Bewegende foto’s

Iedereen kent ze wel: animated gifs, de vaak nerveus knipperende attentietrekkers (Nieuw! Klik hier!) die vooral in vroeger jaren de pagina’s van websites bevolkten & ontsierden. In feite zijn het kleine animaties van een aantal aan elkaar gemonteerde plaatjes die eindeloos worden herhaald.

Eerherstel?
Je ziet ze tegenwoordig op professionele sites gelukkig niet vaak meer; in plaats daarvan worden nu o.a. gelikte Flash animaties gebruikt. Toch lijkt er iets van een revival annex eerherstel gaande, want recent kwam ik regelmatig sites tegen waar men aantoont dat je met animated gifs ook hele mooie dingen kunt doen.

Zie bijvoorbeeld het photoblog ‘From me to you’, dat vooral gespcialiseerd is in bewegende modefoto’s en glossy plaatjes.

De mooiste vind ik zelf ‘If we don’t, remember me’ waar met regelmaat nieuwe movie stills worden geplaatst met uiterst subtiele animatie. Vaak moet je zelfs goed kijken wanneer en wat er nou precies beweegt. Dus nix geen geknipper, maar eerder een esthetisch, onthaastend genoegen dat haaks op de schreeuwerigheid van het vroegere format staat.

Tijdelijke trots

Nieuwe feature in mijn statistiekprogramma: Google ranking.

Blijk met dit blog op nr. 1 te staan wanneer je ‘Heldenbeelden’ intikt, op 3 met ‘vette kunst en op 6 als je ‘koperen knijptoeter’ googelt. Die laatste twee slaan nergens op, maar ‘t is altijd de positie die telt, nietwaar?

Iets minder enthousiast ben ik over de ex aequo positie 6 voor ‘pedo plaatjes’, maar dat blijf ik niet uitleggen. Voordat ik het weet sta ik, door dit transparent te melden, daarmee op ineens aan top.

Laten we het er op houden dat ik met die Heldenbeelden op 1 best kan leven. En er eigenlijk best een beetje trots ben.

Wat is internet toch fascinerende flauwekul.

De aanschaf van een nieuw speeltje

Over een paar weken voegt Mevrouw Q weer een lente toe aan haar jarenlijstje. Zij blijft natuurlijk altijd mijn Jonge Fa, maar toch gaan de jaren soms een beetje hun tol eisen.

Toen zij bijvoorbeeld recent aan de varilux bril ging, was het gelijk afgelopen met prettig, liggend lezen in de echtelijke sponde. Een ebook leek niet alleen de voor de hand liggende oplossing, maar ook een leuk verjaardagscadeau.

De keuze was snel gemaakt; dat moest een Amazon Kindle worden. Vorig jaar zagen we namelijk op het strand van Jamaica een Amerikaanse dame zitten lezen met zo’n ding. Het lettercontrast was -zelfs in het knetterende, caraibische zonlicht- ronduit verbluffend.

Twee dagen nadat ik het nieuwe speeltje via internet besteld had, arriveerde de Kindle3 al per UPC-zending. Ja, de wereld is tegenwoordig echt een global village!

Leve internet!
De Kindle heeft wel één ingebouwd ‘vuiligheidje’: een eigen ebook format (AZW) om de consument te dwingen zijn boeken via Amazon.com aan te schaffen. Nou is Mevrouw Q überhaupt niet geïnteresseerd in Engelstalige boeken; zij wil gewoon lekker veel Nederlandse boeken op haar reader hebben.
Dan lijk je met het het Europese ePub format een probleem te hebben, want dat wordt niet geaccepteerd door de Kindle. Maar gelukkig biedt ook hier internet uitkomst, in meerdere opzichten.

Converteren met Callibre
Sowieso zijn er door wat simpel googelen de nodige Torrent sites te vinden waar je met één muisklik 1000 of meer boeken in ePub format binnenhaalt. Die boeken zijn al DRM-vrij, hetgeen betekent dat de eventuele kopieerbeveliging er al is uitgesloopt.
Met behulp van het gratis programma Callibre zijn je DRM-vrije ePub boeken vervolgens moeiteloos te converteren naar een ander format (bijv. MOBI of PDF) dat wel door de Kindle wordt geaccepteerd. Piece of cake!

Nu nog tijd vinden om de uitgebreide Kindle handleiding door te ploegen, want het apparaat heeft ook nog de nodige extra leukigheden waaronder een WiFi verbinding.

Ik heb het maar wat druk met al die nieuwerwetse dingen. “Ach, het houdt je van de straat”, zou mijn moeder zaliger zeggen.

De (r)evolutie van communicatie

1970: I’ll talk to you when I see you.
1990: I’ll call you.
2000: I’ll email you.
2005: Can I text you?
2010: Alright, Facebook or text?
2100: I’ll send you a telepathic message.

Digitale kruiskoppelingen

Amper twee weken geleden stortte ik me nog verder in de wondere wereld der sociale media. Ik beschikte o.a. al over dit weblog en een Flickr fotosite, maar voegde daar om het allemaal nog leuker & hedendaagser te maken ook nog een Facebook- en een Twitter-account aan toe.

Sindsdien vooral bezig geweest om al die Web 2.0 uitingen aan elkaar te koppelen, want het is natuurlijk ondoenlijk om die veelheid aan digitale dingen afzonderlijk bij te houden.

Kind op leeftijd
Alles wat ik nu twitter, blog of flickr verschijnt ook automatisch op mijn Facebookpagina die als een soort centraal verzamelpunt fungeert. Daarnaast kan ik alle reacties van mijn mede-twitteraars en –FBers overzichtelijk volgen via Tweetdeck en Hootsuite, handige applicaties waar ik een week geleden nog nooit gehoord had.

En al die bovengenoemde zaken kan ik uiteraard ook inzien via de apps op mijn smartphone. Ben ineens een kind van deze tijd dat veel extra lol beleeft aan zijn digitale speeltje. Een kind op leeftijd dat wel, maar dat hoeft niemand te weten. Gewoon een kwestie van geen geboortejaar invullen op je FB profielpagina :-)

Nieuwe kommunikasie
Jammer dat het overgrote deel van mijn clubje echte vrienden zich nauwelijks in deze wereld begeeft en zodoende geen enkele weet heeft van waar ik momenteel allemaal mee bezig ben.
Ik zou ze natuurlijk ouwerwets kunnen bellen of mailen (zóóó 2010!), maar daar heb ik eigenlijk geen tijd voor. Gewoon te druk met nieuwe communicatie-uitingen.

Gelukkig krijg ik er in een rustig tempo de nodige digitale vrinden bij. Als ik niet beter wist, zou je haast denken dat ik nog populair word op m’n ouwe dag.

Kopje onder in de sociale media

Het zal weinig mensen opvallen, maar in de rechterkolom zijn recent twee minibannertjes toegevoegd die linken naar twee nieuwe sociale media uitingen waarop ik sinds kort actief ben: Facebook en Twitter.

Tovermiddel?
Had daar nou niet direct een grote persoonlijke behoefte aan, maar heeft meer met mijn werk te maken. Daar –en waar niet?- worden sociale media als het grote tovermiddel gezien om nieuw publiek te bereiken.
Om goed beslagen ten ijs te komen in die aanzwellende discussie daarom besloten het zelf actief uit te proberen en zo de pros en cons beter te kunnen beargumenteren.

Homo ludens digitalis
Sinds vorige week piept & plingt mijn smartphone regelmatig wanneer er weer verse tweets zijn gearriveerd van de twitteraars die ik volg. En dat zijn er bewust niet al te veel om het allemaal een beetje overzichtelijk te houden
Om dezelfde reden ga ik net zo min op zoek naar zoveel mogelijk digitale Facebookvrienden. Het merendeel van mijn kleine vriendenkring gebruikt sowieso nauwelijks sociale media en op een waslijst van digitale, zijdelingse bekenden zit ik niet echt te wachten. Ook met een klein lijstje wordt snel duidelijk hoe die online platforms werken en wat je allemaal mee kunt doen.

Micro bloggen
En zo ga ik momenteel bijna kopje onder in de hedendaagse digitale wereld. Want niet alleen privé ben ik nu sociaal actief op diverse nieuwe media, zo ook op mijn werk waar ik o.a. ons Biebblog en een Flickr-site bijhoud.
Vooral Twitter vind ik wel een grappig micro blogging medium. Leuk om heel snel via je telefoon een gedachte de ether in te gooien. Maar voor de minder vluchtige berichten zal ik toch altijd wel dit ouderwetse weblog blijven gebruiken, vermoed ik zo.

O ja, hoewel het eigenlijk not done is, heb ik op mijn Facebook pagina en op mijn Twitter account niet mijn volledige naam ingevuld (ook ‘Toon mijn geslacht in mijn profiel’ niet aangevinkt - vond ik wat ver gaan). Ik hoef namelijk niet zo nodig door iedereen gevonden te worden; mij volgen moet wel een beetje exclusief blijven.

Historische hack

Het zat er een keer aan te komen. Deze week was de wereld getuige van de eerste mega internet datadiefstal van maar liefst zo’n 77 miljoen accounts. Sony’s Playstation Network bleek zo lek als een mandje, waardoor nu een gigantisch aantal credit card gegevens mogelijk te koop in cyber space zweeft.

Online gokken
Laat ik nou uitgerekend gisteravond weer eens een keer mijn credit card gebruikt hebben om alvast een cadeau voor Mevrouw Q’s naderende verjaardag te bestellen: de Kindle e-reader.
En nu maar wachten wanneer dit fraaie hebbedingetje arriveert en –nog veel spannender- hoeveel er uiteindelijk wordt afgeschreven. Het hele leven is natuurlijk een gok, maar zeker op internet.

Stihille nacht

Nieuwe kersttraditie in Engeland: verhinder dat de winnaar van talentshow X-factor, de top van de hitparade bereikt. Is vorig jaar gelukt. Dankzij een Facebook campagne behaalde een ouwetje van Rage Against The Machine (‘Killing In The Name’ uit 1992) alsnog de nummer 1 positie in de Britse charts en versloeg daarmee Joe McElderry, de toenmalige X-factor winnaar.

Cage Against The Machine
Dat trucje wil men dit jaar nog wel eens opnieuw uitproberen. De keuze voor de potentiële kersthit van 2010 is zo mogelijk nog merkwaardiger en extremer dan vorig jaar: de beroemde compositie 4’33″, voor piano van John Cage. Nou ja, compositie: de partituur schrijft vier en een halve minuut lang stilte voor. Avantgarde uit 1952, weetjewel…



Hoe dat in de praktijk uitpakt is te zien in bovenstaande ‘orkestrale’ uitvoering.

Time is money
De nieuw opgenomen versie (m.m.v. o.a. Pete Doherty, The Kooks, Enter Shikari, UNKLE, Orbital en Billy Bragg) zal vanaf volgende week online tegen betaling te dowloaden te zijn.
Grappige actie hoor, maar vraag me wel af of ie dit keer ook kans van slagen heeft. Wie is er tenslotte bereid geld te betalen voor stilte?

Huishoudelijke mededeling

Zoals ik ooit al eerder meldde, komt het merendeel van mijn bezoekers bij toeval terecht op dit prachtblog, omdat ik verder nergens iets aan promotie doe. Ja, ik zet een klein bannertje mét clicklink onderaan mijn privé mailberichten, maar blijkbaar vindt mijn kennissenkring het aanklikken daarvan teveel moeite. Of ze snappen gewoon niet waar het voor dient. Fijne kennissenkring, maar dit terzijde.

Uit een analyse van mijn statistiekjes blijkt dat bijna 20% van mijn recente bezoekers op zoek is naar ‘pedo plaatjes’. Het lijkt erop dat alle hitsige badmeesters van Nederland via die zoekterm hier terechtkomen.

Het was natuurlijk vragen om moeilijkheden toen ik ooit dit opiniërend stukje op mijn blog plaatste, maar toch… Ik zeg het nog 1 keer voor alle duidelijkheid: DIT IS GEEN PEDOBLOG. Opdonderen of ik geef jullie IP-adressen door aan de Pedo Politie!

Maar juist door het feit dat ik deze woorden hier neertik, zal ik onder de zweminstructeurs alleen maar hoger in de Google-ranking eindigen.

It’s a sick and crazy world…

Sesam open u!

Hij is al een paar jaartjes online: Wolfgang’s Vault, een digitale audio schatkamer met 2500 online beluisterbare live optredens uit de archieven van de legendarische concert promotor Bill Graham.

Terug in de tijd
Sommige concerten gaan dik 40 jaar terug in de tijd (Santana, Hendrix, The Who); zelfs Neerlands trots, Golden Earring, blijkt vertegenwoordigd met een concert in Winterland, San Francisco d.d. april 1975. Er is gewoon teveel om op te noemen. En hoewel met name de oudere jongere zeer aan zijn trekken komt, zijn er ook talloze opnames van recentere datum.

Even gratis registreren en je kunt dit alles in prima geluidskwaliteit beluisteren. Terwijl ik dit blogpostje tik, speelt er bijvoorbeeld een prachtconcert van Bob Marley & the Wailers, live at the Boston Music Hall in 1978.

Opnametip
Helemaal fijn is dat je dit fraais desgewenst op je pc kunt opnemen met bijvoorbeeld de Free Recorder Toolbar. Even een beetje naar je persoonlijke voorkeuren afstellen en –bingo!- Bob klinkt voortaan direct live vanaf mijn harde schijf.

Ben niet zo’n online muziekbeluisteraar, maar deze kluis is opgeslagen in mijn Favorieten en zal ik nog regelmatig openen.

Luxe probleem

Ik hoorde het recent in korte tijd drie mensen in mijn kennissenkring verzuchten: “Nee, ik download momeneel nix meer, eerst maar eens beluisteren wat ik de laatste tijd allemaal heb binnengehaald. Ik heb inmiddels zo verschrikkelijk veel muziek!”.

Het klinkt mij bekend in de oren. Er is voor de liefhebbers zoveel te vinden dat hun hobby maniakale vormen kan aannemen en verzamelwoede kan overgaan in overgretige hebzucht onder het motto ‘Moekokkè!’ (< taalkundige inside joke voor Zeeuwen).

Digitale gulzigheid
Ook ik val regelmatig ten prooi aan periodes van digitale gulzigheid. Om soms weer een tijdlang niets binnen te halen en –inderdaad- alleen maar bezig te zijn met beluisteren & ordenen van wat ik nou precies allemaal gratis op mijn pc heb verzameld. En vooral met het wegmieteren van te geestdriftig & te prematuur gedownloade muziekjes.

Hoewel ook ik mezelf een tijdelijk downloadverbod had opgelegd, zat ik korte tijd later toch al weer pogingen te doen iets van The Great Lake Swimmers binnen te halen, want over die Canadese band had ik goeie dingen horen waaien.

Hun laatste cd ‘Lost Channels’ blijkt een waar pareltje binnen het alt country genre en draait hier in Huize Q inmiddels uitentreure. Het wil tenslotte nog niet echt zomeren, dus wat muzikale winter melancholica is op dit moment (nog) niet geheel misplaatst.

Houdt het dan nooit op?
Dat smaakte naar meer en dat betekende: op zoek naar de vorige cd’s van die Swimmers! Terwijl ik geduldig in wachtrijen zat, de tijd maar goed benut en ondertussen nog eens verder gesnuffeld naar nieuwe muziekjes. Tegelijkertijd uploadde een bevriende muziekfanaat ongevraagd nog drie nieuwe cd’s naar mijn pc. En voordat ik het wist had ik er weer 15 complete cd’s bij die weer beluisterd, gewaardeerd & gecategoriseerd moeten worden.

Om Carice van Houten te quoten: “Houdt het dan nooit op?”. Nee, ik vrees dat mijn muziekvrienden en ik het op onze leeftijd niet meer afleren. Maar we houden er wel een waanzinnige muziekcollectie aan over.

Want ook terwijl ik dit tik, is er al weer een nieuwe cd aan het binnenlopen...

It was 20 years ago today

Vandaag op de kop af 20 jaar geleden verbleef ik op vakantie in Turkije en zag tot mijn verwondering en verbijstering op de tv een man pontificaal voor een rij oprukkende tanks staan. Plaats van handeling: het Plein van de Hemelse Vrede, in wat toen nog Peking heette. Het indrukwekkende beeld van de man met zijn boodschappentasjes zou zich op het netvlies van de wereld branden en als een iconische foto de geschiedenis ingaan.

Sinds begin deze week heeft het Chinese regime weer eens de nodige websites geblokkeerd, ditmaal omdat men een herdenking vreest van de studentenopstand in 1989. Uit voorzorg zijn daarom Twitter, Hotmail, Flickr en Youtube niet meer te raadplegen of te gebruiken in China.

Ter nagedachtenis aan die anonieme (en inmiddels ongetwijfeld weggezuiverde) ‘tank man van Tiananmen’ daarom nog een keer die beelden hier op dit blog.

Je weet maar nooit, misschien komt hier t.z.t. nog wel eens een onwetende Chinees langs…

Everyone has a song inside…

Dit blog hobbelt weer eens achter de feiten aan. Onze favoriete sofwaregigant blijkt namelijk al een tijdje geleden een nieuw beta progje te hebben uitgebracht dat ons leven nòg leuker gaat maken.

Met Microsoft Songsmith is het mogelijk acapella een liedje in te zingen waarna deze cutting edge software er zelf muziek bij maakt.
Bekijk en beluister vooral bovenstaande infocommercial waar een pubermeisje aan haar paps haar zangkwaliteiten demonstreert op (saillant detail:) een notebook van concurrent Apple.

Ik vrees dat dit weer een heel nieuwe Idols-generatie aan tenenkrommend non-talent gaat opleveren. Bedankt Bill, maar zou je je tijd nou niet beter kunnen besteden aan het ontwikkelen van echt noodzakelijke software? Een goed besturingssysteem bijvoorbeeld?

Expanding universe

Uit recent onderzoek blijkt dat internetgebruikers vorig jaar wereldwijd 487 miljard gigabytes aan digitale informatie hebben geproduceerd. Dit komt overeen met 30 miljard gevulde iPods of 162 triljoen digitale foto's.

Dat aantal zal naar verwachting elke anderhalf jaar verdubbelen. De onderzoekers stellen dat het digitale universum in 2012 vijf maal zo groot zal zijn als in 2008.

Best benieuwd hoe groot (of eerder: hoe klein) mijn aandeel in dit alles is, en al helemaal of ik in 2012 überhaupt nog bezig ben met een weblog. Maar voorlopig blijf ik nog wel mijn bescheiden hoeveelheid bits & bytes aan de digitale kosmos toevoegen.

Sterker nog: over twee weken starten we op mijn werk met een gezamenlijk weblog waaraan ik ook meewerk. Daarover binnenkort misschien meer.

Ongehoorde muziekjes

Het stikt op internet van de interactieve wedstrijden, van ‘Verzin een foto-ondertitel’ tot Photoshop contests en alles wat daar verder tussenin zit.

Op Facebook is nu een ‘wedstrijd’ gestart onder de titel ‘Make your Own Album Cover for your Own Fake Band’, waarbij uit drie willekeurige bronnen een cd-cover van een onbestaande rock act samengesteld moet worden.

Zo moet de naam van de band het eerste artikel zijn dat je tegenkomt op Random Articles van de Wikipedia, en de titel van cd dient te bestaan uit de laatste vier of vijf woorden van de onderste quote op www.quotationspage.com/random. Tot slot dient de derde foto die je aantreft op www.flickr.com/explore/interesting/7days als basis voor de cover art.

Dat hele random copy/paste gebeuren levert bijzonder leuke resultaten op, mede doordat sommige inzenders er ook nog fictieve muziekinfo aan toevoegen.

Hoewel ik zelf niet op Facebook zit, kon ik het niet nalaten zelf even de proef op de som te nemen en het resultaat is boven dit blogpostje te zien.

Voldoend aan de voorwaarden belandde ik op de Wikipedia bij Tacrolimus (blijkt een immunosuppresief medicijn te zijn), de laatste vier woorden komen uit de random quote van de mij onbekende meneer Frank Deford: (“I believe that professional wrestling is clean and everything else in the world is fixed”) en van wie die Flickr foto was ben ik helaas even kwijt.

Lezersopgave: staar geconcentreerd naar het cd-frontje en verzin er nu zelf de muziek bij!

Tot slot nog wat aanvullende cd-info ter inspiratie:

This is the long-awaited debut album by Swedish DJ and techno producer Tacrolimus (a.k.a. Bjørn Søderborg) who was responsible for international floorfillers like ‘Smörgåsbord Avenue’ and ‘Malmö Calling’.
With its multi-layered atmospherics of organic instruments and electronics, its cross-rhythm dynamics and its intelligent ethno grooves ‘The World Is Fixed’ is an undisputed dance classic album for the next decade.

Bloggen in de marge

“Loopt dat blog van jou nou een beetje?” informeerde onlangs iemand geïnteresseerd. “Nou, het loopt in de zin dat ik er met regelmaat wat op zet, maar ik neem aan dat je het over bezoekers hebt. Nee, in die zin loopt het niet echt storm”, was mijn antwoord.

Dat laatste is trouwens ook niet erg en al zeker niet verwonderlijk. In tegenstelling tot eerdere edities heb ik dit blog nergens aangemeld, ik vermeld ook geen blogvrienden en ik reageer zelden op andermans blogs. Dat zijn nou niet bepaald de randvoorwaarden die hoge kijkcijfers genereren. Ja, ik maak het mezelf graag moeilijk…

Openheid van zaken
Via een stiekem statistiekprogje krijg ik enig inzicht in mijn beperkte blogpubliek. In het kader van de Digitale Transparantie hierbij wat harde cijfertjes.

In totaal is dit blog sinds het oktober vorig jaar online ging een kleine 700 keer bezocht en zijn er zo’n 1400 blogpostjes bekeken. Ik heb zo’n 20 regelmatige lezertjes, waarvan er vijf zelfs tot de erecategorie Trouwe Bezoekers gerekend mogen worden. Als er dagelijks tien echt geïnteresseerde mensen langskomen, gaat hier in Huize Q de feestverlichting aan en trakteer ik op rumbonen.

Wildplassex?
Maar toch, 1400 pageviews, da’s evengoed zo’n 350 per maand, zou je zeggen. Ik ben zelf de eerste om de waarde daarvan weer in twijfel te trekken.
Want wat moet je met bezoekers die op dit blog belanden via zoektermen als ‘wildplassex’, ‘benen waxen vlissingen’ of ‘speelfilm okselhaar’? Dat is nou niet bepaald het lezerspubliek dat ik ambieer.

Nog een ontluisterend voorbeeld. Met enige regelmaat zie ik dat mijn vorige blog merkwaardige heroplevingen ondervindt van zo’n 60 bezoekers per dag, verspreid over deez’ gehelen aardkloot.
Blijken dat stuk voor stuk enkelvoudige & kortstondige bezoekjes te zijn van verveelde wereldburgers die de Blogger bovenbalk aanklikken en hier bij stom toeval terechtkomen. Om vervolgens opnieuw op mijn bovenbalk te klikken en na een seconde of twee weer te verdwijnen. Virtuele belletjestrekkers!

Zo zie je maar weer, alles is relatief, ook kijkcijfers. Dus daar moet ik het vooral niet voor doen. Waarvoor dan wel? In de eerste plaats voor mijn eigen genoegen om later terug te lezen waar ik een tijd geleden zoal mee bezig was.

Moet wel leuk blijven
Bovendien blijf ik het na zoveel jaren nog steeds fascinerend vinden hoe door mij ingetypte woorden materialiseren in een publiek Internet format. Als dan iemand dat ook nog leest is dat leuk meegenomen, maar teveel aanloop hoeft ook weer niet. Voordat je het weet zit je als blogger in de val om geforceerd te voorzien in een dagelijkse publieksbehoefte. Been there, done that.

Dus blijf allemaal gewoon lekker weg. En wie dit blog toch regelmatig bezoekt, realisere zich dat hij/zij tot een klein en wel heel exclusief clubje behoort :)

PS
Tip voor beginnende bloggers: schrijf een postje over ‘boobies’, en je dagbezoek verviervoudigt!

Terugkeer van de Fabeltjeskrant?

Deze week is het zover: dan valt de ‘langverwachte’, met veel mediabombarie aangekondigde huis-aan-huis folder van de Nederlandse crea-christenen bij ons allen in de bus.

Een aantal samenwerkende Nederlandse weblogs is onder de titel ‘Terug naar je maker’ een protestactie gestart en roept op de folder in kwestie terug te sturen naar de initiatiefnemer, ene meneer Van Helden uit Urk. Ben ik niet van plan, vind ik al teveel moeite.

Maar uit sympathie met dit bloggersinitiatief ben ik niet te beroerd om tijdelijk een steunbanner te plaatsen. Want ook ik blijf het idioot vinden dat men anno 2009 in Nederland een soort middeleeuws Sinterklaasgeloof prefereert boven een wetenschappelijk algemeen aanvaarde theorie.

Terug naar je maker? Terug naar Fabeltjesland, zou ik zeggen. En ga daar dan fijn je eigen krant in elkaar flansen.

Dag Deezer

’t Was natuurlijk ook te mooi om waar te zijn. Onbeperkt je eigen muziek uploaden, daar playlistjes van maken en die dan online in je blog zetten. Het kon een hele tijd met Deezer en ik heb er dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Maar ineens blijkt de functionaliteit om eigen blogplaylists aan te maken verdwenen zonder enige aankondiging. Waarschijnlijk het onvermijdelijke copyright gedonder, maar dat communiceer je dan toch op z’n minst via je website?

Daarom, bye bye Deezer en dus geen nieuwe muzieklijstjes meer in de rechterkolom. Oude playlists in dit blog (hier, hier, hier en hiero) blijven -voorlopig?- gelukkig nog wel werken.

En nu weer op zoek naar een alternatief dat vergelijkbare en vooral langduriger faciliteiten biedt.

Supersonische DWDD-beleving

Langzaam beginnen de publieke omroepen het verschijnsel vodcast te ontdekken. De VPRO verrichtte al eerder enig pionierswerk op hun muzieksite 3voor12, maar de VARA neemt nu het voortouw met vodcasts van Pauw & Witteman en De Wereld Draait Door.

Leuke, actuele publiekssservice, maar het betreft hier wel erg korte compilaties. P&W wordt samengevat tot vijf minuten en DWDD moet het doen met een krappe drie.
Dit zijn wel heel snel voorbijflitsende highlights die meer als teaser werken om toch maar weer naar Uitzending Gemist te klikken.

Beetje gemiste kans dus. Of te nauw toegesneden op de snelle mobieltjesmarkt?

Kinderen van deze tijd (2)

Dit je moment JP. Je kans om te laten zien hoe hip en bijdetijd je werkelijk bent. Volgens Internetwatchers wordt ‘ontvrienden’ dé trend van 2009. En jij kunt als leider van dit land nu eindelijk een echte voorhoedefunctie vervullen.

Dus toon den volke eens enig zelfkritisch vermogen, stel een daad en ontdoe je Hyves site van alle vage virtuele vrienden. Benieuwd hoeveel je er dan nog overhoudt.