Muzikale retro reis

Pas recent ontdekte ik door een concertfragment van Lowlands 2011 het fenomeen C.W. Stoneking.
Zijn laatste cd ‘Jungle Beat’ bleek inmiddels al drie jaar oud, maar sommige goede dingen komen nooit te laat. Sterker nog: zijn muziek is helemaal niet van deze tijd en klinkt alsof hij stamt uit de beginjaren van de vorige eeuw.

Wie Stoneking hoort zingen verwacht dat die stem toebehoort aan een oude, zwarte bluesman. Maar Christopher William blijkt een blanker dan blanke Australiër die de 28 nog moet passeren en als geen ander Amerikaanse muziekstijlen uit de 20-er tot 40-er jaren weet te herscheppen.

Calypso, ragtime, New Orleans jazz, Cubaanse mambo, Afroblues, G.W. Stoneking mengt met zijn Primitive Horn Orchestra alles tot een uiterst gevarieerde cd die bovendien zeer authentiek en consistent klinkt.

Mooi & verrassend dat tegenwoordig nog zulke muziek gemaakt wordt. Hulde!

Muzikale boswandeling met neohippies

Nog meer pas bekeken Lowland Leuks: het neofolkcollectief Edward Sharpe & The Magnetic Zeros.

Had het er al eerder over in dit blog. De band toerde deze zomer uitgebreid langs de Europese festivals. Zou ze graag ooit eens op een kleinschalige concertlocatie meemaken, want dit enthousiaste groepje heeft mijn sympathie.

Daarom deze akoestische boswandeling alsnog maar even vastgelegd.

Herfstklaar

Nog steeds doende vele uren Lowlands op de harddisk recorder te bekijken. Tussen alle voorspelbare gitaarrock en electro sprong de verstilde pianopop van Agnes Obel en direct tussenuit.

Het feit dat deze in Berlijn woonachtige artieste oorspronkelijk uit Denemarken komt, doet menig recensent grijpen naar de vertrouwde natuurlyriek van mistige bossen en besneeuwde heuvels. Toch is haar debuut ‘Philharmonics’ allesbehalve een kille bedoening.

Wie deze cd vol subtiele speeldoosminiatuurtjes op volle sterkte draait, zakt langzaam weg in een warm bad van hypnotiserende, repeterende pianoklanken. En dan hebben we het nog niet over Agnes’ stem gehad, die ergens tussen een jonge Kate Bush en een hysterievrije Tori Amos in zit.

Haar Satie-achtige luisterliedjes worden heel slim en onnadrukkelijk ingekleurd met tweede stem, gitaar, harp en cello en lijken met ijzersterke precisie in elkaar gezet zonder dat het klinisch wordt.

Grootste compliment is dat dit niet direct de muziek is waar ik normaliter voor warmloop, maar deze ingetogen mix van betoverende luisterpop en folk met klassieke invloeden weerklinkt nogal eens in Huize Q.

Laat die herfst maar komen, ik heb het perfecte Deense dekbed om in weg te kruipen…

Mijn zoveelste Beatles revival

Hoewel het dik vier decennia geleden is dat the Fab Four uit elkaar gingen, overkomt het me nog steeds één à twee keer per jaar: mijn zoveelste Beatles heropleving.

Onlangs nam ik een oud muziekblad mee als strandliteratuur waarin de groep zoveel jaar na dato kritisch werd geanalyseerd. Het verhaal van de band is mij inmiddels overbekend, maar blijft interessant wanneer het maar vanuit nieuwe perspectieven wordt beschreven.

En ja hoor, voordat ik het wist zat ik het rijke oeuvre van de groep weer met hernieuwde interesse te beluisteren en ontdekte ik toch weer nieuwe details in sommige grijsgedraaide songs.

Alsof de duvel ermee speelde waren er ineens op tv & internet ook weer Beatles-zaken die mijn aandacht trokken.
Deze week was in Het Uur van de Wolf de nieuwe documentaire ‘John Lennon in New York’ te zien, gisteren verscheen de trailer van de Scorsese-film over het leven van George Harrison, die 5 oktober in première gaat.

Bovendien ontving ik vorige week via Twitter een link naar onderstaand filmpje, een flash mob annex karaoke event op Trafalgar Square waar 13.500 mensen ‘Hey Jude’ staan te zingen.



Hartverwarmend filmpje. Moet even op gang komen, maar toont overduidelijk aan dat ik niet de enige ben voor wie de muziek van JPG&R nog steeds springlevend is.

Daar gaat ie...

Zal tijd worden. De vraag is wat/wie er voor in de plaats komt, maar zal voor de Libiërs altijd een verbetering zijn.

Bewegende foto’s

Iedereen kent ze wel: animated gifs, de vaak nerveus knipperende attentietrekkers (Nieuw! Klik hier!) die vooral in vroeger jaren de pagina’s van websites bevolkten & ontsierden. In feite zijn het kleine animaties van een aantal aan elkaar gemonteerde plaatjes die eindeloos worden herhaald.

Eerherstel?
Je ziet ze tegenwoordig op professionele sites gelukkig niet vaak meer; in plaats daarvan worden nu o.a. gelikte Flash animaties gebruikt. Toch lijkt er iets van een revival annex eerherstel gaande, want recent kwam ik regelmatig sites tegen waar men aantoont dat je met animated gifs ook hele mooie dingen kunt doen.

Zie bijvoorbeeld het photoblog ‘From me to you’, dat vooral gespcialiseerd is in bewegende modefoto’s en glossy plaatjes.

De mooiste vind ik zelf ‘If we don’t, remember me’ waar met regelmaat nieuwe movie stills worden geplaatst met uiterst subtiele animatie. Vaak moet je zelfs goed kijken wanneer en wat er nou precies beweegt. Dus nix geen geknipper, maar eerder een esthetisch, onthaastend genoegen dat haaks op de schreeuwerigheid van het vroegere format staat.

Musuembezoek als nieuwe belevenis

Gisteren togen wij met een bevriend echtpaar richting België voor onze jaarlijkse portie Cultuursnuiven in Vlaanderen. Doel was dit keer het recent geopende nieuwe museum Museum aan de Stroom in Antwerpen.

In twee maanden tijd trok deze nieuwe kunstattractie al dik 250.000 bezoekers. Daar zijn er gisteren weer heel wat bij gekomen, want het weer was belabberd en hordes verregende toeristen trokken en masse naar het MAS.

Het 60 meter hoge museum wordt gekenmerkt door een bijzondere architectonische vormgeving en een uiterst prettige, informele sfeer. Voor een tientje heb je maar liefst negen verdiepingen kunst & cultuur tot je beschikking, inclusief een panoramisch 360 graden uitzicht over de stad bovenop het dakterras.

Vooral de manier waarop thematentoonstellingen als ‘Machtssymbolen’ en ‘Leven en dood’ werden gepresenteerd maakte grote indruk. Met ondersteunend beeld, geluid, video- en klankcollages maakt het MAS het bezoek aan een museum tot een nieuw soort allround belevenis.

Na ruim drie-en-half uur dwalen door dit prachtgebouw zaten onze hoofden stampensvol bijzondere beelden. Bovendien werd het eindelijk droog en begonnen de terrassen nadrukkelijk te lonken.

Nog niet de helft gezien van wat het MAS te bieden heeft, maar dat geeft niet. We komen er graag ooit nog een keer terug voor de rest.