Op mijn werk o.a. bezig met de aanzetten van een fototentoonstelling over de sixties die in oktober rond moet zijn. In een oriënterend gesprek met De Piek (die in dezelfde maand het 40-jarig jubileum viert) werd mij getipt ook eens contact op te nemen met Jan S. die in die tijd heel wat gefotografeerd heeft.
Bij het horen van die naam ging er bij mij al een klein belletje rinkelen. Toen ik hem eenmaal aan de lijn had bleek het een oude collega te zijn met wie ik in de zeventiger jaren had samengewerkt.
Jan vertelde me in dat gesprek dat hij ooit een foto had gemaakt bij een concert van Kevin Coyne in De Piek waarop ik duidelijk herkenbaar in het publiek zit, samen met mijn toenmalige vrouw Dea. Hij opperde dat ik maar eens in de online database van het Vlissingse Gemeentearchief moest rondsnuffelen.
Huispermanentje En ja hoor, binnen no time de foto in kwestie gevonden. Daar zitten we op de grond vooraan het podium bij Coyne. Moet volgens mij in 1973 of ’74 geweest zijn, want ik heb een snorretje, lange bakkebaarden en iets wat op een huispermanentje lijkt. Zoiets mag je met recht een blast from the past noemen, zeker wanneer je de foto in kwestie nooit eerder gezien hebt.
Wat is er sindsdien veel gebeurd in de muziek, in de wereld en in mijn leven. De eigenzinnige singer-songwriter overleed in 2004 en volgende week is het op de kop af al weer 15 jaar geleden dat Dea is gestorven.
Van Kevin Coyne ga ik nog maar eens wat muziek zien te downloaden. En Dea, die ga ik binnenkort maar weer eens een bloemetje brengen…
Er schoten afgelopen week veel aanvullende beelden door mijn hoofd bij het zien van een uur durend verslag van Pinkpop ´81 op Cultura TV.
Ik had destijds op slinkse wijze een backstage pasje geregeld en kon wanneer ik wilde uit de massa en ook zo weer vooraan komen bij mijn favoriete groepen.
Kan me nog heel goed herinneren dat ik nog foto´s heb genomen van de jonge U2, heb staan skanken bij Madness en mee stond te brullen bij good old Ian Dury. Het gitaargeweld van de Michael Schenker Group ben ik ontvlucht om lekker backstage sateetjes te gaan eten. Swingin´in the rain Maar mijn mooiste festivalmoment 30 jaar geleden was het optreden van de net doorbrekende band UB 40 die de last minute afgelaste Pretenders verving. De aanvankelijke publieksteleurstelling sloeg om in massaal enthousiasme bij het horen van de toen baanbrekende, lome reggaeklanken. En daar veranderde een plotselinge regenbui niets aan: ik stond toen onder een paraplu tussen twee mij onbekende dames lekker te heupwiegen.
Grappig is dat ik toen naar Pinkpop was afgereisd in gezelschap van mijn huidige Mevrouw Q die zich daar nu niets meer van kan herinneren.
Inmiddels zijn we het grote festivalstadium ontgroeid en gaan we de komende Pinksterdagen lekker op de bank kijken naar het Cultura live verslag van Pinkpop 2011.
Herinnering is de troostende stuipstrek van een leven, een hogere soort van nageboorte. Pas wanneer de herinnering is opgedroogd treedt de dood helemaal in, de ontbinding begint wanneer met opgehouden heeft van ons te dromen.
Vorige week vierde ik mijn 59e verjaardag. Hoef daar verder niet te lang bij stil te staan, want het moge duidelijk zijn: deze meneer zoeft richting rollator en bejaardenpas.
Op een dergelijke uncoole leeftijd ontvang je ook opeens praktische verjaardagscadeaus zoals extra warme handschoenen en bontgevoerde laarzen, die momenteel met de extreem vroeg ingevallen winter toch maar mooi van pas komen.
Maar goed, dit alles is niet meer dan een aanleiding om een leuk filmpje in mijn blog te plakken dat een overzicht geeft van de jeugdcultuur van de jaren ’60 tot nu. Een mooie mashup van feestende jongeren, cultfilms, kunst en concertfragmenten.
Mijn vervlogen jeugdjaren spelen zich vooral af in de eerste twee minuten, maar de overige zeven zijn ook leuk om te zien.
Ter afsluiting de woorden van een nóg oudere jongere:
May you always be courageous, Stand upright and be strong, May you stay forever young.
Naarmate men ouder wordt valt iedereen onvermijdelijk ten prooi aan het nostalgie virus. Ook ik. Om nou te stellen dat alles vroeger beter was, gaat mij veel te ver. Maar soms was het wel stukken leuker, zeker als je net als ik de culturele renaissance van de sixties hebt meegemaakt.
Voor iedereen geldt natuurlijk dat de muziek uit zijn/haar jeugd altijd de grootste impact zal veroorzaken. Desondanks ben ik beslist geen retro hippie die alleen maar muziek uit die tijd draait. Maar ik blijf wel altijd te porren voor bandjes van nu die het geluid van toen alsnog nastreven.
Back to the sixties? Mooiste voorbeelden zijn wat mij betreft de mannen van XTC die ooit onder het pseudonym The Dukes of Stratosphear 20 jaar na dato twee waanzinnig leuke sixties pastiches afleverden. Ook het Belgische gelegenheidsduo The Broken Glass Heroes waagt zich op ditzelfde muzikale pad. Het resultaat mag er zijn, hun recent verschenen cd ‘Grandchildren of the revolution’ is een liefde- en smaakvol eerbetoon aan het tijdperk van love, peace & dope waarop invloeden van Beatles en Beach Boys en nog vele anderen nadrukkelijk doorklinken. Leuke en sterke cd uit onverwachte hoek!
Nog verder terug in de tijd Maar –zoals gezegd- er klinkt in Huize Q heel wat meer dan ouwe hippiemuziek. Ik ben en blijf tenslotte een muzikale omnivoor, en er valt altijd wat nieuws of ouds te ontdekken, zeker met een beetje hulp van het internet. Zo maakte ik vlak vóór mijn Jamaica-vakantie bij toeval kennis met ‘mento’, de vroege Caraibische voorvader van reggae en ska. Maar het kan nog gekker. Na het downloaden van een paar giga Torrents aan Amerikaanse pre rock & roll muziek draai ik de laatste tijd veelvuldig muziek uit de jaren ver vóór of net na mijn geboorte. In de praktijk komt dat neer op swing uit de veertiger en veel crooners en mierzoete pop uit de vijftiger jaren.
Wat steevast in het oor springt is hoe catchy, melodieus en onschuldig die muziek zo’n 60, 70 jaar later klinkt. Maar ook hoeveel nummers ik eigenlijk onbewust heb opgeslagen.
Tot voor kort dacht ik namelijk altijd dat mijn allereerste muzikale herinnering het nummer ‘Only you’ van The Platters was. Het was het eerste plaatje dat mijn zuster regelmatig draaide op haar pas gekregen pick-upje. Nog steeds spring ik bij het horen ervan ruim vijf decennia terug in de tijd.
Extra verrassend om nu te merken dat ik nog veel oudere songs blijk te (her)kennen. Het kan niet anders dan dat mijn moeder zaliger daaraan debet is. Tijdens haar huishoudelijke werkzaamheden liep zij vroeger vaak te zingen en als ik nu nummers van Nat King Cole of The Mills Brothers hoor, zie ik haar ineens weer stofzuigen of ramen zemen.
Dat is dus de wonderlijke kracht van tijdloze muziek.
Wie door al die Beatles-postjes van de afgelopen tijd mocht denken dat ik maar één bandje echt leuk vind, zal ik hierbij uit de droom helpen. Ik heb op z’n zachtst gezegd namelijk nogal een brede muzikale smaak. Qua tijdgenoten van The Fab Four heb ik bijvoorbeeld ook The Kinks heel erg hoog zitten.
Perfecte popsongs Oprichter/tekstschrijver Ray Davies verdient wat mij betreft de Nobelprijs voor de Perfecte Popsong. En hij heeft er in die categorie heel wat op zijn naam staan. Zoals hij zelf terecht ooit zonder valse bescheidenheid opmerkte: ‘I’ve only written about 200 good songs, the rest were B-sides’. Hij zal er denk ik niet ver naast zitten.
In 1963 begonnen The Kinks hun carrière in de slipstream van The Beatles. Het was de tijd van de Britse Invasie en op de eerste drie LP’s klonk de band nog als het zoveelste aardige beatgroepje. Met heel wat klassieke singlehits en dito gitaarriffs, dat wel.
Sociaal observator Dat Ray ook tekstueel heel wat anders in zijn mars had bleek o.a. al bij tophits als ‘A Well Respected Man’, ‘Dedicated follower of fashion’, en ‘Sunny Afternoon’. De echte kentering begon in 1966 duidelijk te worden met de LP ‘Face to Face’ waarop Ray zijn nieuwe rol van milde sociale observator verder doorontwikkelde en steeds nostalgischer en introspectiever songs ging schrijven.
Nostalgische concept-LP Terwijl zijn generatiegenoten op straat demonstreerden tegen Vietnam en vóór een betere wereld, de Stones ‘Street Fighting Men’ opnamen en Lennon licht aarzelend over ‘Revolution’ zong, maakten Davies & co. in 1968 de allereerste concept-LP: ‘The Village Green Preservation Society’. Een harmonisch album waarin de 24-jarige Ray vol weemoed een verloren jeugd en het verlangen naar vroeger tijden bezong vanuit verschillende invalshoeken.
De LP in kwestie flopte destijds volkomen en werd als concept-album een paar maanden later voorbijgestreefd door het monumentale ‘Tommy’ van The Who, maar geldt tegenwoordig bij muziekcritici en –liefhebbers als een van de ijkpunten in het werk van The Kinks.
Veertig jaar na dato zijn The Kinks al lang ter ziele. Ray Davies treedt af & toe nog op; solo of met gelegenheidsbandjes. In 2007 vertolkte hij tijdens de Electric Proms eenmalig een drietal van grootste hits, begeleid door een 65 man/vrouw sterk koor. Pas afgelopen zomer verscheen als vervolg op deze bijzondere samenwerking een studioversie met nog dertien andere nummers onder de titel ‘The Kinks Choral Collection’.
Edelkitsch? De Engelse pers is veelal juichend, maar ja, de 65-jarige Davies heeft daar dan ook de terechte status van ‘godfather of Britpop’. De meeste Nederlandse muziekrecensenten blijken dit helaas brave edelkitsch te vinden. Ikzelf wou dat het een dubbel-cd geworden was!
Toegegeven, uitgerekend de vroege riff-nummers ‘You really got me’ en ‘All day and all of the night’ werken niet als koorversie, maar de rest is van een ongekende pracht. ‘Waterloo Sunset’ (een van de mooiste popsongs aller tijden) ontroert opnieuw en ‘Victoria’ swingt de pan uit, terwijl ‘Days’ en ‘See my friends’ een bijna sacrale schoonheid kennen.
Extra leuk is het feit dat op de cd een hele zwik nummers van ‘Village Green Preservation Society' in een nieuw koorjasje staan. Blijkbaar rekent ook Ray dit tot het beste werk uit zijn gigantische songbook.
‘God save little shops, china cups and virginity, Donald Duck, vaudeville and variety’, schreef hij ooit.
God bless Ray Davies, zou ik tot slot nog willen toevoegen.
In een parallel universum treden The Beatles nog op in kraagloze jasjes, doen ze Shadows-pasjes, en speelt Ringo geen drums, maar gitaar. Bovendien zijn ze met z’n vijven en is hun front man niet John (of Paul), maar een kruising tussen Elvis en Gary Glitter…
Wie nu denkt dat d’Oude Q inmiddels van God los is geraakt door een overdose aan Beatles psychedelica, overtuige zichzelve van het tegendeel aan de hand van dit fillumpie.
Back to Mono! Het voorgaande is niet meer dan een snel vullertje, want ik heb het hier nog steeds druk met de echte Fab Four. Vandaag via naamgenoot/collega ook de Remastered Mono Mixes ontvangen, en die moeten natuurlijk uitgebreid gecheckt worden.
In de nog steeds (en opnieuw) woedende discussies over welke mixes nou beter zijn, zal ik mij niet snel mengen. Soms heb ik qua compactheid een voorkeur voor mono, de andere keer prefeer ik de doortekendheid van een steroversie. Ik had in een grijs verleden tenslotte niet voor nix zowel de mono- als de stereo-persing van ‘Sergant Pepper’ op LP. Was/is een wereld van verschil.
Zie mezelf binnenkort nog wel eens hun singletjes opnieuw draaien. Dokter, word ik nu al kinds?
Het is hier in Huize Q nog steeds Beatles Feestweek. Iedere dag belanden er wel één of meer albums uit de Remastered box in de cd-lade om integraal met de ogen dicht te worden herbeluisterd. Gisteren was de cd ‘Help’ aan de beurt en ik maakte acuut weer een trip down Memory Lane.
Wanhoopskreet De single ‘Help’ kwam uit in de zomer van 1965. Over een paar maanden zou ik 14 worden. The Beatles waren (toen ook al) mijn favoriete bandje, maar pas in later jaren zou ik de genialiteit van hun muziek gaan horen & inzien. Ook had ik toen nog geen flauw idee dat dit poppy nummertje in werkelijkheid een welgemeende wanhoopskreet van John Lennon was. Samen met het eerdere ‘I’m a loser’ en het latere ‘Norwegian Wood’ behoort ‘Help’ tot de eerste nummers waarin Lennon –onder invloed van o.a. Bob Dylan- tekstueel persoonlijker (en kwetsbaarder) uit de hoek durfde te komen.
Maar ook die teksten hadden toen nog niet echt mijn aandacht. Ik blèrde als pre-pubertje alle liedjes mee in een soort fonetisch Engels. Tot hilariteit van een oudere buurjongen verbasterde ik het Help-refrein zelfs tot ‘Help me get my feets back on the ground’.
Misheard lyrics Nu komen dergelijke ‘misheard lyrics’ wel vaker voor, ook bij Engelstalige luisteraars. Het overkwam zelfs Bob Dylan toen hij het viertal op 28 augustus 1964 voor het eerst ontmoette. Hij veronderstelde dat de boys net als hij wel bekend waren met marijuana; ze zongen in ‘I wanna hold your hand’ toch niet voor niets ‘I get high, I get high’? Bawb zat er nog verder naast dan ik met ‘Help’, want ze zongen heel wat anders, namelijk ‘I can’t hide, I can’t hide’.
Bij die gelegenheid werden The Fab Four alsnog door His Bobness ingewijd in de geheime genoegens van pot. The Beatles, hun muziek en de rest van de wereld zouden daarna nooit meer hetzelfde zijn…
Hij is al een paar jaartjes online: Wolfgang’s Vault, een digitale audio schatkamer met 2500 online beluisterbare live optredens uit de archieven van de legendarische concert promotor Bill Graham.
Terug in de tijd Sommige concerten gaan dik 40 jaar terug in de tijd (Santana, Hendrix, The Who); zelfs Neerlands trots, Golden Earring, blijkt vertegenwoordigd met een concert in Winterland, San Francisco d.d. april 1975. Er is gewoon teveel om op te noemen. En hoewel met name de oudere jongere zeer aan zijn trekken komt, zijn er ook talloze opnames van recentere datum.
Even gratis registreren en je kunt dit alles in prima geluidskwaliteit beluisteren. Terwijl ik dit blogpostje tik, speelt er bijvoorbeeld een prachtconcert van Bob Marley & the Wailers, live at the Boston Music Hall in 1978.
Opnametip Helemaal fijn is dat je dit fraais desgewenst op je pc kunt opnemen met bijvoorbeeld de Free Recorder Toolbar. Even een beetje naar je persoonlijke voorkeuren afstellen en –bingo!- Bob klinkt voortaan direct live vanaf mijn harde schijf.
Ben niet zo’n online muziekbeluisteraar, maar deze kluis is opgeslagen in mijn Favorieten en zal ik nog regelmatig openen.
Houten huwelijk wordt ‘t in den volksmond genoemd. Maar voor ons is het een dag met een gouden randje. Kan geen toeval zijn dat vandaag –net als vijf jaar geleden- de zon uitbundig schijnt.
Gisteren was het exact 40 jaar geleden gaven The Beatles hun allerlaatste openbare optreden op het dak van het Apple-gebouw in Londen. De nog geen 20 minuten durende set van vijf songs zou de geschiedenis ingaan als The Rooftop Concert en in 2003 briljant (in Doe Maar style) gepersifleerd werd door de mannen van Jiskefet.
In een vorig leven werkte ik in het theater en wist ik mijn toenmalige baas ervan te overtuigen om The Bootleg Beatles te programmeren in Middelburg. Live popmuziek in het theater, het was toen nog een unicum.
Gouden avond Zoals de naam al duidelijk maakt ging het hier om een coverband, een van de beste, zo had ik in het circuit horen waaien. Dat bleek geen woord teveel gezegd. Het was een gouden avond met een enthousiast publiek en tegelijk mijn kans om het dichtst bij een live optreden van mijn favoriete band te komen. Of in ieder geval eentje die er verdomd veel op leek.
Dezelfde Bootleg Beatles hadden recentelijk het plan om de geschiedenis te laten herleven op het beroemde dak, maar het memorial concert, dat nationwide live de lucht in zou gaan, werd door de politie afgeblazen uit veiligheidsoverwegingen. Ja, Londen lijkt helemaal klaar voor de Olympics van 2012.
Qua historische synchroniciteit was de beste optie natuurlijk geweest om het optreden gewoon door te laten gaan en er –net als in 1969- na 20 minuten een eind aan te laten maken… door de pliesie.
In een grijs verleden bezocht ik zoals iedere rechtgeaarde muziekliefhebber de nodige grote buitenconcerten. Mooiste wapenfeit in dit verband is dat ik in de 80-er jaren tot twee keer toe op slinkse wijze backstage bij Pinkpop ben beland. Maar het laatste decennium ben ik bewust afgehaakt vanwege teveel gedoe. Tja, de jaren gaan tellen en ook de massaliteit begon me ook behoorlijk tegen te staan.
Kriebels Toch kriebelt het ieder jaar weer wel een keer of twee, zeker bij Lowlands. En recent ook weer toen ik las dat Bruce Springsteen dit jaar naar Pinkpop komt, waar hij doodleuk drie uur contractuele speeltijd heeft bedongen. Heb The Boss al enkele malen live gezien en da’s altijd een hartverwarmend feest. Vrees dat ik er toch weer geen moeite voor ga doen en dat ik dan bij het zien van de tv-beelden toch weer spijt van zal hebben, zoals ik me vorig jaar achteraf ook voor mijn kop sloeg dat ik niet bij het Amsterdamse optreden van Leonard Cohen was geweest.
Historische blunder Mijn muzikaal meest historische blunder vond al plaats in 1968 toen de oerversie van Pink Floyd (dus nog met founding father Syd Barrett) in Vlissingen optrad op nog geen 150 meter van mijn ouderlijk huis in wat thans het Arsenaaltheater is. Mijn halve schoolklas ging er naar toe, maar… me stupido hoefde niet zo nodig. Ik draaide hun baanbrekende debuut-LP ‘The Piper at the Gates of Dawn’ al enige tijd grijs op mijn psychedelisch ingerichte jongenskamertje en tripte drugloos op de verbijsterende klanken. Dat kon volgens mij door een concert toch niet overtroffen worden. Ja, toen was ik al een beetje raar.
Tegenwoordig ben ik nog wel een paar keer per jaar te vinden in het plaatselijke muziekpodium De Piek, wanneer er iets van mijn gading geprogrammeerd. Relaxed sfeertje, lekker dichtbij, laagdrempelige entreeprijzen en nix geen massaliteit zijn de factoren die me daarbij dan over de streep trekken.
Op mijn wenken bediend Toen ik afgelopen december in Leo Blokhuis’ alleraardigste documentaire over funk in Nederland de band Lefties Soul Connection zag, riep ik tegen mevrouw Q: "Dit groepje zou nou eens in De Piek moeten komen". Een paar weken later zag ik dat ik op mijn wenken bediend zou worden, want ze stonden in januari daar op het programma, om precies te zijn vanavond. Geen twijfel mogelijk, daar ging ik naar toe!
Wist ik veel dat die datum precies zou samenvallen met mijn tweede griepaanval? Is het verstandig om met piepende luchtwegen, gammele ledematen en een hoofd vol watten te gaan stappen? Vast niet, but sometimes a man’s got to do what’s he’s got to do.
Geen excuses of smoesjes meer, ik moet er nu eens even uit!
The Beatles waren voor mij als prepuber het startpunt van de hedendaagse popmuziek. En zo denk ik er –nu 45 jaar later- nog steeds over.
Zeven jaar durende dollemansrit Welke groep presteert het bijvoorbeeld heden ten dage om in amper zeven jaar tijd maar liefst dertien klassieke platen af te leveren en zichzelf in de tussentijd continu te vernieuwen? Hun officiële carrière liep van 1963 tot 1970 en kenmerkte zich als een dollemansrit vol massahysterie, schandalen, experimenteerdrift, drugs en gelukkig heel veel goeie muziek.
Iedereen had destijds een favoriete Beatle. De mijne was John Lennon. Ik bewonderde hem vooral vanwege zijn coolness en zijn soms rücksichtlose eerlijkheid om publiekelijk zijn ziel bloot te leggen.
Ongeleid projectiel Vervulde zijn muzikale partner Paul McCartney de rol van slimme pr-functionaris, Lennon flapte er soms als sympathiek, maar ongeleid projectiel van alles uit. Zijn beruchte opmerking dat The Beatles populairder waren dan Jezus (iets waarvoor het Vaticaan hem deze week zoveel jaar na dato pas 'gratie' verleende) zorgde zelfs voor een eerste kentering in hun internationale populariteit. Desondanks werd Lennon tijdens en na zijn Beatles loopbaan de spreekbuis voor een generatie.
In 1998 -acht jaar na de moord op John- publiceerde Albert Goldman zijn vuistdikke biografie ‘The Lives of John Lennon’ waarin de schrijver zich vooral toespitste op de negatieve karaktertrekken van de ex-Beatle. De wereld reageerde furieus en deed het boek bijna in de ban; Goldman zou uit pure sensatiezucht het publieke imago van Lennon aan gruzelementen hebben geslagen.
Ontluisterd heldendom Ik was niet echt geschokt dat mijn held ‘ontluisterd’ werd. Lennon was een kwetsbaar mens van vlees en bloed, inclusief egocentrische trekjes, onverwerkte jeugdtrauma’s en aanvallen van onzekerheid. Daar had ik Goldmans boek niet voor nodig, dat had ik al lang begrepen uit zijn songs en zijn media-optredens.
Vandaag kreeg ik van mijn lief als verjaardagscadeau de gloednieuwe definitieve biografie. Geschreven door Philip Norman, 25 jaar geleden ook al verantwoordelijk voor ‘Shout!’, dat algemeen beschouwd wordt als een standaardwerk over The Beatles. En zoiets schept natuurlijk verwachtingen.
Gimme some truth Ik ben benieuwd wat Norman nog kan toevoegen aan mijn inmiddels behoorlijk uitgebreide kennis over het fenomeen Lennon. Ik hoop & reken op een eerlijk en compleet beeld waarbij het fileermes niet geschuwd wordt. Tenslotte was na de split van The Beatles John zelf de eerste om op zijn solo-LP’s en in interviews de mythe van de groep door te prikken en te ontleden.
Met deze pil van 850 (!) pagina’s zit ik de komende winter in ieder geval voorlopig gebeiteld.
Deel 1 & 2 had ik al, volume 3 van het legendarische Britse popprogramma The Old Grey Whistle Test was echter tot voor kort aan mij voorbijgegaan. Maar opnieuw gaat de schatkamer open met een DVD vol live muziek uit grofweg de mid 70’s tot mid 80’s.
Variatie troef Waar vind je nog een DVD met o.a. (want het is slechts een greep uit de enorm diverse tracklisting):
the late great Steve Marriott in blanke blues mode met drie waanzinnige zwarte dames op backing vocals
Steppenwolf (iconische Harley Davison classic ‘Born to be wild’)
Fairport Convention met een virtuoze, los uit de pols medley van fiddle jigs
Joe Jackson als angry young man
Supertramp (loepzuivere live uitvoering van ‘Dreamer’)
Simple Minds (als beginnend new wave bandje, nog zonder pompeuze stadion sound)
John Cooper Clarke (eindelijk eens livebeeld van deze punky beat poet kruising tussen Dylan en Mink Deville)
The Jesus and Mary Chain (feedback hell!)
The Bangles (mintfrisse meidenpop: ‘Walk like an Egyptian’).
Tussen alle elektrische items is er ook plaats voor de nodige breekbare, intieme singer/songwriter dingen van o.a. Richard & Linda Thompson en een jazzy John Martyn (wie kent ‘m überhaupt nog?). Kan het nog gevarieerder? Misschien zelfs iets té gevarieerd? Maar gelukkig kun je Howard Jones (met dat New Romantics haar!) op DVD gelukkig gewoon skippen.
Meer graag! Waar blijven volumes 4 t/m 10?! Want er is nog veel meer historisch materiaal voorhanden. Kijk maar eens hier.
