Requiem voor De Kraan

Een van de onverwacht leuke dingen tijdens het afgelopen Onderstroom Festival was dat ik het terrein van de voormalige Scheldewerf in alle hoeken & gaten heb verkend.

Ik vond er veel fotogenieke oude glorie in krankzinnige kleurschakeringen: schakelkasten met afbladderende verf, kadeplekken met indrukwekkende roestpartijen en natuurlijk De Kraan, die te midden van een meeuwenkolinie in stukjes ligt weg te kwijnen.

Rust Never Sleeps
Gisteren meldde een krantenbericht wat iedere Vlissinger al lang vermoedde: ‘Scheldekraan zal wel nooit meer staan’.
Natuurlijk is het jammer dat zo’n Vlissings symbool gewoon al bijna drie jaar ligt te verbrokkelen en te vergaan. Maar het levert wel mooie plaatjes op, zeker als je ze op groot formaat bekijkt, want dan zie je alle craquelé en schilfers tot in detail.

Wat mij betreft laten ze het ding daar gewoon liggen en verder vergaan, als een natuurlijk requiem voor het verglijden van de tijd. Dan ga ik nog regelmatig foto’s schieten om het stervensproces verder vast te leggen.

Gemengde gevoelens

Het zat, liep en werkte allemaal niet mee bij het Onderstroom Festival, dat afgelopen weekend in Vlissingen plaatsvond.

Locatieswitch
Na eerdere jaargangen op de Oranjedijk switchte de hoofdlocatie voor de derde editie naar de voormalige Scheldewerf. Op zich natuurlijk een prachtlocatie, maar zo’n immens terrein moet je dan wel vullen of op z’n minst wat uitgebreider aankleden.
Als dan ook twee aangekondigde cateringvoorzieningen (waaronder het Marokkaanse theehuis met waterpijpen) niet komen opdagen en acts door visaproblemen en weersomstandigheden niet doorgaan, dan trekt dat gelijk een wissel op het door geldgebrek toch al uitgeklede programma.
En een festival waar je behalve een wafel of een tosti verder nix eetbaars kunt krijgen, is natuurlijk niet meer van deze tijd!

Heavy weather
Geen enkele festivalorganisatie heeft natuurlijk het weer in de hand, maar wat was het zaterdag extreem. Overdag ploertig, zodat het bijwonen van de straattheatermiddag geen pretje was, en ’s avonds kwam het regelmatig met bakken uit de hemel.
Zodoende heel weinig acts gezien. Gelukkig tussen de buien door nog met ons neus in de boter gevallen bij een bloedstollend mooi optreden van de band Blaudzun en ook de briljante containervoorstelling ‘Spoor' nog even meegepikt, maar toen werd het echt te bar met de regen.

Lazy Sunday Afternoon
De zondag maakte echter veel goed. De ergste hitte was uit de lucht, de zon scheen en er woei een verfrissende wind. Prima omstandigheden om de altijd gezellige ‘artiestenparade’ The Perfect Pitch' op het Dijktheater mee te maken.
Daarna trok het merendeel van het publiek richting Bellamypark om zich in te drinken voor een potje voetbal, wij togen nog voor twee uurtjes naar het Scheldeterrein. En hoewel het daar - op 150 man na- bijna uitgestorven was amuseerden wij ons kostelijk bij De Platenbus en bij het afsluitende concert van Maarten Swaan en zijn band.

Ik had nog graag een paar uur meer doorgebracht op de helling waar ik als kind de schepen te water werden gelaten. Echter, om 18.00 uur ging de stekker eruit en stierf het festival een vroege dood, toen het voor mij eigenlijk nog maar net begonnen was.

Maar gelukkig hebben we de beelden nog…

Wakostanoe?

Sfeerschets. Koninginnedag begint net na middernacht met de eerste stortregenbui sinds weken. Mevrouw Q ligt vroeg te bedde, omdat om half 5 de wekker afgaat. Vroeg uit de veren in de hoop op de Vlissingse vrijmarkt een leuk bedrag aan euri’s bij te verdienen.

Ik neem aan dat Beatrix ook al slaapt en vraag me af: zou ze dromen over haar bezoek aan Middelburg over een paar uur, zou ze er nog zin in hebben na vorig jaar, ligt haar hoed al klaar?

Grootste vraag: zou ze enig idee hebben wat haar bezoek teweeg brengt in een gemiddelde provinciehoofstad? En zou ze enig idee hebben wat het kost?

De kunst van publieksbenadering

Beroepshalve word ik regelmatig geacht persberichten van het Buro Beeldende Kunst op de gemeentelijke website Vlissingen.nl te zetten. En dat is op z’n zachtst gezegd vaak geen groot genoegen.

Laat ik vooropstellen dat op de kwaliteit van het gebodene in de expositieruimte Willem 3 weinig valt af te dingen. Het toegangsbeleid is laagdrempelig (want gratis), je kunt er bijvoorbeeld tijdens je lunchpauze binnenlopen en ongehinderd ronddwalen in de fraaie ruimtes waar tweemaandelijks de meest uiteenlopende kunstdisciplines te zien zijn.

Wartaal
Maar die persberichten lijken haaks te staan op het streven de kunstdrempels te slechten. De ene keer moet een onbegrijpelijk Engelstalig gedicht dienen als publieksinfo, een andere keer stuurt men een uitvoerig brok wartaal op. Vandaag was het weer raak:

"Monochrome kleurvelden vitaliseren de geometrische beeldordening, die van elke voorstelling van de zichtbare werkelijkheid afstand schijnt te doen en binnen de tweedimensionale vlakkenafscheiding de wet van kleur en vorm volgend een opvallende kracht ontwikkelt. In dit spanningsveld tussen post-minimalisme en anthopomorfe lijnvoering verwijst de schaduw, die onderscheidenlijke zwarte vlakken opbouwt, eenmaal meer op de toch persoonlijke en contextbetrokkene, sculpturale dimensie binnen het elementaire vormvocabulaire."

Ja, gooit u het maar in mijn pet! Het lijkt verdomme wel een cabarettekst van Koot & Bie. Op de een of andere manier sprong dan ook gelijk hun typetje Memien Holboog voor mijn geestesoog.

Kan iemand mij vertellen waarom van overheidsambtenaren terecht wordt verwacht dat zij klare taal gebruiken, terwijl anderzijds kunstcollega’s nog gewoon zulk mumbo jumbo jargon mogen blijven hanteren? Toch nog een laatste restje hardnekkig ingesleten elitarisme?

Even Apeldoorn bellen…

Veelvuldige STER-blokken ervaar ik met name op de commerciële zenders als irritante programmakillers. Maar echt fraaie, inventief gemaakte reclamespots, daar kan ik wel een avond lang naar kijken.

Kwam dus mooi uit dat gisteren Commercials by the Sea in de Zeelandnetstudio’s te Kamperland (by the Sea?) een avondvullend programma bood van ’s werelds beste reclamefilms, met o.a. nominaties van het gezaghebbende reclamefestival van Cannes. Personal favorite: de HBO-promo ‘Surprise’.

De avond werd gekenmerkt door een zekere knulligheid. Haperende presentaties, films op groot scherm vertonen in YouTube kwaliteit? Dat verwacht je toch niet direct in het hi-tech zenuwcentrum van onze regionale Internetprovider.

Maximaal fun moment: voordat een dame van Centraal Beheer Achmea een bezienswaardige multimedia lezing gaf over 25 jaar spraakmakende commercials, verzakte plots het bovenste deel van de publiekstribune.

Briljante timing: de slogan ‘Even Apeldoorn bellen’ zit weer voor jaren geramd in ons collectief geheugen!

In Vlissingen gebeurt 't

Sinds afgelopen zaterdag is Vlissingen definitief op de internationale kaart gezet.

De plaatselijke middenstandsvereniging, altijd op zoek naar spraakmakende publieksevenementen, had ter gelegenheid van Dierendag eens iets geks (zeg maar gerust ‘ludieks’) bedacht: godbetert een recordpoging Dierenhuwelijken!

Zowaar 26 dierenparen -konijnen, honden en paarden- stapten in het huwelijksbootje. En zoiets was nog nooit vertoond, meldde de enthousiaste ceremoniemeester & organisator, niet toevallig eigenaar van een dierenwinkel. Dus is er volgens deze verknipte geest een nieuw wereldrecord gevestigd.

Het moet toch echt niet veel gekker worden met deze wereld…