Literaire fragmentatiegranaat

Nog steeds buitengewoon gelukkig met & verslingerd aan mijn ereadertje, en zojuist mijn tweede digitale pil uitgelezen.

Direct na ‘Tonio’ las ik eerst nog ‘In Evenwicht’, het postuum uitgegeven laatste boek van Martin Bril, en toen had ik 't wel effe gehad met de dood.

Als luchtige tussendoortjes schakelde ik eventjes over op korte verhalen en columns van o.a. Midas Dekkers en Youp van ’t Hek, maar al snel werd het wel weer tijd voor iets substantiëlers. Dat werd dus ‘Bonita Avenue’, het veelbesproken debuut van Peter Buwalda, waarin ik de afgelopen paar weken totaal verdwaald ben geweest.

Flashbacks & wisselende perspectieven

Hoe minder je van te voren over het boek weet, hoe beter (voor de liefhebbers hier toch een beschrijving met spoiler alert!). Betekent wel dat je dan vanaf pagina 1 een verrassende doolhofpuzzle krijgt voorgeschoteld waarin je zelf je weg moet vinden.

‘Bonita Avenue’ heeft namelijk een buitengewone structuur. Buwalda is bepaald geen publiekspleaser en zigzagt dik 500 bladzijden lang door de tijd in flashbacks, tussen wisselende locaties en perspectieven.

Handig in dit verband bleek de (terug)zoekfunctie van mijn ereader, want soms dreig je in de veelheid van details, zijlijnen en associatieve terugblikken wel eens het spoor bijster te raken.

Judo, porno & wiskunde

Heel kort samengevat is deze roman een thriller-tragedie over noodlot en verval, die deels speelt tegen de achtergrond van de Enschedese vuurwerkramp in 2000.
Dan ontploft namelijk ook het gezin van Siem Sigerius (flamboyant wiskundige en rector magnificus van de Universiteit Twente) dat bezwijkt onder een veelheid aan geheimen uit het recente en verre verleden.

Daarbij worden verrassende ingrediënten als judo, porno en wiskunde gemixt met klassieke thema’s (jaloezie, schuld, wraak, moord) in een maalstroom van dramatische gebeurtenissen. Lezen is geloven.

Zwart gat
“Blij dat ik het eindelijk uit heb”, verzuchtte een collega. Voor mij had het boek best nog een paar honderd bladzijden dikker mogen zijn. Ik val nu namelijk onherroepelijk in een zwart gat en moet weer op zoek naar nog zo’n dikke pageturner waar het stilistisch vuurwerk vanaf spat. Vrees dat dat nog niet zo eenvoudig gaat worden. Wat een weergaloos verhaal, wat een schrijftalent!

Herwonnen leeslust

Hoewel ik vroeger toch een echte lettervreter was, daalde mijn leeshonger de laatste jaren vrijwel tot een minimum. Hele dagen lettertjes lezen op een pc-monitor eiste zijn tol: vermoeide ogen en concentratiegebrek zorgden ervoor dat ik bijna alleen nog tijdschriften en muziekbladen doorbladerde en korte verhalen las. 

Over ‘De intrede van Christus in Brussel’ van Dimitri Verhulst -het laatste ‘echte boek’ dat ik recent in etappes las- deed ik vele weken, terwijl dat nog geen 200 pagina’s dik is.

Welkom ereader!

Dat alles is in één klap veranderd sinds ik een maand geleden in een opwelling een ereader aanschafte.

Niet de klassieke fout gemaakt om die gelijk gretig vol te storten met duizenden boeken die je in één muisklik zo van het net plukt. Het merendeel (alle Baantjers, alle Tarzans, alle Ludlums!) lees ik toch niet, dus Selectief Zoeken was het motto.

Aan de pil
Gelijk maar fors ingezet door als eerste eboek te beginnen met A.F.Th. van der Heijden’s requiemroman ‘Tonio’.  Een verpletterend boek over de onredelijkheid van de dood, dat in de papieren versie een dikke 600 pagina’s telt. In krap twee weken had ik het uit; deels een groot compliment voor AFTh’s schrijfstijl, maar zeker ook voor het leesgemak van mijn nieuwe, kleine vriend.

Niet alleen bevalt het zeer om lettertype en –grootte naar eigen behoefte te kunnen afstellen, ook het handzame formaat is een waar genoegen. Mijn readertje past gewoon in mijn binnenzak en zodoende neem ik het overal mee naar toe, om wanneer mij een aanval van leeslust overvalt die acuut te kunnen bevredigen. Doe dat maar eens met een vuistdikke papieren pil…

Pestlettertjes
Laatst in de echtelijke sponde toch ook weer eens de nieuwe OOR gelezen, althans een poging daartoe gedaan. Wat een pestkleine lettertjes! Duidelijk afgestemd op een jonger lezerspubliek.

Toen toch maar weer mijn digitale kameraad opgestart om nog even een kort verhaal in een forsere corpsgrootte te nuttigen.

Ja, ik heb mijn ouderwetse letterhonger weer helemaal terug en ben inmiddels totaal gewend aan en verwend door het nieuwe lezen.