maar probeer het in Nederland maar eens te krijgen, inclusief ontbijt. Bovendien wordt het kamertje schoongemaakt en krijgen we iedere dag schone handdoeken, wat ten opzichte van onze vorige twee accommodaties een echte luxe is.

Het strand van Mirissa is het beste wat we tot nu toe beleefd hebben. Breed, lang, lekker rustig, met een verfrissend windje en wat spaarzaam verspreide eet- en drinktentjes waar nogal wat reggaesferen heersen. In mijn beleving is dat vaak een goed teken.

Adembenemende golven
Ook is hier –net als in Hikkaduwa- een behoorlijk wilde & spectaculaire branding en een sterke onderstroom. Ik kijk met enige afgunst naar mensen die hier soepel met surfboards lopen te sjouwen en naar de jongelui die moeiteloos de enorme brekers trotseren.
Het is helaas aan mij niet meer besteed door beperkte luchtcapaciteit. Heb geen zin om, zoals me in Hikkaduwa overkwam, happend naar adem op het droge te belanden.

Leve het pierenbadje!
Maar, count my blessings: dit strand heeft ook nog een minibaai met een rustiger zeevariant waar geen branding is. Hoop daar mijn door belabberde matrassen opgelopen rugpijn weg te zwemmen.
Voor de surfkids zal dit als wel het pierenbadje voor senioren gelden, maar dat zal mij worst wezen. Misschien krijg ik in de strandtentjes zelfs wel 55+ korting?

(Dit is inmiddels al een enigszins gedateerd blogpostje. Door wiebelende WiFi verbinding pas vandaag -donderdagochtend- erop kunnen zetten. Binnenkort hopelijk weer actuelere meldingen)

On the road again

Dankzij een streng dieet van sapjes, soepjes, thee, fruit en medicamenten lijkt het allerergste darmleed gelukkig weer al enigszins geleden.

Gisterochtend lekker op een bedje aan de baai gelegen en heerlijk gepoedeld in het zalige zeewater. Daar ook een hele tijd zitten keuvelen met Ferry, een Hollandse jongen die aan een wereldreis van een jaar bezig is. Aangezien hij in ieder geval ook op onze eerdere reisbestemmingen geweest is, was dat leuk verhalen en anekdotes uitwisselen.

´s Middags met de tuk tuk naar Galle geweest om te pinnen. Gelijk natuurlijk ook het oude Hollandsche fort bezichtigd voor een snufje van die goeie, ouwe VOC-mentaliteit. Was even leuk om rond te lopen, maar bepaald niet spectaculair.

Picture, please?
Het allerleukste daar vonden we de vriendelijk locals die er rondliepen en die maar wat graag gefotografeerd wilden worden. Sommigen vroegen me er zelfs om, zoal de man die wilde dat ik zijn kinderen en zijn vrouw op de foto zette. Wat hij daar precies mee opschiet is me onduidelijk, maar ik hou er een paar leuke portretfoto´s aan over.

Mooi toeval was ook dat er die middag een ware bruiloftsexplosie was met stralende bruidjes die daar voor een photo shoot waren.
Allerleukste moment: een paar busladingen schoolkinderen in witte uniformpjes, die op schoolreisje vanuit de bergregio waren, Zagen waarschijnlijk voor het eerst de zee, want ik heb nog nooit zo’n uitgelaten benden zien golfjetrappen.

Terwijl ik dit blogpostje tik, zitten we in ons favoriete cappucinotentje aan het ontbijt, in afwachting van een taxi die ons 50 kilometer verderop naar Mirissa zal brengen. Het was leuk in Hikkaduwa, maar het volgende strand roept!

Verplichte zondagsrust

Na een heerlijk etentje bij de Italiaan hebben we onze eerste nacht in Unawatuna buitengewoon slecht (zeg maar: nauwelijks) geslapen. Zaten al om 5.00 uur buiten op onze veranda tussen de geluiden van de ontwakende jungle en zagen het langzaam dagen in het oosten.

Het is al de tweede dag dat ik behoorlijk forse darmproblemen heb. Komt het door het klimaat (dat toch behoorlijk vochtiger is dan we verwacht hadden), is het een lichte voedselvergiftiging of een combinatie van beide? Het doet er niet veel toe, het resultaat is dat me zo slap als een vaatdoek voel.

Mijn verpleegster, mevrouw Q -die zelf ook nog doodop is- vertrok al vroeg met een tuk tuk richting apotheek, op zoek naar stoppende middelen. Terwijl zij aan haar welverdiende ontbijt met cappuccino zit, tik ik dit levensteken vanaf mijn bed waar ik de komende uren niet van plan ben uit te komen.

Vervelend allemaal, maar hoort er een beetje bij. Gewoon liggen en wachten tot het weer overgaat.

Welterusten voor nu en tot later.

Strandetappe 2

Ondanks het feit dat onze eerste dag in Hikkaduwa vrijwel bewolkt was, waren we aan het eind van de dag van bleekgezichten veranderd in roodhuiden. We zijn dus de afgelopen dagen verder wat voorzichtiger geweest met de knetterende UV-straling hier.

Waar is iedereen toch?
Reisgidsen voorspelden ons dat Hikkaduwa een van de drukkere stranden zou zijn, maar dat hebben we zeker niet zo ervaren.
Het blijkt dat het hoogseizoen hier inmiddels al achter de rug is, dus met name ´s avonds is het in de vele bars en eettentjes bijna uitgestorven. Overal gaat de boel na tienen al dicht. Nu zijn wij op onze ouwe dag bepaald geen late night feestbeesten meer, maar iets swingender mag heus wel van ons.

Surfers paradise
Verder nix mis met het uitgestrekte strand hoor; een waar surfers paradise met enorme branding waarin je continu van je sokken wordt gebeukt en regelmatig kopje onder gaat. Overdag een leuk relaxed sfeertje, maar na zonsondergang is het toch een beetje sfeerloos, zeker in vergelijking met bijvoorbeeld onze eerdere Goa- of Gili-avonturen.

Apen & muggen
Na drie nachten in Hikkaduwa zijn we vanochtend per taxi doorgetrokken naar de volgende strandbestemming: Unawatuna, zo’n 20 kilometer verder langs de zuidkust.
Hebben hier een zeer betaalbaar kamertje met uitzicht op een ‘jungletuin’ met bamboe en lianen. Er schijnen volgens de eigenaar zelfs apen in te zitten. Niet dat we die al gezien hebben, maar al wel veel muggen, dus dat wordt voor het eerst toch smeren!

Unawatuna zelf is compleet anders dan Hikkaduwa. Het ligt aan een overzichtelijk baaitje en heeft strandstrookjes, maar in ieder geval geen voortrazend verkeer en wel iets van een dorpshart. Bovendien zijn hier –misschien door het weekend?- veel meer locals, en dat vinden we toch leuker om te bekoekeloeren.

Tsunamisporen
Veel van het zandstrand en het vroegere koraalrif is hier weggeslagen door de tsunami en op sommige plekken zijn de sporen daarvan nog steeds zichtbaar.
Vanmiddag spraken we zelfs de Nederlandse eigenaresse van een fantastische cappuccinotent die ons een ooggetuigeverslag gaf van wat zij hier toen heeft meegemaakt. Was toch wel heel bijzonder om dit te horen. We zitten hier nu af & toe met heel andere ogen naar de zee te staren…

Ga er nu snel mee stoppen, want we hebben een aanbevolen Italiaans restaurant ontdekt en onze buiken rammelen. We verheugen ons op pasta met een wijntje, want dat laatste is hier niet te krijgen.

We melden ons binnenkort weer, want we zitten hier nog twee dagen voordat we verder de zuidkust langstrekken.

Zanderige en zonnige groeten uit Unawatuna.

Hallo, hier Hikkaduwa

Voor het eerst van mijn leven zit ik met een laptopje ´s morgens vroeg op het strand, met de beukende branding op loopafstand, om het thuisfront een eerste levensteken te bezorgen.

We hebben vannacht in etappes zo´n 10 uur geslapen. Geen wonder natuurlijk na zo´n vermoeiende en vrijwel slaaploze tocht van in totaal toch weer 24 uur van huis naar hier.

De vlucht via Dubai naar Sri Lanka verliep probleemloos en geheel volgens schema belandden we hier tegen 13.00 uur in Hikkaduwa na eerst nog een drie-en-half uur durende dollemansrit in een taxibusje vanaf het vliegveld.

Scheuren op de A58
Sowieso ben je dik een uur bezig om naar en door de hoofdstad Colombo te komen. Er loopt namelijk maar één tweebaans hoofdweg langs de kust naar het zuiden, dus er geldt het recht van de sterkste, en dat betekent: scheuren, snijden en de claxon in de continustand.
Maar goed, met het raampje open konden we wel onze eerste sigaretjes roken na vele uren. De smog, de herrie en de zwoele tegenwind kregen we er gratis bij. Af & toe werd de vermoeidheid ons toch teveel en zaten we ondanks het gehotsebots zelfs nog even weg te soezen en te knikkebollen.

Maar zoals gebruikelijk is het grootste leed direct geleden als je dan op een leuk strand belandt en je eerste drankje en hapje nuttigt. Hebben gelijk onze witte, verploerte koppen op de foto laten vastleggen om daarna een inhaalslaapje van een paar uur in onze aardige accommodatie te plegen.

Eerste verkenning
’s Avonds een eerste verkennende wandeling gemaakt door Hikkaduwa. Zoals alle kustplaatsen loopt hier die hoofdweg dwars door het stoeploze stadje, dus dat betekent opletten in de herrie van het voortrazende verkeer.
Terug zijn we dan ook over het strand gelopen waar vele rustige eet- en drinktentjes zijn. Doet qua sfeer wel een beetje denken aan Goa, alleen het is hier nog rustiger. Bepaald geen feestcentrum dus, hoewel er wel een enkele dreuntent te vinden is voor de liefhebbers.

Toen we gisteravond ons strandmaaltje nuttigden was de hemel dichtgetrokken en begon het in de verte fors te knipperen aan de hemel. Moesten zelfs in de regen teruglopen naar ons kamertje, en vanochtend is het droog en bewolkt. Maar we zitten in lekkere temperaturen met een windje in onze zomerkleren op een heerlijke locatie, dus wat wil een mensch nog meer. Die zon komt heus nog wel.

Wij melden ons weer in een later stadium. Nu eerst aan het ontbijt en onze dagplanning maken.

En route!

Goed, we zijn bijna en route.

Morgenochtend etappe 1: de treinreis naar Schiphol. 's Middags om half 3 vliegen we via een nachtelijke tussenstop in Dubai naar Sri Lanka waar we morgenochtend om 8.30 uur plaatselijke tijd op Colombo Airport hopen te arriveren. Daar zou volgens afspraak een taxi voor ons klaar moeten staan om ons in 3-4 uur naar de zuidkust te transporteren.

Volgens schema zouden we dus zo rond het middaguur (volgens ons bioritme dan zo 9.00 uur) moeten arriveren in onze van te voren geboekte strandaccommodatie, het International Beach Hotel (klinkt aanzienlijk grootser dan het is) in Hikkaduwa, zo’n 15 kilometer ten noorden van de voormalige VOC-vesting Galle.

We zullen Hikkaduwa -waar we voor drie nachten een kamer hebben- vooral als uitvalsbasis gebruiken om de zuidkust verder te ontdekken. De bedoeling is dat we daar op verstilde stranden kamertjes gaan zoeken voordat we na ongeveer anderhalve week vanuit Tangalla naar het noorden afbuigen, richting de bergen.

Daar staan 1-2 dagen verblijf in Ella op het programma, tussen de theeplantages, en van daaruit een 7 uur durende treinreis richting Kandy, de tweede grote stad na Colombo. Hoe lang we daar blijven en wat we daarna gaan doen is op dit moment nog onzeker.

Eén ding is wel zeker: we verheugen ons op veel dingen, maar vooral op rust & zon.