Lijstebrij

Het jaar loopt op z’n eind, dus het is weer lijstjestijd.
TIME Magazine zet met zijn Top 10 of Everything inderdaad vrijwel alles op een rijtje.
Maar het meest geïnteresseerd kijk ik in de decembermaand altijd eerst naar de OOR-lijst met beste cd’s, zoals samengesteld door de vaderlandsche recensentenkliek.
Dit jaar vond ik mijn persoonlijke voorkeuren echter minimaal vertegenwoordigd. Tijd dus voor een muzieklijstje met mijn eigen toppers:

The Beach Boys – Smile
De verrassing was er natuurlijk al een beetje af door het reconstructieproject uit 2004, maar dit is dan eindelijk the real thing, aangevuld met session outtakes van bijna 45 jaar geleden. Historisch materiaal!
Amos Lee – Mission Bell
Mooie alt country gemixt met soul & blues én de input van Calexico.
Peter Gabriel – New Blood
Nieuwe versies van Gabriel’s bekendste nummers, nu in orkestrale en vaak dramatisch mooie bewerkingen.
Rolling Stones – Some Girls 2011 reissue
Laatste Stones-album dat ik echt te pruimen vond, nu –dik 30 jaar na dato- waanzinnig geremasterd met bonustracks.
Tinariwen – Tassili
Broeierig-sfeervolle bedoeïenblues uit Mali.
Tika – In A Cabin With
Best of both worlds: Moss meets El Pino & The Volunteers. Prachtplaat, bedacht & opgenomen in 11 dagen!
Agnes Obel – Philharmonics
C.W. Stoneking – Jungle Blues
Band of Horses – Infinite Arms
Ry Cooder – Pull up some dust and sit down
Elbow – Build A Rocket Boys!

Flut-cd’s van het jaar:
Superheavy (stuurloos hobbyproject van o.a. Mick Jagger, superkut!)
Lulu (Lou Reed & Metallica – slechts 2 nummers van gehoord; was meer dan genoeg)

En als we dan toch bezig zijn…..

Concerten
Weinig live acts gezien dit jaar, maar de volgende blijven in mijn geheugen gegrift staan:

The Skatalites in De Piek
Collectief zuurstofgebrek & massaal zweten bij opzwepende toeter-ska.
Moss op Bevrijdingsfestival
Volgende maand eindelijk nieuwe cd, hun vorige inmiddels grijsgedraaid).
Chico Trujillo – Onderstroom Festival
Onverwacht zomermoment met vrolijke cumbia.
Fun Lovin’ Criminals - Jazzfestival Middelburg
Blubbergeluid & klapstoeltjespubliek, maar toch leuk om die mannen eens live te zien.

Films

Dogtooth
Ontregelende Griekse cinema die lang bleef nazinderen.
Drive
Sfeer- en stijlvolle thriller die het film noir genre herdefinieert.
Paul
Baldadig leuke science fiction hommage.

DVD’s

Living in the Material World
Indrukwekkend en liefdevol eerbetoon van Martin Scorsese aan de ‘stille Beatle’, George Harrison.

Tv-series

Breaking Bad
(Blijft superieur; het wachten is op slotseizoen 5 in 2012)
Damages
(Intelligent en spannend psychologisch advocatendrama met Glenn Close)
The Bridge(Briljant Scandinavisch topthrillerdrama)

Leukste twitteraars

James Worthy
Hare Majesteit
De Speld. 

Dansen aan zee

De afgelopen editie van Onderstroom stond voor mij voornamelijk in het teken van lekkere en gevarieerde muziek.

Natuurlijk heb ik het nodige meegepikt van de Straattheaterdag en The Perfect Pitch artiestenrevue, maar van de tentvoorstellingen op de dijk heb ik alleen ‘De Stijle Want’ bezocht. En dat was zoals altijd hilarisch & briljant in zijn originaliteit.

Sowieso door de barre, kille weersomstandigheden alleen de zaterdag en de zondag echt meegemaakt.

Toch nog t-shirt weer
Stonden we zaterdagavond nog noodgedwongen in winterkleding te dansen bij De Platenbus (leve DJ Joep!), op de afrobeat-Santana-swing van Koffie en de electro-didgeridoo-trance van Loonaloop, gelukkig werd het zondag dan toch eindelijk t-shirt weer!

Ambiance
De laatste middaguren van Onderstroom 2011 waren qua weer & ambiance zoals je het altijd op een festival hoopt mee te maken: relaxed, zonnig en gezellig.
Als opwarmertje eerst de punky bluegrass van The 357 String Band en als ideale afsluiter de cumbia ska van de Chileense feestband Chico Trujillo. Kortom, de stemming zat er lekker in bij de Oranjemolen.

Nog even dit
Maar voordat we het wisten was het aan het begin van de avond weer al abrupt finito. Had er nou op z’n minst niet nog wat afbouwende muziek gedraaid kunnen worden?
En als ik dan toch bezig ben: graag volgend jaar in ieder geval weer iets van een schuiltent. Is natuurlijk het laatste wat je in dit Hollandsche klimaat moet wegbezuinigen!

Fotoverslaggeving hiero.

Festival Op de Bank

Wijlen Martin Bril zei het al treffend: “Je mist meer dan je meemaakt”.

Nu het festivalseizoen is losgebarsten overvalt me het gevoel dat ik weer van alles mis loop. Ieder jaar denk ik: “Ik moet toch echt eens een keer naar Oerol”, maar doe het vervolgens niet. En wat zou ik graag een keer Lowlands willen meemaken, maar ik weet ook dat het er nooit meer van komt.

Ooit op het punt gestaan naar Kralingen 1970 te gaan, maar ook dat toen al last minute afgeblazen. Sindsdien wel mijn portie memorabele festivals meegemaakt waaronder diverse edities van Pinkpop, Torhout/Werchter en Mundial.

Maar de laatste paar jaar is mijn festivaldrang behoorlijk afgenomen. Zeg maar gerust: vrijwel tot nul gereduceerd vanwege te veel gedoe, te massaal, te onvoorspelbaar qua weer, geen zin om door de blubber te dabberen.

Ik ben inmiddels een hangbankoudere geworden en volg het merendeel van de festivalverslaggeving via de televisie met het geluid over de huiskamerinstallatie. Alleen voor locale of regionale evenementen kom ik nog van die bank af.

Eind deze week dus wel present op Onderstroom. Tenzij het pestweer wordt; dan zet ik wel een DVDtje op van Woodstock.

Retro flashback

Er schoten afgelopen week veel aanvullende beelden door mijn hoofd bij het zien van een uur durend verslag van Pinkpop ´81 op Cultura TV.

Ik had destijds op slinkse wijze een backstage pasje geregeld en kon wanneer ik wilde uit de massa en ook zo weer vooraan komen bij mijn favoriete groepen.

Kan me nog heel goed herinneren dat ik nog foto´s heb genomen van de jonge U2, heb staan skanken bij Madness en mee stond te brullen bij good old Ian Dury. Het gitaargeweld van de Michael Schenker Group ben ik ontvlucht om lekker backstage sateetjes te gaan eten.

Swingin´in the rain
Maar mijn mooiste festivalmoment 30 jaar geleden was het optreden van de net doorbrekende band UB 40 die de last minute afgelaste Pretenders verving.
De aanvankelijke publieksteleurstelling sloeg om in massaal enthousiasme bij het horen van de toen baanbrekende, lome reggaeklanken. En daar veranderde een plotselinge regenbui niets aan: ik stond toen onder een paraplu tussen twee mij onbekende dames lekker te heupwiegen.

Grappig is dat ik toen naar Pinkpop was afgereisd in gezelschap van mijn huidige Mevrouw Q die zich daar nu niets meer van kan herinneren.

Inmiddels zijn we het grote festivalstadium ontgroeid en gaan we de komende Pinksterdagen lekker op de bank kijken naar het Cultura live verslag van Pinkpop 2011.

Moss again

Heb maar een deel van hun echt concert bewust meegemaakt, maar Moss bood mij –zoals ik al verwachtte- het absolute topmoment van het zonnige Bevrijdingsfestival 2011.

Hun song ‘The Comfort’ (zie vorige blogpostje) krijg ik al maanden niet uit mijn kop en ook ‘I like the chemistry' is zo’n soundtrack voor een zonnige dag als vandaag. Maar hun cd 'Never be scared' biedt nog veel meer moois en aanstekelijks.

De volgende cd, die ze deels(?) ergens in Zeeland aan het opnemen zijn, verschijnt dit najaar. Dat doet je bij wijze van spreken al verlangen naar de herfst.

Reasons to be cheerful

Mijn plan is vandaag het grootste deel van de dag door te brengen op het Bevrijdingsfestival, in gezelschap van mijn fotocamera en mijn Twittermbobiel.

Leuk programma met als personal favorites: The Hype, Antwerp Gypsy Ska Orkestra en Moss.

Vooral naar het laatste bandje ben ik zeer benieuwd. Hun laatste cd ‘Never be scared/Don’t be a hero’ vind ik nog steeds subliem en heeft mij al veel luisterplezier (en de nodige luchtgitaarmomenten) bezorgd.

De weersvoorspelling voor bevrijdingsdag is gelukkig beter dan voorgaande jaren. Kortom, ik heb er zin in.

Personal hit list 2010

Grote moeite om alsnog mijn eindejaarslijstje samen te stellen. Zoveel gezien en beluisterd dat ik ongetwijfeld het nodige over het hoofd zie. Toch een poging.

CD'S:

Arcade Fire – The Suburbs
Door de vaderlandse muziekpers terecht uitgeroepen tot de cd van het jaar. Pas laat ontdekt, maar heb ‘m de afgelopen maand grijsgedraaid. Een breedspectrum antibioticum waarin variatie, lef en passie troef zijn. En wie levert tegenwoordig nog een conceptalbum dik een uur af dat ook nog geen moment verveelt? Chapeau!

Amparanoia Sanchez – Tucson-Habana
Precies wat de titel belooft: mooie mix van Spaanstalige pop/rock, Texmex en Cubaanse muziek, met ruggesteun van Calexico.

Oh No Ono – Eggs
Alice in Pepperland (and beyond), deze eigenzinnige pop uit Denemarken. De ene recensent noemt het "met experiment doorspekte pop", de ander zegt "File under: omelet speciaal". Allebei hebben ze gelijk.

The Chieftains with Ry Cooder - San Patricio
Muziekhistorische soundtrack van een onbestaande film. Tijdloze muziek door ouwe lullen. Mooi dat zulke dingen nog gemaakt worden.

CONCERTEN:

Gruppo Sportivo (De Piek)
Fijn dat popmuziek gewoon ook nog leuk mag zijn.

Blaudzun (Onderstroom Festival)
Kippevel in de miezerende regen.

Amsterdam Klezmer Band (Festival Mundial)
Therapeutisch hupsen op Balkanhoempa. Nog dagen erna spierpijn en een prethoofd.

DVD'S:

Drie reissues waar ik al lang op wachtte:

Leonard Cohen – Bird on a wire
Opeens is er een stortvloed aan DVD-materiaal van d’oude bard. Vorig jaar de Europese tour van 2008 plus de reissue Live at the Isle of Wight 1970, in 2010 het nogal overbodige ‘Songs from the road’, maar gelukkig ook het lang verwachte ‘Bird on a wire'. Toont Cohen tijdens zijn Europese tournee van 1972 op zijn creatieve piek. Soort ‘Don’t look back’ documentary met veel chaos, charisma & charm.

Paul McCartney – Band on the run
Uitgebracht als onderdeel van een deluxe box rond het beste McCartney album ever. Met studio-opnames, clips en privéfilmpjes. Rommelig & korrelig, maar erg leuk!

The Rolling Stones – Stones in exile
De wordingsgeschiedenis van waarschijnlijk het beste Stones album toen de mannen in 1971 als tax exiles naar Zuid-Frankrijk vluchtten. Verteld door Jagger, Richards, Watts en aanhang, met veel anecdotes, details en zelfs een aantal niet eerder uitgebrachte nummers.

TV-SERIE:

Breaking Bad
In de VS al toe aan het vierde seizoen, in Nederland nog niet op de tv te zien. Behalve dan in de thuisbioscoop van Huize Q waar drie seizoenen er in recordtempo doorheen werden gejaagd. Gitzwart, intelligent & spannend comedy-drama dat uniek in zijn soort is.

BOEK:

Keith Richards – Life
Heb ’m nog niet uit, maar dit is overduidelijk de gedroomde autobiografische schelmenroman van het jaar. Met veel bravoure verteld door een rock & roll junkie zonder gêne. Bepaald geen literair pareltje, want geschreven zoals Keef praat en gitaar speelt: ruw, macho, soms onsamenhangend, maar vaak ook scherp en altijd vanuit de buik.

FILM:

Kan eigenlijk geen titel tot film van het jaar benoemen. Twijfel een beetje tussen ‘Lebanon’ en ‘A serious man’.
Zat natuurlijk ook te wachten op het al lang aangekondigde ‘Fitna 2’. Maar waarschijnlijk is Greet die nog voor 3D aan het bewerken.

Back to 78

In een week tijd belandde ik halsoverkop in het medische circuit. Een gang naar de tandarts om even die gevoelige vulling te laten checken resulteerde in een anderhalf uur durende slachtpartij waarbij ik geheel onverwacht twee kiezen lichter werd. Minder onverwacht was de uitkomst van een longfunctietest: COPD met een capaciteit van nog slechts 58%. Eigen schuld, dikke bult, het resultaat van jaren genotzuchtig leven. Maar toch, vrolijk word je er niet van.

Vader gaat op stap
Hoogste tijd dus om de zinnen te verzetten. Mevrouw Q ging afgelopen weekend naar de ‘spijkerbroekenpremière’ van Film by the Sea, ik toog op de elektrofiets naar mijn geliefde jongerencentrum De Piek, en trof er opvallend veel leeftijdgenoten bij het optreden van Gruppo Sportivo. Velen daarvan waren ook behoorlijk kortademig (schept gelijk een band), maar dat had meer te maken met de tropische binnentemperatuur. Want het was bomvol, en –zoals ik al had verwacht en gehoopt- ouwerwets gezellig.

Party time!
De band van antiheld/underdog Hans Vandenburg zag ik eind jaren ‘70 geleden wel een stuk of zes, zeven keer en iedere keer was het party time. Dik drie decennia later bleek daar gelukkig weinig aan veranderd.
Naast de nog steeds kale frontman waren ook drummer Max Mollinger en toetsenist Peter Calicher uit de oerbezetting van de partij. Grupettes Josée van Iersel en Meike Touw bleken vervangen door twee minstens zo aanstekelijke zangeressen: De Bombita’s, Lies Schilp en Inge Bonthond, die hun sporen eerder bij Herman Brood verdienden.

Tot groot genoegen van het publiek passeerden heel wat bekende Gruppotracks de revue. Maar ook nieuw materiaal kwam ruimschoots aan bod, en dat was bepaald geen straf, want Vandenburg grossiert nog steeds in leuke stijlcitaten uit de hele popgeschiedenis.

Kortom, een sfeervol, vrolijk en therapeutisch concert, waarbij ik ondanks de bloedhitte en ondanks mijn zuurstofbeperking d’oude botten & spieren toch nog regelmatig in beweging bracht.

Geen beter medicijn dan een lekker muziekfeestje!

Kan deze er nog bij?

Vorig jaar september zouden wij naar de Rotterdamse Uitmarkt gaan voor het concert van Kyteman’s Hiphop Orchestra. Last minute afgeblazen, omdat het treinverkeer weer eens ontregeld was. Stom, stom, stom, zoals recent nog eens bleek.

Het dik 25 man sterke collectief gaf 14 dagen erna hun afscheidsconcert in de Groningse Oosterpoort, en dat optreden werd eind december uitgezonden door de AVRO.

Voor wie het ontgaan mocht zijn: Kyteman (pseudoniem van Colin Benders) was dé podiumsensatie van 2009 en speelde het afgelopen jaar alle grote festivals plat met zijn met zijn opzwepende mix van big band jazz, hiphop, balkanhoempa, funk en blues.

Ook in de Oosterpoort-registratie, die inmiddels op DVD uit is, dirigeert en bespeelt de 23-jarige Kyteman swingend & springend band én publiek. De energie spat van het podium af en ieder nummer is verrassend anders. Grenzeloze feestmuziek die alle genres overstijgt, zo hebben we het graag!

Daarom: kan deze nog toegevoegd worden aan mijn eindejaarslijstje? In de categorieën ‘Meest vernieuwende Nederact’, ‘Meest opzwepende DVD-registratie’ en ‘Gemist concert van 2009’?

Eindelijk, na 40 jaar wachten!

Toeval bestaat niet. Of toch?

Had ik vorige week nog een gesprek met collega-muziekliefhebber P. over legendarische concerten die nu toch eindelijk wel eens op DVD mogen verschijnen. Daarbij noemde ik als voorbeeld het optreden van Leonard Cohen op het Isle of Wight Festival 1970 , waarvan tot op heden alleen een prachtregistratie van ‘Suzanne’ op de festivalcompilatie-DVD ‘Message to Love’ beschikbaar was.

Op mijn wenken bediend
Loop ik in Amsterdam muziekwinkel Concerto binnen en waarop valt als eerste mijn gretige oog? Yes, de net verschenen DVD/CD van dat roemruchte concert! Wat een onverwacht genoegen om dit nu eindelijk eens integraal te kunnen zien, en dan ook nog eens met prima beeld & geluid.

Cohen’s set is in de muziekgeschiedenis net zo roemrucht als het festival zelf, dat de Engelse pendant van Woodstock moest worden. De derde editie van wat drie jaar daarvoor als mini-festival met 10.000 bezoekers was begonnen overtrof inderdaad alle mogelijke verwachtingen, maar dan vooral ook in negatieve zin.

Concentratiekamp
Er kwamen naar schatting 800.000 hippies op af waarvan een geradicaliseerd deel de toegangsprijs uit ideologische principes weigerde te betalen, zich terugtrok, op de heuvels boven het festivalterrein en van daaruit de omheiningen bestookte. In hun ogen was het muziekfeest een ‘psychedelisch concentratiekamp’ en een commerciële sell-out.

Toen de organisatie –gedwongen door de chaos en het geweld- uiteindelijk na enige tijd zwichtte en een ‘free festival’ proclameerde, was het leed al geschied. Er bleef een grimmige atmosfeer heersen: slecht hoorbare singer-songwriters werden bekogeld en uitgejouwd, politiek bevlogen activisten beklommen het podium om een statement af te leggen. Kortom, lekker sfeertje; love & peace, weetjewel…

Cool in de chaos
Ver na middernacht was dan eindelijk de beurt aan Cohen, die als voorlaatste artiest van de slotdag geprogrammeerd stond. Vóór hem had Jimi Hendrix nog gespeeld met vlammen in de nok van het podium. Toen Leonard hoorde dat er geen orgel en piano meer waren (in de fik gestoken en de bühne afgemieterd) meldde hij dat ie een tukje ging doen en dat ze hem maar moesten waarschuwen wanneer er vervangende instrumenten waren. Kijk, dat noem ik cool.

Kippenvel
Wat uiteindelijk volgde was een 70 minuten durende set vol kippenvelmomenten. De 32-jarige Canadese dichter/zanger, die een jaar geleden zijn tweede album ‘Songs from a room’ had uitgebracht, betrad de stikdonkere arena en betoverde de enorme menigte met een intiem en bevlogen concert. Ondersteund door een geconcentreerde backing group hypnotiseerde hij zijn publiek met prikkelende improvisaties, gedichten en gloednieuwe songs van zijn nog te verschijnen album ‘Songs of Love and Hate’.

Prachtig om dit magische optreden bijna 40 jaar na dato comfortabel vanaf de huiskamerbank te kunnen aanschouwen. De tijd dat ik moeiteloos modder en nachtelijke kou kon doorstaan ligt inmiddels namelijk ver achter mij.

Historische registratie
Dit is klassiek materiaal, DVD van het Jaar in de categorie Historische Registraties, wat mij betreft. Cohen beconcurreert trouwens zichzelf, want ook ‘Live in London’ -de dit voorjaar verschenen concertregistratie van de inmiddels 75-jarige bard- is een onbetwist monument.

Dat je voor 20 euri tegenwoordig nog zoveel moois kan krijgen. Wat nou crisis?

Hoe ik mijn verjaardag vierde

Als voortijdig verjaardagscadeau tracteerde Mevrouw Q mij op een culinair-cultureel weekendje Amsterdam.

Het onbetwiste hoogtepunt (naast het fantastische diner in De Kersentuin en de ontdekking van de beste Mojito ter wereld) was het concert van Shantel en zijn Bucovina Club Orkestar in Paradiso.

Balkan beats
De Duitse producer Stefan Hantel begon zijn muzikale carrière als dance DJ, maar herontdekte begin 2000 de muzikale roots van zijn Roemeense voorouders. Sindsdien populariseerde hij die volksmuziek door de aanstekelijke ‘Bucovina Club’ remix-compilaties vol hedendaagse Balkan beats maar ook middels eigen cd’s als ‘Disko Partizani’ (2007) en ‘Planet Paprika’ (2009).

Door zijn pionierswerk volgde al snel een stortvloed aan nieuwe acts zoals Dunkelbunt en Balkan Beat Box, die samples uit pure volksmuziek koppelden aan hedendaagse ritmes waarbij het onmogelijk stil zitten is.

Feedbackende viool
Dat gold ook voor Paradiso waar Shantel aantrad met een superenthousiaste band waaraan twee nieuwe zangeressen waren toegevoegd. Vanaf het allereerste nummer vlamde het zevenkoppige orkest en stond de zaal compleet op z’n kop.
Een van de climaxen was de solo van een van de violisten die zijn snaren compleet aan flarden speelde en à la Hendrix zijn instrument gierend liet feedbacken door ‘m bij een van de speakers te houden.

Wat een band! Wat een publiek! Wat een feest! Mijn verjaardag, die pas over vier weken is, kan nu al niet meer stuk. Hier kan ik nog wel een maand (of langer) op teren.

Sesam open u!

Hij is al een paar jaartjes online: Wolfgang’s Vault, een digitale audio schatkamer met 2500 online beluisterbare live optredens uit de archieven van de legendarische concert promotor Bill Graham.

Terug in de tijd
Sommige concerten gaan dik 40 jaar terug in de tijd (Santana, Hendrix, The Who); zelfs Neerlands trots, Golden Earring, blijkt vertegenwoordigd met een concert in Winterland, San Francisco d.d. april 1975. Er is gewoon teveel om op te noemen. En hoewel met name de oudere jongere zeer aan zijn trekken komt, zijn er ook talloze opnames van recentere datum.

Even gratis registreren en je kunt dit alles in prima geluidskwaliteit beluisteren. Terwijl ik dit blogpostje tik, speelt er bijvoorbeeld een prachtconcert van Bob Marley & the Wailers, live at the Boston Music Hall in 1978.

Opnametip
Helemaal fijn is dat je dit fraais desgewenst op je pc kunt opnemen met bijvoorbeeld de Free Recorder Toolbar. Even een beetje naar je persoonlijke voorkeuren afstellen en –bingo!- Bob klinkt voortaan direct live vanaf mijn harde schijf.

Ben niet zo’n online muziekbeluisteraar, maar deze kluis is opgeslagen in mijn Favorieten en zal ik nog regelmatig openen.

Johnny Reggae

Sinds afgelopen week fiks last van het PVS (Post Vakantie Syndroom). Daarom als therapeutische Bali Bluesbestrijding gisteravond naar De Piek voor een portie reggae. Word ik over het algemeen namelijk huppelig & vrolijk van.

Ter herdenking van Bob Marley’s 28e sterfdag was daar een tribute concert door de Faya Nation Band waar ook reggaegenoot Roberto en collega Dinges op af waren gekomen. Het werd een memorabele avond.

Er zijn (gelukkig) geen foto’s van, maar bovenstaand beeld van onze slotavond op Gili Trawangan –zo’n tweeënhalve week terug- kan zo dienen als substituut illustratie. Er was een leuk reggaebandje, er was een goeie sfeer en er was dito publiek. Zelfs de luchtvochtigheid en het doorweekte t-shirt waren hetzelfde.

Even leek alles weer te kloppen.

Back on the chain gang

Altijd bekijkenswaardig, Het Uur van de Wolf. Met komende vrijdag een documentaire over Johnny Cash en de totstandkoming van zijn legendarische optreden in Folsom State Prison.

Op 13 januari 1968 gaf The Man In Black twee shows in deze zwaarbewaakte gevangenis. Een bijzondere daad in die tijd, temeer omdat de zanger hiermee een bijdrage wilde leveren aan de hervorming van het Amerikaanse gevangenissysteem.
Een jaar later zou Cash het in de bajes van San Quentin nog eens dunnetjes overdoen, wat hem een onwaarschijnlijke internationale hit opleverde in de vorm van ‘A boy named Sue’.

Beide jailhouse concerts werden in beeld en geluid vastgelegd voor het nageslacht, maar ‘At Folsom Prison’ is the real thing for the first time. Bovendien zou het gelijknamige live-album Cash’ loopbaan, die door alcohol en pillen behoorlijk in het slop geraakt was, hernieuwd leven inblazen.

Verplicht nummer
De documentaire, die vorig jaar op het IDFA zijn Nederlandse première beleefde, focust zich vooral op gesprekken met oud-collega's, ex-gevangenen en bewakers, maar toont hopelijk ook fragmenten uit het legendarische concert. Eigenlijk mag in de docu één nummer uit de setlist beslist niet ontbreken: ‘Folsom Prison Blues’ met de gitzwarte tekstlijn 'I shot a man in Reno just to watch him die’.

Cash nam die track al aan het begin van zijn carrière op in 1955, geïnspireerd door de film ‘Inside the Walls of Folsom Prison’ die hij zag tijdens zijn diensttijd in West-Duitsland. "I sat with my pen in my hand, trying to think up the worst reason a person could have for killing another person, and that's what came to mind", verklaarde hij ooit. Dertien jaar later zou de song binnen de gevangenismuren nog een extra impact krijgen…

Eerherstel voor een vergeten grootheid

Extra motivatie om gisteravond naar Lefties Soul Connection in De Piek te gaan lag in het feit dat de sound van het bandje nadrukkelijk wordt bepaald door een vet ronkend Hammond orgel. Het volle geluid van dit instrument roept vooral herinneringen aan mijn jeugd op en klinkt stukken warmer dan hedendaagse synthesizers.

Zeg ‘Hammond orgel’ tegen mevrouw Q en ze heeft direct associaties met good old Cor Steijn. Niet zo vreemd, want in de laat 50-er jaren was het nog een beetje oubollig instrument, later alleen nog maar verergerd door de oorsmeer muzak van Klaus Wunderlich en consorten.

Image shift
Dat imago veranderde in de zestiger jaren toen soul- en rockbands er spannender dingen mee gingen doen. Denk bijvoorbeeld aan Booker T & the MG’s, Deep Purple, Al Kooper en The Nice, om er maar een paar te noemen. In de seventies raakte het magistrale orgelgeluid in onbruik, maar de laatste tijd lijkt er een lichte revival merkbaar.

Stijlcitaten
Maar goed, de Lefties hadden wel meer te bieden dan alleen dat orgel. Er waren ook nog een retestrakke drummer, een dito bassist en een inventieve slag/sologitarist. Het viertal bracht een gedreven set met rauw stomende soulfunk waarin heel wat citaten en echo’s uit de popmuziek doorklonken. Het merendeel eigen nummers maar stampensvol bekende riffjes, breaks en grooves van o.a. The Meters en James Brown, doorspekt met elementen uit soul en rock. Niet voor niets heette hun debuut-cd toepasselijk ‘Hutspot’.

Hun concert was dan ook een soort doorlopende muziekquiz waarop het bovendien prettig swingen was. Lekker enthousiast bandje dat wat mij betreft zeker op herhaling mag.

Forever young?

In een grijs verleden bezocht ik zoals iedere rechtgeaarde muziekliefhebber de nodige grote buitenconcerten. Mooiste wapenfeit in dit verband is dat ik in de 80-er jaren tot twee keer toe op slinkse wijze backstage bij Pinkpop ben beland. Maar het laatste decennium ben ik bewust afgehaakt vanwege teveel gedoe. Tja, de jaren gaan tellen en ook de massaliteit begon me ook behoorlijk tegen te staan.

Kriebels
Toch kriebelt het ieder jaar weer wel een keer of twee, zeker bij Lowlands. En recent ook weer toen ik las dat Bruce Springsteen dit jaar naar Pinkpop komt, waar hij doodleuk drie uur contractuele speeltijd heeft bedongen. Heb The Boss al enkele malen live gezien en da’s altijd een hartverwarmend feest.
Vrees dat ik er toch weer geen moeite voor ga doen en dat ik dan bij het zien van de tv-beelden toch weer spijt van zal hebben, zoals ik me vorig jaar achteraf ook voor mijn kop sloeg dat ik niet bij het Amsterdamse optreden van Leonard Cohen was geweest.

Historische blunder
Mijn muzikaal meest historische blunder vond al plaats in 1968 toen de oerversie van Pink Floyd (dus nog met founding father Syd Barrett) in Vlissingen optrad op nog geen 150 meter van mijn ouderlijk huis in wat thans het Arsenaaltheater is. Mijn halve schoolklas ging er naar toe, maar… me stupido hoefde niet zo nodig.
Ik draaide hun baanbrekende debuut-LP ‘The Piper at the Gates of Dawn’ al enige tijd grijs op mijn psychedelisch ingerichte jongenskamertje en tripte drugloos op de verbijsterende klanken. Dat kon volgens mij door een concert toch niet overtroffen worden. Ja, toen was ik al een beetje raar.

Tegenwoordig ben ik nog wel een paar keer per jaar te vinden in het plaatselijke muziekpodium De Piek, wanneer er iets van mijn gading geprogrammeerd. Relaxed sfeertje, lekker dichtbij, laagdrempelige entreeprijzen en nix geen massaliteit zijn de factoren die me daarbij dan over de streep trekken.

Op mijn wenken bediend
Toen ik afgelopen december in Leo Blokhuis’ alleraardigste documentaire over funk in Nederland de band Lefties Soul Connection zag, riep ik tegen mevrouw Q: "Dit groepje zou nou eens in De Piek moeten komen". Een paar weken later zag ik dat ik op mijn wenken bediend zou worden, want ze stonden in januari daar op het programma, om precies te zijn vanavond. Geen twijfel mogelijk, daar ging ik naar toe!

Wist ik veel dat die datum precies zou samenvallen met mijn tweede griepaanval? Is het verstandig om met piepende luchtwegen, gammele ledematen en een hoofd vol watten te gaan stappen? Vast niet, but sometimes a man’s got to do what’s he’s got to do.

Geen excuses of smoesjes meer, ik moet er nu eens even uit!

Historische kippenvelmomenten

Tussen de nodige patriottistische edelkitsch kende het Concert for Obama, dat gisteravond onverwacht live werd uitgezonden, gelukkig ook de nodige onvervalste kippenvelmomenten.

Palestijnse droom
Springsteen opende het concert magistraal met ‘The Rising’, in de rug gesteund door een groot gospelkoor. U2 bracht later vóór het Lincoln Memorial -waar Martin Luther King ooit zijn historische rede uitsprak- heel toepasselijk hun klassieker ‘Pride’.
Bono was overigens de enige artiest die een heet & actueel politiek hangijzer durfde aan te kaarten. Verwijzend naar de droom van MLK zei hij: "Dit is niet alleen een Amerikaanse droom, maar ook een Ierse droom, een Europese droom, een Afrikaanse droom, een Israelische droom... en een Palestijnse droom." Respect!

Ook mooi en erg toepasselijk: ‘This Land Is Your Land’ (in 1940 door Woody Guthrie gecomponeerd als tegenhanger van Irving Berlins ‘God Bless America), uitgevoerd door de 89-jarige ex-protestzanger en ex-communist Pete Seeger, samen met The Boss.

Was een mooie afsluiter geweest, maar toen moest Beyoncé nog zo nodig ‘America, the Beautiful’ kwelen. Dat had natuurlijk veel beter Dylan's ‘The times, they are a-changing’ kunnen zijn, maar helaas schitterde Bawb door afwezigheid.

Terug uit het klooster

Zoals nog in mijn vorige blog aangekondigd, togen wij gisteren naar het voormalige klooster De Roepaen bij Milsbeek voor het concert van Firewater.

Het weer viel tegen (grijze herfstdeken), net als de publieksopkomst (30 man). Toch maakte het concert alles goed. De zes man sterke band speelde in een intiem vestzaktheatertje een gedreven & swingende set met naast zanger Tod E glansrollen voor een scheurende trombonist en een Pakistaanse trommelaar die opzwepende bhangra ritmes van het podiumpje liet rollen.

Het had iets van een privéhuis kamerconcert. Zaterdagavond swingden wij nog in de huiskamer van Huize Q op hun muziek, nu stonden ze in wat ooit de keuken van het klooster was live voor onze neuzen. Gogo girl Marianne greep haar kans en danste opnieuw de planken uit de vloer.

Iedereen die er niet was, heeft iets heel leuks & bijzonders gemist.