Posts tonen met het label kunst. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kunst. Alle posts tonen

donderdag 4 augustus 2011

Musuembezoek als nieuwe belevenis


Gisteren togen wij met een bevriend echtpaar richting België voor onze jaarlijkse portie Cultuursnuiven in Vlaanderen. Doel was dit keer het recent geopende nieuwe museum Museum aan de Stroom in Antwerpen.

In twee maanden tijd trok deze nieuwe kunstattractie al dik 250.000 bezoekers. Daar zijn er gisteren weer heel wat bij gekomen, want het weer was belabberd en hordes verregende toeristen trokken en masse naar het MAS.

Het 60 meter hoge museum wordt gekenmerkt door een bijzondere architectonische vormgeving en een uiterst prettige, informele sfeer. Voor een tientje heb je maar liefst negen verdiepingen kunst & cultuur tot je beschikking, inclusief een panoramisch 360 graden uitzicht over de stad bovenop het dakterras.

Vooral de manier waarop thematentoonstellingen als ‘Machtssymbolen’ en ‘Leven en dood’ werden gepresenteerd maakte grote indruk. Met ondersteunend beeld, geluid, video- en klankcollages maakt het MAS het bezoek aan een museum tot een nieuw soort allround belevenis.

Na ruim drie-en-half uur dwalen door dit prachtgebouw zaten onze hoofden stampensvol bijzondere beelden. Bovendien werd het eindelijk droog en begonnen de terrassen nadrukkelijk te lonken.

Nog niet de helft gezien van wat het MAS te bieden heeft, maar dat geeft niet. We komen er graag ooit nog een keer terug voor de rest.

donderdag 10 december 2009

In plaats van woorden


Sterk beeld in de haven van Kopenhagen. Ter gelegenheid van de VN klimaattop heeft de Deense kunstenaar Jens Galschiot een sculptuur in de haven geplaatst, naast de overbekende zeemeermin.

‘The Survival of the Fattest' symboliseert de rijke geindustrialiseerde wereld, een volgevreten Vrouwe Justitia, op de schouders van een uitgemergelde Afrikaanse man.

Verdere woorden zijn overbodig.

donderdag 12 november 2009

Prikkelende promo


Tijdens mijn recente bezoek aan Amsterdam kwam ik in de stad regelmatig intrigerende affiches tegen met prachtige, erotisch getinte foto’s. De constante was dat er deels ontblote dames op stonden die wijdbeens zitten te breien met een knotje wol strategisch geplaatst op de meest intieme lichaamsplek.

Als enige boodschap werd een URL gecommuniceerd. En dat intrigeerde nog extra.

Eenmaal thuisgekomen schoot me later dat internetadres weer te binnen. Het bleek een nieuw glossy tijdschrift te zijn dat onlangs gepresenteerd was en dat ook online in een verrassende vorm te doorbladeren is.

De foto’s in kwestie bleken gemaakt door de jonge fotografe Eunice Lieveld die nog veel meer fraaie platen heeft geschoten, die zij presenteert op een al even stijlvolle website.

Uiteraard zijn er altijd mensen die dit ‘schokkende kunst’ vinden. Toegegeven, ik zie het in mijn woonplaats Vlissingen nog niet zo gauw in het straatbeeld opduiken. Maar de verkrampte manier waarop men er onlangs in Schiedam mee omging lijkt niet van deze tijd.

Ik zou dit moois maar wat graag in mijn huiskamer hebben hangen. Zonder gordijntje

zaterdag 31 oktober 2009

Mens Machine


Echt origineel is het natuurlijk al lang niet meer om de mensch met een autonoom functionerende machine te vergelijken. Ouwe koek, kijk maar naar deze poster van Fritz Kahn uit 1927.

Maar het is wel weer helemaal van deze tijd om zo’n plaat prachtig te animeren. De Duitse ontwerper Henning Lederer deed het en zette het resultaat online.

Wel full-screen bekijken; nog mooier.

dinsdag 20 januari 2009

Allemachtigprachtig!


Het feit dat het Prado in Madrid veertien topstukken inzoombaar online had gezet, was vorige week al uitgebreid in het nieuws. Helaas was de server dagenlang overbelast en lukte het me vandaag pas de museumsite te bekijken.

Eerlijk gezegd viel het resultaat me nogal tegen. Op de meesterwerken van o.a. Velasquez, Rubens en Rembrandt was inderdaad behoorlijk in te zoomen, maar dat allemaal binnen een klein, lullig schermpje. Waarom niet beeldvullend? Gemiste kans mompelde ik al teleurgesteld.

Gelukkig kwam ik er achter dat het ware wonder zich pas openbaart met de nieuwste beta-versie van Google Earth dat de kunstwerken heeft vastgelegd in een resolutie die maar liefst 1400 (!) maal groter is dan die van moderne digitale camera's.

Inzoomen tot craquelé niveau
Na installatie en opstarten van Google Earth vink je linskonder 3D-gebouwen aan en typ je in het zoekveld Prado Madrid om vervolgens virtueel naar het museum te zoeven. Daar aangekomen navigeer je naar de voorkant van het gebouw en dubbelklikt op de hoofdingang. In het popup scherm dat dan verschijnt kun je kiezen uit veertien kunstwerken waarop tot in het kleinste detail bijna oneindig is in te zoomen; scherp én beeldvullend!

Kunstliefhebbers kunnen zo bijzonderheden zien, die ze in het museum zelf amper met het blote oog kunnen waarnemen. Alleen al met de hallucinante, overbevolkte ‘Tuin der Lusten’ van Jeroen Bosch ben je zo een uurtje zoet.

Indrukwekkende feature die wat mij betreft standaard wordt voor alle musea.

woensdag 3 december 2008

Vette kunst


Had de Limburgse kunstenares Mieke Smits toch zo’n leuke website gemaakt waarin ze niet alleen het lichamelijke schoonheidsideaal becommentarieert, maar ook een optimale wereldvoedselproductie als issue op de kaart zet. En dan gaan mensen ineens zo raar reageren.

De afgelopen dagen ontving Smits naar eigen zeggen bijna 100 aanvragen van mensen die vet wilden laten wegzuigen om dat ter beschikking stellen aan hongerende medemens in de Derde Wereld. ''Zij wilden uitgehongerde zwartjes hun buik laten vullen met hun gedoneerd overtollig vet'', aldus de kunstenares. ''Schokkend'', noemde Smits die reacties. ''Mensen geloofden dat mijn project op realiteit berustte!”.

Schokkend? Door internet (en laten we John de Mol’s ideeëngoed ook niet vergeten) zijn inmiddels de meest idiote & platte zaken gemeengoed geworden. Dan moet je dus niet gek staan te kijken dat er mensen zijn die een gratis liposuctie t.b.v. het goede doel wel zien zitten. Truth is stranger than fiction, nietwaar?
Schokkend misschien voor de mensen in Darfur, maar die hebben toch geen internet.

Als cynisch commentaar op de hedendaagse wereld is er nix mis met die site, maar of je dit kunst mag noemen waag ik te betwijfelen. En als het dan toch kunst is, waarom klaag je dan dat er eindelijk mensen zijn die je werk serieus nemen? Publiciteitsstunt om je statistiekjes op te krikken? Of gewoon een kwestie van vette pech?

zondag 23 november 2008

Harige foto’s


Gisteren togen wij –wind & winterse buien trotserend- in pre birthday modus naar Rotterdam, op zoek naar cultuur en een nieuwe MP3-speler. Beide gevonden, respectievelijk in de Kunsthal en bij de MediaMarkt.

In de Kunsthal pikten we de expositie ‘Glorie van Rome’ mee en een overzichtstentoonstelling van Alberto Giacometti, maar we kwamen eigenlijk voor ‘Hair’.

Zes jaar lang fotografeerde de Duitse kunstenares Herlinde Koebl overal ter wereld mensen met bijzonder haar. Het leverde een mooi coffee table boek op en een reizende tentoonstelling die de menselijke begroeiing in al zijn (of is het haar?) variëteiten toont.

Okselhaar, neushaar, schaamhaar, lang, kort, sluik, krullend haar op hoofden, ruggen, armen en benen, you name it. Koebl toont het allemaal op schitterende foto’s, die soms humoristisch, soms licht-provocerend, maar altijd stijlvol en vaak bijzonder gekaderd zijn.

In mijn hoofd hoorde ik af & toe flarden van een liedje uit mijn jeugd: de titelsong van de hippiemusical ‘Hair’. Eigenlijk had het zo als achtergrondsoundtrack bij de expositie gedraaid kunnen worden:
Gimme head with hair
Long beautiful hair
Shining, gleaming,
Streaming, flaxen, waxen.

Give me down to there hair
Shoulder length or longer
Here baby, there mama
Everywhere daddy daddy

Hair, hair, hair, hair, hair, hair, hair
Flow it, show it
Long as God can grow it
My hair.

I want it long, straight, curly, fuzzy
Snaggy, shaggy, ratty, matty
Oily, greasy, fleecy
Shining, gleaming, streaming
Flaxen, waxen
Knotted, polka-dotted
Twisted, beaded, braided
Powdered, flowered, and confettied
Bangled, tangled, spangled, and spaghettied!
Ga ik binnenkort maar weer eens op mijn nieuwe ZEN MP3-speler zetten.

maandag 17 november 2008

De kunst van publieksbenadering


Beroepshalve word ik regelmatig geacht persberichten van het Buro Beeldende Kunst op de gemeentelijke website Vlissingen.nl te zetten. En dat is op z’n zachtst gezegd vaak geen groot genoegen.

Laat ik vooropstellen dat op de kwaliteit van het gebodene in de expositieruimte Willem 3 weinig valt af te dingen. Het toegangsbeleid is laagdrempelig (want gratis), je kunt er bijvoorbeeld tijdens je lunchpauze binnenlopen en ongehinderd ronddwalen in de fraaie ruimtes waar tweemaandelijks de meest uiteenlopende kunstdisciplines te zien zijn.

Wartaal
Maar die persberichten lijken haaks te staan op het streven de kunstdrempels te slechten. De ene keer moet een onbegrijpelijk Engelstalig gedicht dienen als publieksinfo, een andere keer stuurt men een uitvoerig brok wartaal op. Vandaag was het weer raak:

"Monochrome kleurvelden vitaliseren de geometrische beeldordening, die van elke voorstelling van de zichtbare werkelijkheid afstand schijnt te doen en binnen de tweedimensionale vlakkenafscheiding de wet van kleur en vorm volgend een opvallende kracht ontwikkelt. In dit spanningsveld tussen post-minimalisme en anthopomorfe lijnvoering verwijst de schaduw, die onderscheidenlijke zwarte vlakken opbouwt, eenmaal meer op de toch persoonlijke en contextbetrokkene, sculpturale dimensie binnen het elementaire vormvocabulaire."

Ja, gooit u het maar in mijn pet! Het lijkt verdomme wel een cabarettekst van Koot & Bie. Op de een of andere manier sprong dan ook gelijk hun typetje Memien Holboog voor mijn geestesoog.

Kan iemand mij vertellen waarom van overheidsambtenaren terecht wordt verwacht dat zij klare taal gebruiken, terwijl anderzijds kunstcollega’s nog gewoon zulk mumbo jumbo jargon mogen blijven hanteren? Toch nog een laatste restje hardnekkig ingesleten elitarisme?