Klassiek absurdisme

Verandert met het klimmen der jaren je gevoel voor humor, of is humor tijdgebonden? Of allebei?

Ik vraag het me regelmatig af wanneer ik op tv oude sketches terugzie. Cabaretiers om wie ik mij vroeger rollend van het lachen bevuilde, bewerkstelligen nu vaak ten hoogste een glimlach.

Duidelijke uitzondering blijken cabaretiers die destijds absurdisme al hoog in het vaandel hadden staan, zoals bijvoorbeeld het roemruchte duo Waardenberg & De Jong. Hun idiote humor (die toch ook 30-40 jaar terug in de tijd gaat) kan me nog steeds mateloos doen schateren.

Build your own custom video playlist at embedr.com web hosting reviews

Maar de onbetwiste grootmeesters van de absurdistische sketch waren (en zijn voor mij nog steeds) de mannen van Monty Python. Heb vrijwel alles van de heren, maar betrap me erop dat ik wanneer ik weer eens wil lachen achter de computer ik heel vaak even naar YouTube schakel voor een portie therapeutische onzin.

Omdat ik recent het aardige Web 2.0 toolje Embr ontdekte (waarmee je moeiteloos je favoriete YouTube filmpjes in een video-album plakt) hierboven als proef 10 van mijn favoriete, minder bekende MP-sketches verzameld in één handzaam playlistje.

Voor uw en mijn eigen kijkgenoegen: ca. 30 minuten humor zoals die tegenwoordig niet meer gemaakt wordt.

Go grannies!

Build your own custom video playlist at embedr.com best web hosting

Goed, Nederland zendt dus een Indiaan naar het Eurovisie Songfestival. Maar er is altijd een overtreffende trap van waanzin: Rusland stuurt zes oma's in klederdracht, met een gemiddelde leeftijd van 75 jaar.

Dat laatste klinkt schamperder dan het bedoeld is; ik vind het namelijk onverwacht prachtig. Vooral dat ene kleine besje dat enthousiast maar compleet uit de maat beweegt vind ik aandoenlijk vrolijkmakend.

Het staat ook allemaal zo heerlijk haaks op de hedendaagse waan van kreukvrije lichamen & gladde perfectie dat het onbedoeld een bijna surrealistisch commentaar lijkt op het instituut songfestival zelf.

Om kort te gaan: die babooshkas hebben mijn onvoorwaardelijke sympathie. Misschien ga ik straks zelfs voor het eerst in jaren weer wel eens kijken...

Muzikale retro reis

Pas recent ontdekte ik door een concertfragment van Lowlands 2011 het fenomeen C.W. Stoneking.
Zijn laatste cd ‘Jungle Beat’ bleek inmiddels al drie jaar oud, maar sommige goede dingen komen nooit te laat. Sterker nog: zijn muziek is helemaal niet van deze tijd en klinkt alsof hij stamt uit de beginjaren van de vorige eeuw.

Wie Stoneking hoort zingen verwacht dat die stem toebehoort aan een oude, zwarte bluesman. Maar Christopher William blijkt een blanker dan blanke Australiër die de 28 nog moet passeren en als geen ander Amerikaanse muziekstijlen uit de 20-er tot 40-er jaren weet te herscheppen.

Calypso, ragtime, New Orleans jazz, Cubaanse mambo, Afroblues, G.W. Stoneking mengt met zijn Primitive Horn Orchestra alles tot een uiterst gevarieerde cd die bovendien zeer authentiek en consistent klinkt.

Mooi & verrassend dat tegenwoordig nog zulke muziek gemaakt wordt. Hulde!

Muzikale boswandeling met neohippies

Nog meer pas bekeken Lowland Leuks: het neofolkcollectief Edward Sharpe & The Magnetic Zeros.

Had het er al eerder over in dit blog. De band toerde deze zomer uitgebreid langs de Europese festivals. Zou ze graag ooit eens op een kleinschalige concertlocatie meemaken, want dit enthousiaste groepje heeft mijn sympathie.

Daarom deze akoestische boswandeling alsnog maar even vastgelegd.

Herfstklaar

Nog steeds doende vele uren Lowlands op de harddisk recorder te bekijken. Tussen alle voorspelbare gitaarrock en electro sprong de verstilde pianopop van Agnes Obel en direct tussenuit.

Het feit dat deze in Berlijn woonachtige artieste oorspronkelijk uit Denemarken komt, doet menig recensent grijpen naar de vertrouwde natuurlyriek van mistige bossen en besneeuwde heuvels. Toch is haar debuut ‘Philharmonics’ allesbehalve een kille bedoening.

Wie deze cd vol subtiele speeldoosminiatuurtjes op volle sterkte draait, zakt langzaam weg in een warm bad van hypnotiserende, repeterende pianoklanken. En dan hebben we het nog niet over Agnes’ stem gehad, die ergens tussen een jonge Kate Bush en een hysterievrije Tori Amos in zit.

Haar Satie-achtige luisterliedjes worden heel slim en onnadrukkelijk ingekleurd met tweede stem, gitaar, harp en cello en lijken met ijzersterke precisie in elkaar gezet zonder dat het klinisch wordt.

Grootste compliment is dat dit niet direct de muziek is waar ik normaliter voor warmloop, maar deze ingetogen mix van betoverende luisterpop en folk met klassieke invloeden weerklinkt nogal eens in Huize Q.

Laat die herfst maar komen, ik heb het perfecte Deense dekbed om in weg te kruipen…

Mijn zoveelste Beatles revival

Hoewel het dik vier decennia geleden is dat the Fab Four uit elkaar gingen, overkomt het me nog steeds één à twee keer per jaar: mijn zoveelste Beatles heropleving.

Onlangs nam ik een oud muziekblad mee als strandliteratuur waarin de groep zoveel jaar na dato kritisch werd geanalyseerd. Het verhaal van de band is mij inmiddels overbekend, maar blijft interessant wanneer het maar vanuit nieuwe perspectieven wordt beschreven.

En ja hoor, voordat ik het wist zat ik het rijke oeuvre van de groep weer met hernieuwde interesse te beluisteren en ontdekte ik toch weer nieuwe details in sommige grijsgedraaide songs.

Alsof de duvel ermee speelde waren er ineens op tv & internet ook weer Beatles-zaken die mijn aandacht trokken.
Deze week was in Het Uur van de Wolf de nieuwe documentaire ‘John Lennon in New York’ te zien, gisteren verscheen de trailer van de Scorsese-film over het leven van George Harrison, die 5 oktober in première gaat.

Bovendien ontving ik vorige week via Twitter een link naar onderstaand filmpje, een flash mob annex karaoke event op Trafalgar Square waar 13.500 mensen ‘Hey Jude’ staan te zingen.



Hartverwarmend filmpje. Moet even op gang komen, maar toont overduidelijk aan dat ik niet de enige ben voor wie de muziek van JPG&R nog steeds springlevend is.

The Beat Goes On (Exit)

Na 50 dagelijkse postjes met clips van favoriete songs komt er een eind aan deze videoreeks.

‘These boots are made for walking’ was de sixties soundtrack van opkomend vrouwenbewustzijn. Vooral de regel ‘One of these days these boots are gonna walk all over you’ deed het goed bij de dames.

Saillant detal: de song werd vanuit een mannelijk standpunt geschreven door good ol’ Lee Hazlewood en is dus eigenlijk een uiterst vrouwonvriendelijk nummer…

The Beat Goes On (49)

Rhymin´Simon post-Graceland. Van Zuid-Afrika naar Zuid-Amerika met ratelende samba swing.

The Beat Goes On (48)

Hangmat soundtrack voor een lome zomerdag.

The Beat Goes On (47)

Krachtige eighties doom door onterecht vergeten new wave band.

The Beat Goes On (46)

Uit de afdeling Dode Singersongwriters. Favoriet Tim Buckley nummer. Die stem, kippevel!

The Beat Goes On (45)

Massive Attack toen ze nog ground breaking waren. Loom, dopey & cool.

The Beat Goes On (44)

Beck meets Janice Joplin in voorbeeldige mashup ‘Mercedes Beck’.

The Beat Goes On (43)

Tropicana! Compleet foute, nep salsa-disco uit 1981. Swingt nog steeds als een tiet.

The Beat Goes On (42)

Uitgeklede Tears for Fears cover. Mooier dan het origineel.

The Beat Goes On (41)

Vrolijke stoner rap met hoog THC-gehalte.

Rot vertalingen

Vertalen is een vak, en iets naar het Nederlands vertalen al helemaal. Dat geldt niet alleen voor buitenlandse films & boeken, maar zeker ook voor vertalingen van liedteksten.

Terecht beroemd is Ernst van Altena, die bijna alle chansons van Jacques Brel op sublieme wijze in het Nederlands vertaalde. Op popgebied deed Ernst Jansz het vorig jaar zeer verdienstelijk met zijn Dylanvertalingen op ‘Dromen van Johanna’.

Hoe het niet moet bewezen twee letterkundigen Bindervoet en Henkes die zich ook op de songteksten van Dylan en die van The Beatles stortten. Wie ‘Sergeant Pepper..’ vertaalt als ‘Captain Iglo’s Zeemanszangzaadkoor’ weiger ik verder serieus te nemen.

Polderhertalingen
Hoe het wel kan (en goed ook) bewijst all-round taalbeest Jan Rot. Zijn vertaalwerk beslaat een enorm spectrum: van de Mattheus Passion tot de rockopera ‘Tommy’, en alles wat daar verder tussenin zit.
Rot heeft zo ongeveer alle mogelijke muziekteksten vertaald, of nog beter hértaald. Wereldhits worden daarbij soms op komische, maar altijd respectvolle wijze overgezet in helder Nederlands.
Zo heet ‘Paradise by the dashboard light’ bij hem ‘Vollemaan in de vrijerslaan’, ‘Riders on the storm’ wordt ‘Stapvoets door de storm’ en ‘Hoerentent Teven’ is de poldervariant van ‘Honky Tonk Women’.

Waarom dit blogberichtje? Omdat nog t/m 1 juli in zijn Rot Shop geldt: 3-voor-de-prijs-van-2. Samen met twee collega’s snel gebruik gemaakt van dit aantrekkelijke aanbod. Zelf ‘Jan Rot zingt Randy Newman’, ‘Beatles & Stones’ en de ‘An & Jan doen de Top 100 Aller Tijden’ in huis gehaald.

Met zijn drieën beschikken we nu over een paar dozijn briljante Rotliedjes. Soms is het leven extra leuk.

The Beat Goes On (40)

Best of both worlds: hiphop meets The Bee Gees.

The Beat Goes On (39)

Loom skankende ska classic. Zet zelfs verkalkte heupgewrichten in beweging.

Liefde op het eerste gehoor

Moet nodig mijn hd-recorder opschonen. Staat o.a. zo’n 24 uur live Pinkpop op die ik eigenlijk nog moet doorploegen. Ik pik uit de nieuwe, mij vaak weinigzeggende acts toch altijd wel iets dat me direct aanspreekt. Als dat niet gebeurt is het al gauw: fast forward!

Instant click
De klik was er meteen toen ik Band of Horses zag optreden. En ‘NW Apt.’ was gelijk zo’n nummer dat eigenlijk niet zou misstaan in mijn ongoing reeks ‘The Beat Goes On’.
Zo hoort voor mij een band te klinken: strak, meeslepend en vitaal. Zo hoor ik gitaren het liefst, die drum sound in het intro, die samenzang, dat refrein!
Een nummer waarbij ik weer luchtgitaar riffs sta te maken in de huiskamer en dat regelmatig op repeat mag. Zo’n instant klassieker binnen het genre. Nee, laat ik nou niet zuinigjes doen, ik voel dat ik deze track nooit beu zal raken.

Love at first sight dus, deze band die op hun recentste cd ‘Infinite Arms’ het uitgestrekte gebied tussen Crazy Horse en The Great Lake Swimmers verkent. Want ze kunnen ook hele, mooie verstilde songs aan, maar winnen door dat contrast alleen maar aan diepte.

Over contrast gesproken: intrigerende begeleidende clip, waarin de groep niet eens in beeld komt. Zo’n bandje bedoel ik nou…