Even bijtanken

Dik twee maanden geleden dat ik iets in mijn blog heb geplaatst. Dat had zo zijn redenen.

Allereerst dusdanig bezig geweest met diverse sociale media uitingen van mijn werk dat mijn digitale privé dingen daaronder leden. Ook mijn Facebook- en Twittermeldingen van de afgelopen paar weken zijn vrijwel tot het minimum gedaald; je kunt je tijd tenslotte maar één keer gebruiken, en er is meer in het leven dan lettertjes online zetten.

Pc-moeheid

Daarnaast ook al een tijdje druk met het bouwen van een nieuwe bibliotheekwebsite die na de zomer de lucht in moet, dus dat betekende veel vergaderen, brainstormen, nieuw systeem leren & uitproberen, en heel veel geklik op de pc. Het was zoveel van het goede dat ik thuis geen enkele behoefte meer had om ook daar nog doodmoe voor een computerscherm te kruipen.

Tussen de bedrijven door de afgelopen twee maanden bovendien bijna het gehele medische circuit doorlopen i.v.m. verergerende vermoeidheids- en gezondheidsklachten. Uit alle tests en onderzoeken bleek dat met name de al eerder geconstateerde COPD de grote boosdoener is.
Mijn longvermogen is inmiddels ver onder de 50% gedaald, dus eindelijk eens stoppen met roken leek niet zo’n gek idee. Per 1 mei shag & asbakken de deur uitgedaan en tandhakkend cold turkey gegaan.

Tukken & tuffen

Alles bij elkaar geteld dus niet zo vreemd dat ik nu een beetje opgebrand ben en uitzie naar twee weekjes zon & rust op de Peleponnesos. Hoewel daar het nodige op cultuurhistorisch gebied te bezichtigen valt, heb ik vooralsnog geen grotere plannen dan luieren, rondtuffen op een brommertje en lome tukjes doen in zomerse waarden.

Het feit dat Griekenland in economisch barre tijden verkeert en aan de vooravond staat van dramatische Eurokeuzes, geeft bij voorbaat een vreemd accent aan onze vakantie.

Morgen zijn er spannende verkiezingen, de dag erna arriveren wij. We nemen uit voorzorg maar een flink stapeltje Europapier mee...

Musuembezoek als nieuwe belevenis

Gisteren togen wij met een bevriend echtpaar richting België voor onze jaarlijkse portie Cultuursnuiven in Vlaanderen. Doel was dit keer het recent geopende nieuwe museum Museum aan de Stroom in Antwerpen.

In twee maanden tijd trok deze nieuwe kunstattractie al dik 250.000 bezoekers. Daar zijn er gisteren weer heel wat bij gekomen, want het weer was belabberd en hordes verregende toeristen trokken en masse naar het MAS.

Het 60 meter hoge museum wordt gekenmerkt door een bijzondere architectonische vormgeving en een uiterst prettige, informele sfeer. Voor een tientje heb je maar liefst negen verdiepingen kunst & cultuur tot je beschikking, inclusief een panoramisch 360 graden uitzicht over de stad bovenop het dakterras.

Vooral de manier waarop thematentoonstellingen als ‘Machtssymbolen’ en ‘Leven en dood’ werden gepresenteerd maakte grote indruk. Met ondersteunend beeld, geluid, video- en klankcollages maakt het MAS het bezoek aan een museum tot een nieuw soort allround belevenis.

Na ruim drie-en-half uur dwalen door dit prachtgebouw zaten onze hoofden stampensvol bijzondere beelden. Bovendien werd het eindelijk droog en begonnen de terrassen nadrukkelijk te lonken.

Nog niet de helft gezien van wat het MAS te bieden heeft, maar dat geeft niet. We komen er graag ooit nog een keer terug voor de rest.

Dansen aan zee

De afgelopen editie van Onderstroom stond voor mij voornamelijk in het teken van lekkere en gevarieerde muziek.

Natuurlijk heb ik het nodige meegepikt van de Straattheaterdag en The Perfect Pitch artiestenrevue, maar van de tentvoorstellingen op de dijk heb ik alleen ‘De Stijle Want’ bezocht. En dat was zoals altijd hilarisch & briljant in zijn originaliteit.

Sowieso door de barre, kille weersomstandigheden alleen de zaterdag en de zondag echt meegemaakt.

Toch nog t-shirt weer
Stonden we zaterdagavond nog noodgedwongen in winterkleding te dansen bij De Platenbus (leve DJ Joep!), op de afrobeat-Santana-swing van Koffie en de electro-didgeridoo-trance van Loonaloop, gelukkig werd het zondag dan toch eindelijk t-shirt weer!

Ambiance
De laatste middaguren van Onderstroom 2011 waren qua weer & ambiance zoals je het altijd op een festival hoopt mee te maken: relaxed, zonnig en gezellig.
Als opwarmertje eerst de punky bluegrass van The 357 String Band en als ideale afsluiter de cumbia ska van de Chileense feestband Chico Trujillo. Kortom, de stemming zat er lekker in bij de Oranjemolen.

Nog even dit
Maar voordat we het wisten was het aan het begin van de avond weer al abrupt finito. Had er nou op z’n minst niet nog wat afbouwende muziek gedraaid kunnen worden?
En als ik dan toch bezig ben: graag volgend jaar in ieder geval weer iets van een schuiltent. Is natuurlijk het laatste wat je in dit Hollandsche klimaat moet wegbezuinigen!

Fotoverslaggeving hiero.

Festival Op de Bank

Wijlen Martin Bril zei het al treffend: “Je mist meer dan je meemaakt”.

Nu het festivalseizoen is losgebarsten overvalt me het gevoel dat ik weer van alles mis loop. Ieder jaar denk ik: “Ik moet toch echt eens een keer naar Oerol”, maar doe het vervolgens niet. En wat zou ik graag een keer Lowlands willen meemaken, maar ik weet ook dat het er nooit meer van komt.

Ooit op het punt gestaan naar Kralingen 1970 te gaan, maar ook dat toen al last minute afgeblazen. Sindsdien wel mijn portie memorabele festivals meegemaakt waaronder diverse edities van Pinkpop, Torhout/Werchter en Mundial.

Maar de laatste paar jaar is mijn festivaldrang behoorlijk afgenomen. Zeg maar gerust: vrijwel tot nul gereduceerd vanwege te veel gedoe, te massaal, te onvoorspelbaar qua weer, geen zin om door de blubber te dabberen.

Ik ben inmiddels een hangbankoudere geworden en volg het merendeel van de festivalverslaggeving via de televisie met het geluid over de huiskamerinstallatie. Alleen voor locale of regionale evenementen kom ik nog van die bank af.

Eind deze week dus wel present op Onderstroom. Tenzij het pestweer wordt; dan zet ik wel een DVDtje op van Woodstock.

Moderne genoegens

In nog geen week tijd breidde mijn materiële bezit zich uit met twee hedendaagse hebbedingetjes die het leven van de moderne mensch aanmerkelijk veraangenamen.

Allereerst was daar de nieuwe fiets met elektrieke ondersteuning. Hing ik op een willekeurige ongemotoriseerde tweewieler al na 100 meter met de tong op de stuurstang, met mijn nieuwe seniorenfiets behoren dergelijke taferelen tot het verleden. Mijn stalen ros geeft mij waar nodig namelijk steeds een extra steuntje in de rug.

Fluitend fietsen
Fluitend beklim ik opritten en hellingen, en moeiteloos rijd ik tegen de eerste herfstwinden in langs ploeterende weggebruikers die het zo’n elektrisch ruggesteuntje moeten ontberen. Puur voor de fun rijd ik eventjes stukkies over Walcheren waar ik vele jaren niet geweest ben, omdat de fietspaden verboden gebied waren voor inmiddels afgedankte mijn scootertje.

Nu maar hopen dat er nog iets van een nazomer in het verschiet ligt, zodat me nog een paar leuke fietstochtjes gegund zijn.

Nog een impulsaankoopje!
Om te voorkomen dat ik tijdens mijn fietsexcursies onaangenaam verrast word door een niet ingeplande regenbui heb ik gelijk ook maar zo’n fijne smartphone aangeschaft.
Daarop kan ik o.a. de buienradar checken, via Google Maps mijn route uitstippelen en de oplaadpunten voor mijn fietsaccu vinden.

Natuurlijk zit er nog een stortvloed aan extra toeters & bellen op mijn nieuwe mobiele speeltje. Als ik niet op de fietsexpeditie ben, kan ik altijd nog op ontdekkingstocht in de 200 pagina’s dikke gebruiksaanwijzing van mijn smartphone.

Kortom, er gaat op mijn ouwe dag in meerdere opzichten een nieuwe wereld voor mij open. Welkom nieuwe horizonten!

Vastgeroeste zomergewoontes

Ik ben mijn eigen déjà vu: mijn zomerbeleving verloopt eigenlijk volgens hetzelfde patroon als vorig jaar. Op zoek naar frisse lucht rij ik meestal doelloos zigzaggend over Walcheren, op zoek naar onontdekte B-weggetjes, ik hang/lig een paar uurtjes op het strand, speel weer toerist in eigen stad en herbeleef zomerse zen momenten die ik nog ken uit 2009.

En natuurlijk gaat ook nu weer de fotocamera mee om vast te leggen wat ik zoal tegenkom. De afgelopen maand dus vooral druk geweest met het bewerken en online zetten van zo´n 100 foto´s op mijn Flickr site.

Kan geen toeval zijn…
Het zal wel symbolisch zijn dat daar opvallend veel foto’s tussen zitten met roestige details. De spierpijnen die mijn zomer anno 2009 bepaalden zijn dit jaar alleen maar verergerd en mijn gewrichten voelen aan als verroeste scharnieren.

Daarom dit weekend besloten binnen afzienbare tijd een fiets aan te schaffen, in een poging nog iets aan mijn conditie te sleutelen. Heeft wel als consequentie dat mijn brommertje wordt afgedankt en dat ik de komende zomer dus ongemotoriseerd zal moeten recreëren.

Binnenkort nog maar gauw een allerlaatste afscheidsrondje maken...

Gemengde gevoelens

Het zat, liep en werkte allemaal niet mee bij het Onderstroom Festival, dat afgelopen weekend in Vlissingen plaatsvond.

Locatieswitch
Na eerdere jaargangen op de Oranjedijk switchte de hoofdlocatie voor de derde editie naar de voormalige Scheldewerf. Op zich natuurlijk een prachtlocatie, maar zo’n immens terrein moet je dan wel vullen of op z’n minst wat uitgebreider aankleden.
Als dan ook twee aangekondigde cateringvoorzieningen (waaronder het Marokkaanse theehuis met waterpijpen) niet komen opdagen en acts door visaproblemen en weersomstandigheden niet doorgaan, dan trekt dat gelijk een wissel op het door geldgebrek toch al uitgeklede programma.
En een festival waar je behalve een wafel of een tosti verder nix eetbaars kunt krijgen, is natuurlijk niet meer van deze tijd!

Heavy weather
Geen enkele festivalorganisatie heeft natuurlijk het weer in de hand, maar wat was het zaterdag extreem. Overdag ploertig, zodat het bijwonen van de straattheatermiddag geen pretje was, en ’s avonds kwam het regelmatig met bakken uit de hemel.
Zodoende heel weinig acts gezien. Gelukkig tussen de buien door nog met ons neus in de boter gevallen bij een bloedstollend mooi optreden van de band Blaudzun en ook de briljante containervoorstelling ‘Spoor' nog even meegepikt, maar toen werd het echt te bar met de regen.

Lazy Sunday Afternoon
De zondag maakte echter veel goed. De ergste hitte was uit de lucht, de zon scheen en er woei een verfrissende wind. Prima omstandigheden om de altijd gezellige ‘artiestenparade’ The Perfect Pitch' op het Dijktheater mee te maken.
Daarna trok het merendeel van het publiek richting Bellamypark om zich in te drinken voor een potje voetbal, wij togen nog voor twee uurtjes naar het Scheldeterrein. En hoewel het daar - op 150 man na- bijna uitgestorven was amuseerden wij ons kostelijk bij De Platenbus en bij het afsluitende concert van Maarten Swaan en zijn band.

Ik had nog graag een paar uur meer doorgebracht op de helling waar ik als kind de schepen te water werden gelaten. Echter, om 18.00 uur ging de stekker eruit en stierf het festival een vroege dood, toen het voor mij eigenlijk nog maar net begonnen was.

Maar gelukkig hebben we de beelden nog…

Zomerse plaatjes

De hitte stijgt, de komkommertijd nadert. Dus opeens breken diverse media zich weer het hoofd over het fenomeen ‘zomerhit’.

Twee persoonlijke zomerhits in de categorie 'Voor de hand liggende klassiekers': ‘Penny Lane’ van The Beatles en ‘In the Summertime' van Mungo Jerry roepen bij mij altijd zonnige herinneringen op aan mijn jeugdjaren in en de zomers van respectievelijk 1967 en 1970.

Maar ik wilde het hier niet verder hebben over zomerhits, maar over zomerse muziekjes – en dat is iets heel anders. Ik heb het over nummers die ik momenteel tijdens strandbezoekjes veel draai op de walkman en die dus hun zomerse waarde voor mij al bewezen hebben.

Voorwaarde is wel dat er een fillumpie van is, zodat niet alleen het oor maar ook het oog iets te genieten heeft.

Eerste in een zich wellicht verder ontwikkelende zomerse blogserie is bovenstaand prachtnummer ‘Mykonos’ van Fleet Foxes. Niet alleen genietbaar op het gelijknamige Griekse eiland, maar gewoon ook op het strand van Vlissingen.

Werelds genieten

Het is inmiddels een ingesleten jaarlijkse traditie aan het worden, ons bezoek aan Festival Mundial. Niet afgeschrikt door de herfstige weersvoorspellingen trokken we afgelopen weekend dan ook weer naar Tilburg voor een gevarieerde portie wereldmuziek, en vooral: ambiance.

Prettige extras
Want hoewel er ook nu weer een aantal persoonlijke favorieten op het affiche stond (Caro Emerald, Flogging Molly, Amsterdam Klezmer Band), gaan we nooit alleen voor de muziek. Het zijn juist de aanvullende randvoorwaarden die ons ieder jaar weer over de streep trekken: het veelkleurige publiek, de altijd prettige festivalsfeer, de lekkere hapjes en de verrassingen waar je vaak tegenaan loopt.

Muzikale verrassingen
Aangenaam verrast waren wij bijvoorbeeld door de Oekraïense dames van Dakha Brakha (schrille stemmen plus opzwepende percussie), het Israëlische trio Boom Pam (surfmuziek gemixt met Jiddische melodieën, in een bezetting van drums, elektrische gitaar en tuba!), de electroreggaefunk van het Australische Dubmarine, de boventonen en keelklanken van het Chinees-Mongoolse Hanggai en de ideale festivalband Che Sudaka die met hun Spaanstalige reggae-skarock het publiek aardig aan het springen & skanken kreeg.

Grootste verrassing was echter vooral het weer. Op een enkel verdwaald buitje na viel er regelmatig ook van de zon te genieten, en dat kwam de sfeer natuurlijk nog eens extra ten goede.

Leermoment: voortaan op mijn oude dag niet zo uitbundig meehupsen op de balkanhoempa van de Amsterdam Klezmer Band. Voel twee dagen na dato nog steeds spieren, waarvan ik niet eens wist dat ik ze had.

Uitgebreider fotoverslag hiero.

Korte inhoud van het voorafgaande

‘Laptopje meenemen naar het strand en daar dan doorbloggen’ suggereerde Ome Kees in reactie op mijn vorige postje en mijn eerder netjes aangekondigde zomerstop. Maar dat was nou precies niét de bedoeling; mijn zomerreces was een weloverwogen keuze.

Natuurlijk zag en las ik de afgelopen vier weken veel dat een commentaar verdiende: het 40-jarig jubileum van Woodstock, Willy ‘Mink’ Deville dood, gitaar- en geluidspionier Les Paul ook uitgespeeld, net als manager/mogul Allen Klein

Verder genoeglijkje dagtripjes gemaakt naar Gent en Brugge, prachtige films en dvd-boxen bekeken (waaronder ‘The Last Hangman’ en het eerste seizoen van ‘Mad Men’), uitstekende ‘literaire thrillers’ gelezen (o.a. ‘Het Zwarte Pad’ en ‘Tot de woede is geluwd’, beide van Åsa Larsson), eindelijk weer eens interessante afleveringen van ‘Zomergasten’ (Trudy Dehue, Carice van Houten, Jaap van Zweeden) gezien die ik voor het eerst ook eens helemaal uitgekeken heb.

O ja, er dook ook plotseling nog een leuk nieuw woord op in de media: ‘oepsgebied’. En Blonde Greet werd ervan verdacht zijn haar te verven om zijn Indo-afkomst te verhullen.

Kortom, genoeg uiteenlopende onderwerpen die stuk voor stuk hier een postje verdienden. Maar ik was meer bezig met dat andere blog een beetje op peil te houden, met uitrusten en met beelden, meer dan met woorden.

Maar goed, ik ben dus weer terug. Met onregelmatige regelmaat.

Op naar de winterstop?

Zomer Zen Momenten

Noodgedwongen zat ik de afgelopen zomerse weken op een ander strand dan ik gewend was. Dat ‘noodgedwongen’ en ‘zat’ behoeft enige toelichting.

Mijn tot voorheen favoriete Nollestrand vond ik ineens nix meer vanwege de werkzaamheden aan de dijkversterking én de nieuwe locatie van mijn daar gevestigde stamtent Panta Rhei beviel mij ook zeer matig.

Ieder nadeel hep z’n voordeel
Zodoende verkaste ik af & toe naar het overvolle Badstrand om uiteindelijk te belanden op het strandje onderaan de Oranjemolen, waar ik sinds mijn kinderjaren niet meer geweest was.
Eigenlijk is het maar een piepkleine zandstrook zonder verdere voorzieningen, waar je bovendien erg rekening moet houden met het getij. Maar dat levert ook z’n voordelen op: er komen weinig mensen en soms had ik het strand helemaal voor mezelf. Belangrijkste voordeel in mijn geval: tegen de oude vestingmuur -die niet alleen een fantastisch windscherm is- kun je zitten, want liggen kon ik met mijn door spierpijnen geteisterde lijf wel schudden.

Aan het strand, stil en verlaten…
Daar zat ik dan tegen de Muur van Altena in gezelschap van mijn Ipod, mijn camera en wat leesvoer regelmatig in volstrekte rust naar het Westerschelde panorama, de passerende scheepvaart en de voorbij zeilende meeuwen te staren.
In een magazine las ik daar een artikel over ‘geluk’ waarin Jean-Jacques Rousseau werd geciteerd. Deze invloedrijke filosoof en hypochonder overpeinsde aan het eind van zijn leven wat zijn ultieme geluksmoment was. Hij kwam tot de conclusie dat dat het moment moet zijn geweest waarop hij alleen in een roeiboot op een verstild Zwitsers meer dobberde.

"Als er een toestand bestaat waarin de ziel een basis vindt die sterk genoeg is om zich er geheel op te verlaten en er tot zichzelf te komen zonder dat het nodig is het verleden terug te roepen of vooruit te lopen op de toekomst, een toestand waarin de tijd voor de ziel geen betekenis heeft, waarin het heden immer voortduurt zonder enige uitdrukking van duur en zonder iets van opeenvolging, zonder enig ander gevoel –van gemis of genot, van plezier of verdriet, van verlangen of angst – dan alleen dat van ons bestaan en als dat gevoel op zich het bestaan geheel kan vullen, mag zolang deze toestand duurt, degene die erin verkeert zich gelukkig prijzen. Dat is dan geen onvolmaakt, schamel en beperkt geluk, zoals men het in de genoegens van het leven vindt, maar een toereikend, volmaakt en volledig geluk dat in onze ziel geen enkele leegte laat die gevuld moet worden."

Toegegeven, ik moest een paar keer lezen, maar toen drong het tot me door: zulke momenten beleefde ik op dat Oranjestrandje.

Sommige mensen bezoeken om dit te bereiken een Zen Weekend, ik heb dit gewoon binnen handbereik. Ik realiseerde mij tevreden dat ik een enorme bofkont was. Maar wel een bofkont met verdomd stramme spieren…

Zomerstop?

Wat is het toch stil op dit blog, zowel qua reacties als qua postjes.

Geen inspiratie? Deels, want er gebeurt toch genoeg in de wereld, in mijn leven en in mijn hoofd. Meer geen puf plus een bewuste poging om nodeloos computeren te vermijden. Dit laatste in verband met gezondheidsklachten en een opspelende portie good old RSI.

Aan de paar trouwe lezertjes die nog regelmatig dit blog checken het advies om toch vooral een RSS-abonnement te nemen teneinde nodeloos surfen te voorkomen.