Dansen aan zee

De afgelopen editie van Onderstroom stond voor mij voornamelijk in het teken van lekkere en gevarieerde muziek.

Natuurlijk heb ik het nodige meegepikt van de Straattheaterdag en The Perfect Pitch artiestenrevue, maar van de tentvoorstellingen op de dijk heb ik alleen ‘De Stijle Want’ bezocht. En dat was zoals altijd hilarisch & briljant in zijn originaliteit.

Sowieso door de barre, kille weersomstandigheden alleen de zaterdag en de zondag echt meegemaakt.

Toch nog t-shirt weer
Stonden we zaterdagavond nog noodgedwongen in winterkleding te dansen bij De Platenbus (leve DJ Joep!), op de afrobeat-Santana-swing van Koffie en de electro-didgeridoo-trance van Loonaloop, gelukkig werd het zondag dan toch eindelijk t-shirt weer!

Ambiance
De laatste middaguren van Onderstroom 2011 waren qua weer & ambiance zoals je het altijd op een festival hoopt mee te maken: relaxed, zonnig en gezellig.
Als opwarmertje eerst de punky bluegrass van The 357 String Band en als ideale afsluiter de cumbia ska van de Chileense feestband Chico Trujillo. Kortom, de stemming zat er lekker in bij de Oranjemolen.

Nog even dit
Maar voordat we het wisten was het aan het begin van de avond weer al abrupt finito. Had er nou op z’n minst niet nog wat afbouwende muziek gedraaid kunnen worden?
En als ik dan toch bezig ben: graag volgend jaar in ieder geval weer iets van een schuiltent. Is natuurlijk het laatste wat je in dit Hollandsche klimaat moet wegbezuinigen!

Fotoverslaggeving hiero.

Festival Op de Bank

Wijlen Martin Bril zei het al treffend: “Je mist meer dan je meemaakt”.

Nu het festivalseizoen is losgebarsten overvalt me het gevoel dat ik weer van alles mis loop. Ieder jaar denk ik: “Ik moet toch echt eens een keer naar Oerol”, maar doe het vervolgens niet. En wat zou ik graag een keer Lowlands willen meemaken, maar ik weet ook dat het er nooit meer van komt.

Ooit op het punt gestaan naar Kralingen 1970 te gaan, maar ook dat toen al last minute afgeblazen. Sindsdien wel mijn portie memorabele festivals meegemaakt waaronder diverse edities van Pinkpop, Torhout/Werchter en Mundial.

Maar de laatste paar jaar is mijn festivaldrang behoorlijk afgenomen. Zeg maar gerust: vrijwel tot nul gereduceerd vanwege te veel gedoe, te massaal, te onvoorspelbaar qua weer, geen zin om door de blubber te dabberen.

Ik ben inmiddels een hangbankoudere geworden en volg het merendeel van de festivalverslaggeving via de televisie met het geluid over de huiskamerinstallatie. Alleen voor locale of regionale evenementen kom ik nog van die bank af.

Eind deze week dus wel present op Onderstroom. Tenzij het pestweer wordt; dan zet ik wel een DVDtje op van Woodstock.

Reasons to be cheerful

Mijn plan is vandaag het grootste deel van de dag door te brengen op het Bevrijdingsfestival, in gezelschap van mijn fotocamera en mijn Twittermbobiel.

Leuk programma met als personal favorites: The Hype, Antwerp Gypsy Ska Orkestra en Moss.

Vooral naar het laatste bandje ben ik zeer benieuwd. Hun laatste cd ‘Never be scared/Don’t be a hero’ vind ik nog steeds subliem en heeft mij al veel luisterplezier (en de nodige luchtgitaarmomenten) bezorgd.

De weersvoorspelling voor bevrijdingsdag is gelukkig beter dan voorgaande jaren. Kortom, ik heb er zin in.

Requiem voor De Kraan

Een van de onverwacht leuke dingen tijdens het afgelopen Onderstroom Festival was dat ik het terrein van de voormalige Scheldewerf in alle hoeken & gaten heb verkend.

Ik vond er veel fotogenieke oude glorie in krankzinnige kleurschakeringen: schakelkasten met afbladderende verf, kadeplekken met indrukwekkende roestpartijen en natuurlijk De Kraan, die te midden van een meeuwenkolinie in stukjes ligt weg te kwijnen.

Rust Never Sleeps
Gisteren meldde een krantenbericht wat iedere Vlissinger al lang vermoedde: ‘Scheldekraan zal wel nooit meer staan’.
Natuurlijk is het jammer dat zo’n Vlissings symbool gewoon al bijna drie jaar ligt te verbrokkelen en te vergaan. Maar het levert wel mooie plaatjes op, zeker als je ze op groot formaat bekijkt, want dan zie je alle craquelé en schilfers tot in detail.

Wat mij betreft laten ze het ding daar gewoon liggen en verder vergaan, als een natuurlijk requiem voor het verglijden van de tijd. Dan ga ik nog regelmatig foto’s schieten om het stervensproces verder vast te leggen.

Gemengde gevoelens

Het zat, liep en werkte allemaal niet mee bij het Onderstroom Festival, dat afgelopen weekend in Vlissingen plaatsvond.

Locatieswitch
Na eerdere jaargangen op de Oranjedijk switchte de hoofdlocatie voor de derde editie naar de voormalige Scheldewerf. Op zich natuurlijk een prachtlocatie, maar zo’n immens terrein moet je dan wel vullen of op z’n minst wat uitgebreider aankleden.
Als dan ook twee aangekondigde cateringvoorzieningen (waaronder het Marokkaanse theehuis met waterpijpen) niet komen opdagen en acts door visaproblemen en weersomstandigheden niet doorgaan, dan trekt dat gelijk een wissel op het door geldgebrek toch al uitgeklede programma.
En een festival waar je behalve een wafel of een tosti verder nix eetbaars kunt krijgen, is natuurlijk niet meer van deze tijd!

Heavy weather
Geen enkele festivalorganisatie heeft natuurlijk het weer in de hand, maar wat was het zaterdag extreem. Overdag ploertig, zodat het bijwonen van de straattheatermiddag geen pretje was, en ’s avonds kwam het regelmatig met bakken uit de hemel.
Zodoende heel weinig acts gezien. Gelukkig tussen de buien door nog met ons neus in de boter gevallen bij een bloedstollend mooi optreden van de band Blaudzun en ook de briljante containervoorstelling ‘Spoor' nog even meegepikt, maar toen werd het echt te bar met de regen.

Lazy Sunday Afternoon
De zondag maakte echter veel goed. De ergste hitte was uit de lucht, de zon scheen en er woei een verfrissende wind. Prima omstandigheden om de altijd gezellige ‘artiestenparade’ The Perfect Pitch' op het Dijktheater mee te maken.
Daarna trok het merendeel van het publiek richting Bellamypark om zich in te drinken voor een potje voetbal, wij togen nog voor twee uurtjes naar het Scheldeterrein. En hoewel het daar - op 150 man na- bijna uitgestorven was amuseerden wij ons kostelijk bij De Platenbus en bij het afsluitende concert van Maarten Swaan en zijn band.

Ik had nog graag een paar uur meer doorgebracht op de helling waar ik als kind de schepen te water werden gelaten. Echter, om 18.00 uur ging de stekker eruit en stierf het festival een vroege dood, toen het voor mij eigenlijk nog maar net begonnen was.

Maar gelukkig hebben we de beelden nog…

Zomer Zen Momenten

Noodgedwongen zat ik de afgelopen zomerse weken op een ander strand dan ik gewend was. Dat ‘noodgedwongen’ en ‘zat’ behoeft enige toelichting.

Mijn tot voorheen favoriete Nollestrand vond ik ineens nix meer vanwege de werkzaamheden aan de dijkversterking én de nieuwe locatie van mijn daar gevestigde stamtent Panta Rhei beviel mij ook zeer matig.

Ieder nadeel hep z’n voordeel
Zodoende verkaste ik af & toe naar het overvolle Badstrand om uiteindelijk te belanden op het strandje onderaan de Oranjemolen, waar ik sinds mijn kinderjaren niet meer geweest was.
Eigenlijk is het maar een piepkleine zandstrook zonder verdere voorzieningen, waar je bovendien erg rekening moet houden met het getij. Maar dat levert ook z’n voordelen op: er komen weinig mensen en soms had ik het strand helemaal voor mezelf. Belangrijkste voordeel in mijn geval: tegen de oude vestingmuur -die niet alleen een fantastisch windscherm is- kun je zitten, want liggen kon ik met mijn door spierpijnen geteisterde lijf wel schudden.

Aan het strand, stil en verlaten…
Daar zat ik dan tegen de Muur van Altena in gezelschap van mijn Ipod, mijn camera en wat leesvoer regelmatig in volstrekte rust naar het Westerschelde panorama, de passerende scheepvaart en de voorbij zeilende meeuwen te staren.
In een magazine las ik daar een artikel over ‘geluk’ waarin Jean-Jacques Rousseau werd geciteerd. Deze invloedrijke filosoof en hypochonder overpeinsde aan het eind van zijn leven wat zijn ultieme geluksmoment was. Hij kwam tot de conclusie dat dat het moment moet zijn geweest waarop hij alleen in een roeiboot op een verstild Zwitsers meer dobberde.

"Als er een toestand bestaat waarin de ziel een basis vindt die sterk genoeg is om zich er geheel op te verlaten en er tot zichzelf te komen zonder dat het nodig is het verleden terug te roepen of vooruit te lopen op de toekomst, een toestand waarin de tijd voor de ziel geen betekenis heeft, waarin het heden immer voortduurt zonder enige uitdrukking van duur en zonder iets van opeenvolging, zonder enig ander gevoel –van gemis of genot, van plezier of verdriet, van verlangen of angst – dan alleen dat van ons bestaan en als dat gevoel op zich het bestaan geheel kan vullen, mag zolang deze toestand duurt, degene die erin verkeert zich gelukkig prijzen. Dat is dan geen onvolmaakt, schamel en beperkt geluk, zoals men het in de genoegens van het leven vindt, maar een toereikend, volmaakt en volledig geluk dat in onze ziel geen enkele leegte laat die gevuld moet worden."

Toegegeven, ik moest een paar keer lezen, maar toen drong het tot me door: zulke momenten beleefde ik op dat Oranjestrandje.

Sommige mensen bezoeken om dit te bereiken een Zen Weekend, ik heb dit gewoon binnen handbereik. Ik realiseerde mij tevreden dat ik een enorme bofkont was. Maar wel een bofkont met verdomd stramme spieren…

Bezigheden buitenshuis

Het zal gelukkig niet eens veel mensen zijn opgevallen, maar mijn blogfrequentie is behoorlijk verder aan het inzakken. Dat heeft vooral veel te maken met de zomerse waarden van afgelopen week. Geen zinnig mensch gaat tenslotte uit eigen vrije wil bij temperaturen richting de 30 graden onbetaald achter een pc zitten bivakkeren. Want als het in dit kwakkelige kikkerland eindelijk zomer is, dan krijgen in Huize Q de buitenkriebels de overhand.

Dat laatste betekent in de praktijk veel brommertuffen, terrasjes & boulevardjes pakken, eventueel in combinatie met avondlijk strandplezier. En niet te vergeten het Onderstroom festival dat ons vier avonden en twee middagen aangenaam zomers bezighield.

De tweede editie van dit Vlissingse buitengebeuren beviel ons stukken beter dan vorig jaar, al was het maar omdat het nu eindelijk ook echt festivalweer was.

The Highlights
Een kleine greep uit mijn persoonlijke festivalhoogtepunten: The Antwerp Gipsy Ska Orchestra (balkan skank feest, leuker dan het afstandelijke percussie-met-vuurwerk-spektakel op het Scheldekwartier), Wicked Jazz Sounds Band (stomende funk/soul met diverse stijluitstapjes), de onbeschoft leuke goochelaar Nick Nickolas, de lieftallige dames van Rachels Tosti Huis en de inventieve multimedia containervoorstelling ‘Auw!to’. En last but not least: mijn ontmoeting met The Lord Hemzelve; ik voelde me na nog geen minuut compleet herboren. Thanx JC!

Dat kan beter!
Geen kritiekpuntjes dus? Zeker wel.
Ondanks het fantastische weer ontstond er pas na drie dagen iets wat op een festivalsfeer leek en de Straattheaterdag was weer de gebruikelijke logistieke chaos met toeristen die in de stad tevergeefs naar informatie en artiesten zochten.
Maar helemaal onvergeeflijk was de ongetwijfeld door de Pliesie afgedwongen avondklok. Om middernacht stipt werden in het festivalhart op de Oranjedijk de zitzakken en hangmatten opgeruimd, de muziek ging uit en de tapkranen gingen hermetisch dicht. ‘Vlissingen, bruisend als de branding’? Dit deed ronduit provinciaals aan!

Desondanks zullen wij volgend jaar beslist weer van de partij zijn. Dan graag nóg meer festivalambiance op deze prachtlocatie aan zee én een iets soepeler muziek- en tapbeleid.

Update
Inmiddels bezig met het uit een paar 100 foto's destilleren van een korte festivalimpressie. Is hier te vinden. Zal de komende tijd nog verder aangroeien.

Toerist in eigen stad

Sinds ik de trotse bezitter ben van een spiegelreflexcamera, zijn mijn nieuwe vriendje en ik onafscheidelijk. Ieder vrij moment dat ik doorbreng op boulevard, dijk of strand gaat ie met me mee.

Ik bekijk mijn geboortestad waar ik nu al een halve eeuw woon momenteel door de ogen van de gemiddelde toerist die Vlissingen voor het eerst bezoekt. En spiedend door mijn camerazoeker bekoekeloer ik die toeristen ook weer naar hartelust.

Als het zonnetje schijnt installeer ik mij bijvoorbeeld met de cryptische gebruiksaanwijzing vol miniscule symbooltjes op een bankje bij de Oranjemolen teneinde op mijn gemak alle digitale toeters & bellen nader te onderzoeken. En daar schiet ik dan onder verschillende lichtomstandigheden proefplaatjes van passerende schepen of van meeuwen in volle vlucht.

Ondertussen observeer ik stiekem de toeristen die vanaf het station over de Groene Boulevard langs mijn bankje de stad binnenstromen. Het is een gestage stroom van lillend vlees in diverse staten van zomerse ontkleding, vaak –net als ik- met camera op de buik.

Velen nemen daar bij die molen hun eerste Vlissingse foto’s, overweldigd door het weidse zicht op de Westerschelde. Niet zo verwonderlijk, want je zal maar in Beton City of op een of andere Vinex-locatie wonen en dit zeepanorama voor het eerst zien.

Ik zie het als inwoner bijna dagelijks, vind het nog steeds fascinerend en kijk er nu door die camera nóg bewuster naar.

Pinksteramusement

Eindelijk weer eens een geslaagd evenement in Vlissingen, de stad die zichzelf al jarenlang promoot met de inmiddels sleetse slogan ‘Bruisend als de branding’. Hetgeen zich in de praktijk manifesteert door een zomeraanbod van jaarmarkten, braderieën en vergelijkbare toeristische crowd pleasers.

Smaakbommetjes
De Vlissingse horeca pakte afgelopen pinksterweekend leuk uit met een culinair probeersel: de eerste versie van Amuse Me. Het betrof een smaakbommetjesfeest waarbij een tiental restaurants zijn beste beentje voorzette door het presenteren van drie amuses inclusief een begeleidend glas wijn voor de laagdrempelige prijs van nog geen tientje.

Culi-team op onderzoek
Het culi-team van dit blog trok er vijf uur proeftijd voor uit en bezocht in het algemeen belang een dito aantal deelnemende restaurants. Het smaakteam was aangenaam verrast over de kwaliteit van het gebodene (zoals te verwachten in een maritieme plaats als Vlissingen veel zeeverse oesters, paling, kreeft en andere visvarianten) en rolde bomvol en tevreden om half 11 weer Huize Q binnen.

Het team mompelde nog iets in de trant van 'Volgend jaar graag een hele week, met nog meer restaurants', maar toen ging toch vroegtijdig het licht uit.

Exotische hapjes?
De volgende dag ontvluchtten wij de Vlissingse drukte van de Pinkstermarkt en togen wij naar het Dunya Festival in Rotterdam. Ooit, zo’n 12 jaar geleden, bezochten wij het eerder en wij verheugden ons dus op een gezellige drukte, leuke wereldmuziek en vooral vele exotische hapjes.
Dat viel dus jammer genoeg allemaal tegen. Niet alleen was de drukte niet langer gezellig (250.000 bezoekers!), de muziek klonk matig en qua inwendige mensverzorging was de catering ondermaats. Frites- en hamburgertenten alom, maar waar waren de lekkere internationale hapjes van weleer?

Halverwege de middag hielden we het dan ook voor gezien en na een smakelijke late lunch buiten het festivalterrein vertrokken we vervroegd weer richting Vlissingen waar we op een terras aan zee nog net de zonsondergang konden meemaken.

Huiselijk festivalgevoel
Zodoende nix gezien van Transglobal Underground, de band waar we eigenlijk voor naar Rotterdam gingen. Op het moment dat deze slotact van Dunya begon, zaten wij al weer in Huize Q voor de televisie en genoten we van de registratie van Pinkpop. Toch nog een stukje festivalbeleving, en bovendien met alle comfort binnen handbereik!

Johnny Reggae

Sinds afgelopen week fiks last van het PVS (Post Vakantie Syndroom). Daarom als therapeutische Bali Bluesbestrijding gisteravond naar De Piek voor een portie reggae. Word ik over het algemeen namelijk huppelig & vrolijk van.

Ter herdenking van Bob Marley’s 28e sterfdag was daar een tribute concert door de Faya Nation Band waar ook reggaegenoot Roberto en collega Dinges op af waren gekomen. Het werd een memorabele avond.

Er zijn (gelukkig) geen foto’s van, maar bovenstaand beeld van onze slotavond op Gili Trawangan –zo’n tweeënhalve week terug- kan zo dienen als substituut illustratie. Er was een leuk reggaebandje, er was een goeie sfeer en er was dito publiek. Zelfs de luchtvochtigheid en het doorweekte t-shirt waren hetzelfde.

Even leek alles weer te kloppen.

Eerste lentebode?

Als bij toverslag was ik gisteren verlost van de mij al weken teisterende stramheid en spiermalaise. Toen daarna ook nog een knetterend zonnetje aan de hemel verscheen, wist ik het: ik moest er op uit.

Strandtentmoment no.1
Voorzien van zonnebril en MP3-spelertje eerst een wandeling ondernomen door het waterwingebied om mezelf daarna te belonen met het eerste officiële strandtentmoment van 2009.
Zelfs het feit dat het terras deels bevolkt was door luid kwetterende Germanen die het carnaval ontvlucht waren, deerde mij niet. Met mijn portable jukebox, een flinke plens zon en een Duveltje voel ik me al gauw King of the World.

Ik geef toe, het is niet echt breaking news, maar voor mij wel het leukste buitengebeuren sinds lange tijd. En dat moest ik gewoon even vastleggen voor mezelf.
Juist omdat het vandaag weer grijs is en ik opnieuw zo stram ben als een ouwe pijnboom.

Forever young?

In een grijs verleden bezocht ik zoals iedere rechtgeaarde muziekliefhebber de nodige grote buitenconcerten. Mooiste wapenfeit in dit verband is dat ik in de 80-er jaren tot twee keer toe op slinkse wijze backstage bij Pinkpop ben beland. Maar het laatste decennium ben ik bewust afgehaakt vanwege teveel gedoe. Tja, de jaren gaan tellen en ook de massaliteit begon me ook behoorlijk tegen te staan.

Kriebels
Toch kriebelt het ieder jaar weer wel een keer of twee, zeker bij Lowlands. En recent ook weer toen ik las dat Bruce Springsteen dit jaar naar Pinkpop komt, waar hij doodleuk drie uur contractuele speeltijd heeft bedongen. Heb The Boss al enkele malen live gezien en da’s altijd een hartverwarmend feest.
Vrees dat ik er toch weer geen moeite voor ga doen en dat ik dan bij het zien van de tv-beelden toch weer spijt van zal hebben, zoals ik me vorig jaar achteraf ook voor mijn kop sloeg dat ik niet bij het Amsterdamse optreden van Leonard Cohen was geweest.

Historische blunder
Mijn muzikaal meest historische blunder vond al plaats in 1968 toen de oerversie van Pink Floyd (dus nog met founding father Syd Barrett) in Vlissingen optrad op nog geen 150 meter van mijn ouderlijk huis in wat thans het Arsenaaltheater is. Mijn halve schoolklas ging er naar toe, maar… me stupido hoefde niet zo nodig.
Ik draaide hun baanbrekende debuut-LP ‘The Piper at the Gates of Dawn’ al enige tijd grijs op mijn psychedelisch ingerichte jongenskamertje en tripte drugloos op de verbijsterende klanken. Dat kon volgens mij door een concert toch niet overtroffen worden. Ja, toen was ik al een beetje raar.

Tegenwoordig ben ik nog wel een paar keer per jaar te vinden in het plaatselijke muziekpodium De Piek, wanneer er iets van mijn gading geprogrammeerd. Relaxed sfeertje, lekker dichtbij, laagdrempelige entreeprijzen en nix geen massaliteit zijn de factoren die me daarbij dan over de streep trekken.

Op mijn wenken bediend
Toen ik afgelopen december in Leo Blokhuis’ alleraardigste documentaire over funk in Nederland de band Lefties Soul Connection zag, riep ik tegen mevrouw Q: "Dit groepje zou nou eens in De Piek moeten komen". Een paar weken later zag ik dat ik op mijn wenken bediend zou worden, want ze stonden in januari daar op het programma, om precies te zijn vanavond. Geen twijfel mogelijk, daar ging ik naar toe!

Wist ik veel dat die datum precies zou samenvallen met mijn tweede griepaanval? Is het verstandig om met piepende luchtwegen, gammele ledematen en een hoofd vol watten te gaan stappen? Vast niet, but sometimes a man’s got to do what’s he’s got to do.

Geen excuses of smoesjes meer, ik moet er nu eens even uit!

Wildplassende blowers

De coffeeshops in Nederland liggen momenteel zwaar onder vuur. Met name in de grensstreken ervaart men namelijk veel overlast van blowgrage toeristen. Eigenlijk wil het CDA en ChristenUnie contingent natuurlijk gewoon het hele gedoogbeleid afschaffen, maar je moet ergens beginnen nietwaar?

Narco City?
Vlissingen beschikt over twee coffeeshops en tegenover een daarvan -direct grenzend aan het uitgaansgebied- werk ik. Met name in het zomerseizoen zie ik dus regelmatig hordes buitenlanders bij de overburen binnenstappen en tevreden grijzend weer naar buiten komen. De aanloop is dermate groot dat je zou verwachten dat Vlissingen des zomers in een regelrechte narco stad verandert. Toch heb ik dat nooit als zodanig kunnen vaststellen.

Veelgehoorde klachten in de grensstreekgemeenten spitsen zich toe op verkeersoverlast en wildplassen. Heb ik hier ook nog nooit met eigen ogen kunnen aanschouwen. In de buurt van de twee Vlissingse coffeeshops zijn namelijk zat parkeermogelijkheden en de meeste wietshoppers doen hun aankopen hier dus te voet. Om daarna waarschijnlijk door te wandelen naar boulevard of strand en daar hun rookwaar uit te testen.

Blaasproblemen?
Ook eigenlijk nog nooit eerder gehoord dat blowen op de blaas slaat. Van bier ken ik dat verschijnsel wel uit ervaring, maar dat wordt in coffeeshops niet geschonken. Wel in de vele cafés in de binnenstad, maar die veroorzaken dan ook geen overlast.

Persoonlijk prefereer ik een tevreden blowende Belg boven een brallende Brabo vol bier (van die laatste categorie ondervind ik zelf namelijk iedere zomer veel overlast). Maar daar denkt men in Bergen op Zoom en Roosendaal duidelijk anders over.

Hou het simpel
De oplossing? Geef iedere gemeente gewoon één shop voor de eigen dope heads en open voor non-locals op het plaatselijke industrieterrein een supershop met flinke parkeerfaciliteiten. En vergeet dan ook gelijk niet wat toiletblokken erbij te plaatsen!

De kunst van publieksbenadering

Beroepshalve word ik regelmatig geacht persberichten van het Buro Beeldende Kunst op de gemeentelijke website Vlissingen.nl te zetten. En dat is op z’n zachtst gezegd vaak geen groot genoegen.

Laat ik vooropstellen dat op de kwaliteit van het gebodene in de expositieruimte Willem 3 weinig valt af te dingen. Het toegangsbeleid is laagdrempelig (want gratis), je kunt er bijvoorbeeld tijdens je lunchpauze binnenlopen en ongehinderd ronddwalen in de fraaie ruimtes waar tweemaandelijks de meest uiteenlopende kunstdisciplines te zien zijn.

Wartaal
Maar die persberichten lijken haaks te staan op het streven de kunstdrempels te slechten. De ene keer moet een onbegrijpelijk Engelstalig gedicht dienen als publieksinfo, een andere keer stuurt men een uitvoerig brok wartaal op. Vandaag was het weer raak:

"Monochrome kleurvelden vitaliseren de geometrische beeldordening, die van elke voorstelling van de zichtbare werkelijkheid afstand schijnt te doen en binnen de tweedimensionale vlakkenafscheiding de wet van kleur en vorm volgend een opvallende kracht ontwikkelt. In dit spanningsveld tussen post-minimalisme en anthopomorfe lijnvoering verwijst de schaduw, die onderscheidenlijke zwarte vlakken opbouwt, eenmaal meer op de toch persoonlijke en contextbetrokkene, sculpturale dimensie binnen het elementaire vormvocabulaire."

Ja, gooit u het maar in mijn pet! Het lijkt verdomme wel een cabarettekst van Koot & Bie. Op de een of andere manier sprong dan ook gelijk hun typetje Memien Holboog voor mijn geestesoog.

Kan iemand mij vertellen waarom van overheidsambtenaren terecht wordt verwacht dat zij klare taal gebruiken, terwijl anderzijds kunstcollega’s nog gewoon zulk mumbo jumbo jargon mogen blijven hanteren? Toch nog een laatste restje hardnekkig ingesleten elitarisme?

In Vlissingen gebeurt 't

Sinds afgelopen zaterdag is Vlissingen definitief op de internationale kaart gezet.

De plaatselijke middenstandsvereniging, altijd op zoek naar spraakmakende publieksevenementen, had ter gelegenheid van Dierendag eens iets geks (zeg maar gerust ‘ludieks’) bedacht: godbetert een recordpoging Dierenhuwelijken!

Zowaar 26 dierenparen -konijnen, honden en paarden- stapten in het huwelijksbootje. En zoiets was nog nooit vertoond, meldde de enthousiaste ceremoniemeester & organisator, niet toevallig eigenaar van een dierenwinkel. Dus is er volgens deze verknipte geest een nieuw wereldrecord gevestigd.

Het moet toch echt niet veel gekker worden met deze wereld…