Nachtkaars

 

Bijna een half jaar geleden meldde ik in mijn laatste blogpostje dat ik even ging bijtanken en daarna volgde de Grote Blogstilte. En die zal voorlopig nog verder voortduren, want na dik 10 jaar bloggen vind ik het eigenlijk wel welletjes geweest.

Aflopende zaak

Het gaat me net nog te ver om dit blog helemaal uit de lucht te halen. Zoals ik een jaar geleden al meldde zou ik het nog willen gebruiken “voor vakantieverslagen, belevenissen en commentaren die meer tekstruimte nodig hebben.”

Vraag me echter in alle ernst af of dat er nog van gaat komen. Het afgelopen jaar werd voor mij in toenemende mate bepaald door verergerende gezondheidsklachten. Daardoor zitten verre vakanties er sowieso niet meer in, en ik heb geen zin om dit blog om te vormen tot een soort elektronisch patiëntendossier.

Ik merk dat ik verder ook een sterk verminderde behoefte heb om mij digitaal te uiten of dingen te delen; twitteren doe ik nauwelijks meer en ook mijn Facebook-uitingen zijn danig teruggelopen.

Daarom voor het eerst sinds lange tijd geen eindejaarslijstjes e.d.
Wel natuurlijk de beste wensen voor 2013 aan iedereen die dit nog leest.

This is Q-blog officially entering sleeping mode.

Tijdelijke trots

Nieuwe feature in mijn statistiekprogramma: Google ranking.

Blijk met dit blog op nr. 1 te staan wanneer je ‘Heldenbeelden’ intikt, op 3 met ‘vette kunst en op 6 als je ‘koperen knijptoeter’ googelt. Die laatste twee slaan nergens op, maar ‘t is altijd de positie die telt, nietwaar?

Iets minder enthousiast ben ik over de ex aequo positie 6 voor ‘pedo plaatjes’, maar dat blijf ik niet uitleggen. Voordat ik het weet sta ik, door dit transparent te melden, daarmee op ineens aan top.

Laten we het er op houden dat ik met die Heldenbeelden op 1 best kan leven. En er eigenlijk best een beetje trots ben.

Wat is internet toch fascinerende flauwekul.

Bericht aan de lezers

Ik hoor het jullie denken: is dit hier met al die filmpjes van de laatste tijd nu alleen maar een muziekblog geworden? Het antwoord is ja, door omstandigheden grotendeels wel.

Ben zoals ik al eerder meldde mijn eigen muziekbibliotheek aan het herontdekken en zit nogal eens op YouTube te zoeken naar bijbehorende filmpjes. Dat vormt de basis voor de nu al weken lopende serie The Beat Goes On, en die zal nog wel even voortduren want ik kom zat clips tegen van mijn favoriete nummers.

Bovendien ben ik bezig met het onderzoeken van andere digitale uitingsvormen zoals Twitter en Facebook, en daar gaat nogal wat tijd in zitten. Betekent overigens niet dat ik overweeg dit blog op te heffen, daarvoor is het inmiddels een te leuk persoonlijk archief van de afgelopen jaren geworden.

Ondanks alle aanvullende communicatie-uitingen zal ik mijn blog altijd wel blijven gebruiken voor vakantieverslagen, belevenissen en commentaren die meer tekstruimte nodig hebben.

Alleen… vakantie zit er voorlopig niet in, veel grote vermeldenswaardigheden beleef ik momenteel niet en mijn persoonlijke commentaren kan ik veelal kwijt op Twitter.

Daarom dus deze muzikale vulling. Ook leuk toch? En in ieder geval weer dagelijks een postje op dit blog.

Digitale kruiskoppelingen

Amper twee weken geleden stortte ik me nog verder in de wondere wereld der sociale media. Ik beschikte o.a. al over dit weblog en een Flickr fotosite, maar voegde daar om het allemaal nog leuker & hedendaagser te maken ook nog een Facebook- en een Twitter-account aan toe.

Sindsdien vooral bezig geweest om al die Web 2.0 uitingen aan elkaar te koppelen, want het is natuurlijk ondoenlijk om die veelheid aan digitale dingen afzonderlijk bij te houden.

Kind op leeftijd
Alles wat ik nu twitter, blog of flickr verschijnt ook automatisch op mijn Facebookpagina die als een soort centraal verzamelpunt fungeert. Daarnaast kan ik alle reacties van mijn mede-twitteraars en –FBers overzichtelijk volgen via Tweetdeck en Hootsuite, handige applicaties waar ik een week geleden nog nooit gehoord had.

En al die bovengenoemde zaken kan ik uiteraard ook inzien via de apps op mijn smartphone. Ben ineens een kind van deze tijd dat veel extra lol beleeft aan zijn digitale speeltje. Een kind op leeftijd dat wel, maar dat hoeft niemand te weten. Gewoon een kwestie van geen geboortejaar invullen op je FB profielpagina :-)

Nieuwe kommunikasie
Jammer dat het overgrote deel van mijn clubje echte vrienden zich nauwelijks in deze wereld begeeft en zodoende geen enkele weet heeft van waar ik momenteel allemaal mee bezig ben.
Ik zou ze natuurlijk ouwerwets kunnen bellen of mailen (zóóó 2010!), maar daar heb ik eigenlijk geen tijd voor. Gewoon te druk met nieuwe communicatie-uitingen.

Gelukkig krijg ik er in een rustig tempo de nodige digitale vrinden bij. Als ik niet beter wist, zou je haast denken dat ik nog populair word op m’n ouwe dag.

Kopje onder in de sociale media

Het zal weinig mensen opvallen, maar in de rechterkolom zijn recent twee minibannertjes toegevoegd die linken naar twee nieuwe sociale media uitingen waarop ik sinds kort actief ben: Facebook en Twitter.

Tovermiddel?
Had daar nou niet direct een grote persoonlijke behoefte aan, maar heeft meer met mijn werk te maken. Daar –en waar niet?- worden sociale media als het grote tovermiddel gezien om nieuw publiek te bereiken.
Om goed beslagen ten ijs te komen in die aanzwellende discussie daarom besloten het zelf actief uit te proberen en zo de pros en cons beter te kunnen beargumenteren.

Homo ludens digitalis
Sinds vorige week piept & plingt mijn smartphone regelmatig wanneer er weer verse tweets zijn gearriveerd van de twitteraars die ik volg. En dat zijn er bewust niet al te veel om het allemaal een beetje overzichtelijk te houden
Om dezelfde reden ga ik net zo min op zoek naar zoveel mogelijk digitale Facebookvrienden. Het merendeel van mijn kleine vriendenkring gebruikt sowieso nauwelijks sociale media en op een waslijst van digitale, zijdelingse bekenden zit ik niet echt te wachten. Ook met een klein lijstje wordt snel duidelijk hoe die online platforms werken en wat je allemaal mee kunt doen.

Micro bloggen
En zo ga ik momenteel bijna kopje onder in de hedendaagse digitale wereld. Want niet alleen privé ben ik nu sociaal actief op diverse nieuwe media, zo ook op mijn werk waar ik o.a. ons Biebblog en een Flickr-site bijhoud.
Vooral Twitter vind ik wel een grappig micro blogging medium. Leuk om heel snel via je telefoon een gedachte de ether in te gooien. Maar voor de minder vluchtige berichten zal ik toch altijd wel dit ouderwetse weblog blijven gebruiken, vermoed ik zo.

O ja, hoewel het eigenlijk not done is, heb ik op mijn Facebook pagina en op mijn Twitter account niet mijn volledige naam ingevuld (ook ‘Toon mijn geslacht in mijn profiel’ niet aangevinkt - vond ik wat ver gaan). Ik hoef namelijk niet zo nodig door iedereen gevonden te worden; mij volgen moet wel een beetje exclusief blijven.

Huishoudelijke mededeling

Zoals ik ooit al eerder meldde, komt het merendeel van mijn bezoekers bij toeval terecht op dit prachtblog, omdat ik verder nergens iets aan promotie doe. Ja, ik zet een klein bannertje mét clicklink onderaan mijn privé mailberichten, maar blijkbaar vindt mijn kennissenkring het aanklikken daarvan teveel moeite. Of ze snappen gewoon niet waar het voor dient. Fijne kennissenkring, maar dit terzijde.

Uit een analyse van mijn statistiekjes blijkt dat bijna 20% van mijn recente bezoekers op zoek is naar ‘pedo plaatjes’. Het lijkt erop dat alle hitsige badmeesters van Nederland via die zoekterm hier terechtkomen.

Het was natuurlijk vragen om moeilijkheden toen ik ooit dit opiniërend stukje op mijn blog plaatste, maar toch… Ik zeg het nog 1 keer voor alle duidelijkheid: DIT IS GEEN PEDOBLOG. Opdonderen of ik geef jullie IP-adressen door aan de Pedo Politie!

Maar juist door het feit dat ik deze woorden hier neertik, zal ik onder de zweminstructeurs alleen maar hoger in de Google-ranking eindigen.

It’s a sick and crazy world…

Druk, druk, druk

Met ingang van deze week moet ik mijn aandacht verdelen over twee weblogs: dit blog en dat van mijn werk waar we recent met een tiental collega’s Bieb Blog Vlissingen zijn gestart.

Samen met collega M ben ik verantwoordelijk voor de eindredactie van dat blog en worden wij geacht onze enthousiaste blogmedewerkers aan te sturen, te corrigeren en te te motiveren. Ook is het de bedoeling dat we er met enige regelmaat zelf een postje op plaatsen. En ik kom al bijna nauwelijks aan mijn eigen blog toe!

Daarom zal ik af & toe mijn toevlucht moeten nemen tot een enigszins incestueuze constructie: het herschrijven van oude Q-blogpostjes over boeken, dvd’s en cd’s die ik vervolgens op dat Bieb Blog kan plaatsen.

Ik denk dat het overigens niemand zal opvallen, want wie leest dit hier nu? Bovendien doe ik op die manier eindelijk toch iets aan schaalvergroting :-)

Bloggen in de marge

“Loopt dat blog van jou nou een beetje?” informeerde onlangs iemand geïnteresseerd. “Nou, het loopt in de zin dat ik er met regelmaat wat op zet, maar ik neem aan dat je het over bezoekers hebt. Nee, in die zin loopt het niet echt storm”, was mijn antwoord.

Dat laatste is trouwens ook niet erg en al zeker niet verwonderlijk. In tegenstelling tot eerdere edities heb ik dit blog nergens aangemeld, ik vermeld ook geen blogvrienden en ik reageer zelden op andermans blogs. Dat zijn nou niet bepaald de randvoorwaarden die hoge kijkcijfers genereren. Ja, ik maak het mezelf graag moeilijk…

Openheid van zaken
Via een stiekem statistiekprogje krijg ik enig inzicht in mijn beperkte blogpubliek. In het kader van de Digitale Transparantie hierbij wat harde cijfertjes.

In totaal is dit blog sinds het oktober vorig jaar online ging een kleine 700 keer bezocht en zijn er zo’n 1400 blogpostjes bekeken. Ik heb zo’n 20 regelmatige lezertjes, waarvan er vijf zelfs tot de erecategorie Trouwe Bezoekers gerekend mogen worden. Als er dagelijks tien echt geïnteresseerde mensen langskomen, gaat hier in Huize Q de feestverlichting aan en trakteer ik op rumbonen.

Wildplassex?
Maar toch, 1400 pageviews, da’s evengoed zo’n 350 per maand, zou je zeggen. Ik ben zelf de eerste om de waarde daarvan weer in twijfel te trekken.
Want wat moet je met bezoekers die op dit blog belanden via zoektermen als ‘wildplassex’, ‘benen waxen vlissingen’ of ‘speelfilm okselhaar’? Dat is nou niet bepaald het lezerspubliek dat ik ambieer.

Nog een ontluisterend voorbeeld. Met enige regelmaat zie ik dat mijn vorige blog merkwaardige heroplevingen ondervindt van zo’n 60 bezoekers per dag, verspreid over deez’ gehelen aardkloot.
Blijken dat stuk voor stuk enkelvoudige & kortstondige bezoekjes te zijn van verveelde wereldburgers die de Blogger bovenbalk aanklikken en hier bij stom toeval terechtkomen. Om vervolgens opnieuw op mijn bovenbalk te klikken en na een seconde of twee weer te verdwijnen. Virtuele belletjestrekkers!

Zo zie je maar weer, alles is relatief, ook kijkcijfers. Dus daar moet ik het vooral niet voor doen. Waarvoor dan wel? In de eerste plaats voor mijn eigen genoegen om later terug te lezen waar ik een tijd geleden zoal mee bezig was.

Moet wel leuk blijven
Bovendien blijf ik het na zoveel jaren nog steeds fascinerend vinden hoe door mij ingetypte woorden materialiseren in een publiek Internet format. Als dan iemand dat ook nog leest is dat leuk meegenomen, maar teveel aanloop hoeft ook weer niet. Voordat je het weet zit je als blogger in de val om geforceerd te voorzien in een dagelijkse publieksbehoefte. Been there, done that.

Dus blijf allemaal gewoon lekker weg. En wie dit blog toch regelmatig bezoekt, realisere zich dat hij/zij tot een klein en wel heel exclusief clubje behoort :)

PS
Tip voor beginnende bloggers: schrijf een postje over ‘boobies’, en je dagbezoek verviervoudigt!

To blog or not

“Dus jij bent na je bibliotheek blog nu een muziek- en videoweblog begonnen?”, vroeg iemand mij laatst.

Nou, het is niet direct een bewuste keuze, maar toevallig zijn muziek en DVD’s de dingen waar ik in mijn vrije tijd veel mee bezig ben, dus dat vindt dan zijn weerslag in dit blog. De tijd zal leren wat er hier nog meer opduikt. Mijn ervaring is dat, mits je maar lang genoeg doorgaat, een blog uiteindelijk zijn eigen vorm gaat dicteren.

Waan van de dag
Hoewel ik nog steeds een onverbeterlijke nieuwsjunk ben, heb ik -in tegenstelling tot in mijn oude blogs (check Limited Productions)- geen enkele behoefte meer om de waan van de dag te becommentariëren. Actualiteiten en meningen zijn inmiddels overal te vinden op internet en waar zou ik de pretentie vandaan halen om daar nog het mijne aan toe te voegen? Opinions are like assholes; everybody’s got one, nietwaar?

Dus ook geen scherp Q-commentaar op de huidige kredietcrisis, wat toch dé gebeurtenis van 2008 is? Nee, is al weer een blasé onderwerp en die crisis duurt nog wel even voort.

En hoe zit het met leuke, gekke nieuwsfeitjes, komen die ook niet meer voor in dit prachtblog? Nou vooruit, eentje dan, maar ik ga er geen gewoonte van maken.

Verminderde geldings- & meldingsdrang dus. Ja, vroeger was ik actueler. En leuker. Maar dat weet gelukkig niemand meer...

Hersenscheten & multitasking

Toeval bestaat niet. Ben je net aan een nieuw weblog begonnen en dan staat er in je eigen regionale krant een groot artikel onder de fraaie kop ‘Iedere hersenscheet op het internet’.

Daarin zet de Provinciale Zeeuwse Courants zoveel jaar na de eerste grote blog hausse nog eens ten overvloede de verschillende soorten weblogs op een rijtje: van lifelog tot linkdump, van shocklog tot reisblog.

Passie en vasthoudendheid
Essentie van het artikel is dat bijna niemand die enthousiast aan een weblog begint dat op de lange termijn volhoudt. “Passie en vasthoudendheid” zijn volgens een van de geciteerde experts de sleutelwoorden voor een lang blogleven. Mag ik daar uit eigen ervaring ook de niet onbelangrijke factor Tijd aan toevoegen?

Want zelfs al zou ik het ambiëren om van iedere brain fart een blog postje te maken, ik zou er niet aan toekomen. Ik heb namelijk ook nog wel andere dingen te doen.

Modern multitasken
Zoals daar o.a. zijn: het labellen & ordenen van mijn immer uitdijende muziekcollectie, het scannen & retoucheren van oude jeugdfoto’s t.b.v. mijn Flickrsite, het ontdekken van de zojuist geinstalleerde Adobe Master Collection CS3 (de multimediale Doos van Pandora), het oplossen van ettelijke cryptogrammen en het bekijken & beluisteren van een niet onaanzienlijke stapel nieuwe DVD’s en CD’s. En dan wil ik ook op z’n tijd nog wel eens een boek lezen.
Niet zo verwonderlijk dat door al dit multitasken mijn hersenprocessor soms oververhit raakt.

O ja, er moet ook nodig nog gesnoeid worden om ons tuintje winterklaar te maken. Bovendien moet ik nu ook snel eens gaan onderzoeken of we in februari nog op wintervakantie gaan, en waar naar toe – Goa of Sri Lanka? Het liefst zou ik eigenlijk onder mijn dekbed kruipen om er na een winterslaap van een half jaar in de lente weer onder vandaan te herrijzen.

Nee, verwacht hier dus vooral geen overvloed aan nodeloze hersenscheten. Af & toe een blogpoepje, als ik er tijd voor heb…