Bewegende foto’s

Iedereen kent ze wel: animated gifs, de vaak nerveus knipperende attentietrekkers (Nieuw! Klik hier!) die vooral in vroeger jaren de pagina’s van websites bevolkten & ontsierden. In feite zijn het kleine animaties van een aantal aan elkaar gemonteerde plaatjes die eindeloos worden herhaald.

Eerherstel?
Je ziet ze tegenwoordig op professionele sites gelukkig niet vaak meer; in plaats daarvan worden nu o.a. gelikte Flash animaties gebruikt. Toch lijkt er iets van een revival annex eerherstel gaande, want recent kwam ik regelmatig sites tegen waar men aantoont dat je met animated gifs ook hele mooie dingen kunt doen.

Zie bijvoorbeeld het photoblog ‘From me to you’, dat vooral gespcialiseerd is in bewegende modefoto’s en glossy plaatjes.

De mooiste vind ik zelf ‘If we don’t, remember me’ waar met regelmaat nieuwe movie stills worden geplaatst met uiterst subtiele animatie. Vaak moet je zelfs goed kijken wanneer en wat er nou precies beweegt. Dus nix geen geknipper, maar eerder een esthetisch, onthaastend genoegen dat haaks op de schreeuwerigheid van het vroegere format staat.

Dansen aan zee

De afgelopen editie van Onderstroom stond voor mij voornamelijk in het teken van lekkere en gevarieerde muziek.

Natuurlijk heb ik het nodige meegepikt van de Straattheaterdag en The Perfect Pitch artiestenrevue, maar van de tentvoorstellingen op de dijk heb ik alleen ‘De Stijle Want’ bezocht. En dat was zoals altijd hilarisch & briljant in zijn originaliteit.

Sowieso door de barre, kille weersomstandigheden alleen de zaterdag en de zondag echt meegemaakt.

Toch nog t-shirt weer
Stonden we zaterdagavond nog noodgedwongen in winterkleding te dansen bij De Platenbus (leve DJ Joep!), op de afrobeat-Santana-swing van Koffie en de electro-didgeridoo-trance van Loonaloop, gelukkig werd het zondag dan toch eindelijk t-shirt weer!

Ambiance
De laatste middaguren van Onderstroom 2011 waren qua weer & ambiance zoals je het altijd op een festival hoopt mee te maken: relaxed, zonnig en gezellig.
Als opwarmertje eerst de punky bluegrass van The 357 String Band en als ideale afsluiter de cumbia ska van de Chileense feestband Chico Trujillo. Kortom, de stemming zat er lekker in bij de Oranjemolen.

Nog even dit
Maar voordat we het wisten was het aan het begin van de avond weer al abrupt finito. Had er nou op z’n minst niet nog wat afbouwende muziek gedraaid kunnen worden?
En als ik dan toch bezig ben: graag volgend jaar in ieder geval weer iets van een schuiltent. Is natuurlijk het laatste wat je in dit Hollandsche klimaat moet wegbezuinigen!

Fotoverslaggeving hiero.

Back to blogging

Zoals altijd na een vakantie treedt er een langdurige blogstilte in doordat ik mijn aandacht en tijd vooral besteed aan het uitselecteren en bewerken van gemaakte foto’s.

Mijn online communicatie beperkte zich de laatste tijd dus vooral tot beeld in plaats van tekst. Inmiddels staan er 100 foto’s in een Flickr-album en beschouw ik ons Sri Lanka avontuur als een verzameling mooie beelden en herinneringen.

Over tot de orde van de dag dus. Hetgeen betekent dat hier na dik drie weken weer met onregelmatige regelmaat iets te lezen zal zijn.

De Dante van de architectuur

Eindelijk klaar met Barcelona. Nou ja, wat mijn fotoverslag betreft dan, want we zijn nu al aan het bedenken hoe we volgend jaar een terugkeer naar die stad kunnen combineren met een weekje Ibiza.

Gaudí-fotomap
Waar ik nog niet klaar mee ben is de architectuur van Antoni Gaudí die met zijn hallucinante, geniale bouwkunst een groot stempel op zijn stad drukte. Ik heb nog zoveel (detail)foto’s van zijn kleurrijke bouwsels dat ik inmiddels begonnen ben aan een afzonderlijke Gaudí-map op mijn Flickr site.
Want Gaudí ìs Barcelona, maar Barcelona is natuurlijk meer dan alleen Gaudí. En om nou het grootste deel van mijn fotoverslag te vullen met zijn architectonische bedenksels, dat gaat ook weer wat ver.

Kan haast geen toeval zijn dat ik afgelopen weekend bij De Volkskrant zomaar gratis een fraai Gaudí-boek kreeg waarin ’s mans gehele oeuvre wordt belicht. Dat boek maakte alleen maar duidelijk dat ik nog lang niet alles gezien heb van deze briljante bouwkunstenaar die als geen ander fantasie met esthetica wist te combineren.

Een reden te meer om me nu al te verheugen op een volgend bezoek aan bruisend Barcelona.

Pronken met andermans foto’s

Uiteraard heb ik in zo’n fotogenieke stad als Barcelona weer vele honderden plaatjes geschoten, want we hebben daar wat afgesjouwd en bezichtigd. En zoals na iedere vakantie blijf ik ook nu nog wat nagenieten door een selectie daaruit op mijn persoonlijke Flickr fotosite te plaatsen.

Maar er zijn –zoals op iedere vakantie- ook de nodige foto’s die ik nìet heb geschoten. Omdat ik’s avonds zo min mogelijk mijn camera meesleepte heb ik bijvoorbeeld zelf geen beelden vastgelegd van de Magische fontein of van de ‘correfoc’, de spectaculaire & oorverdovende straatprocessie met duivels, draken en vuurwerk, die urenlang door de straten van Barcelona trok.

Ook geen foto’s van een van de mooiste concertzalen die ik in mijn leven gezien heb (het Palau de la Musica) of van de kleurrijke werken in het Miro museum, stomweg omdat fotograferen daar helaas verboden is.

Maar gelukkig biedt een pas ontdekte Flickr feature uitkomst. Ik maak gewoon gallerijen met foto’s van Flickr-genoten die het wel gelukt is de dingen te registreren die ik zelf niet heb kunnen vastleggen. Zo maak ik mijn vakantie-album toch nog compleet met vaak juweeltjes van foto’s.

Toegegeven, ik had ze het liefst zelf gemaakt (als ik dat al gekund had) en het blijft natuurlijk een beetje pronken met andermans veren. Maar het gebeurt allemaal met keurige bronvermelding, en het levert nog leuke reacties van de makers in kwestie op ook!

Wat kan internet toch leuk zijn…

Requiem voor De Kraan

Een van de onverwacht leuke dingen tijdens het afgelopen Onderstroom Festival was dat ik het terrein van de voormalige Scheldewerf in alle hoeken & gaten heb verkend.

Ik vond er veel fotogenieke oude glorie in krankzinnige kleurschakeringen: schakelkasten met afbladderende verf, kadeplekken met indrukwekkende roestpartijen en natuurlijk De Kraan, die te midden van een meeuwenkolinie in stukjes ligt weg te kwijnen.

Rust Never Sleeps
Gisteren meldde een krantenbericht wat iedere Vlissinger al lang vermoedde: ‘Scheldekraan zal wel nooit meer staan’.
Natuurlijk is het jammer dat zo’n Vlissings symbool gewoon al bijna drie jaar ligt te verbrokkelen en te vergaan. Maar het levert wel mooie plaatjes op, zeker als je ze op groot formaat bekijkt, want dan zie je alle craquelé en schilfers tot in detail.

Wat mij betreft laten ze het ding daar gewoon liggen en verder vergaan, als een natuurlijk requiem voor het verglijden van de tijd. Dan ga ik nog regelmatig foto’s schieten om het stervensproces verder vast te leggen.

Klaar! (nou ja, bijna)

Mijn opvallend lage blogfrequentie van de afgelopen weken laat zich eenvoudig verklaren. Enerzijds ben ik dagelijks doende een ander blog draaiende te houden. Anderzijds was ik nog steeds meer met beelden dan met woorden bezig.

Inmiddels is mijn fotoverslaggeving van onze reis naar Jamaica en Cuba afgerond. Nou ja, echt klaar blijkt die nog steeds niet helemaal, want bijna iedere dag ontdek ik toch weer plaatjes die ook een plek online verdienen.

De laatste tijd vooral intensief bezig geweest om een zwik foto’s van engelen en heiligenbeelden –geschoten onder knetterhard middaglicht op de enorme begraafplaats van Havana- met Photoshop om te zetten naar een andere realiteit.

Leuke bijkomstigheid is dat al die foto’s heel wat meer bezoekers en respons opleveren dan dit blog. Nog nooit zoveel leuke commentaren & complimenten uit alle windstreken ontvangen als de laatste paar weken.

Toch maar overwegen om me te beperken tot een internationaal fotoblog? De tijd zal het leren. Eerst maar weer eens wat zonnige Nederlandse plaatjes zien te schieten.

Every picture tells a story

Het blijkt ondoenlijk een dikke week na dato onze recente twee-in-een vakantie nog eens kort samen te vatten. De dagelijkse realiteit eist weer alle aandacht op, en bovendien: hoe maak je een selectie uit de veelheid aan leuke & idiote belevenissen en ontmoetingen die ons in twee zo verschillende landen ten deel vielen?

Dia-avondje?
Ik ondervind momenteel hetzelfde ‘probleem’ bij het uitzoeken van de foto’s die ik online in twee aparte fotoboeken aan het zetten ben. Welke plaatjes selecteer ik uit de bijna 1000 foto’s die ik in totaal geschoten heb? Bijna elk beeld rechtvaardigt wel een apart blogpostje.
Maar het gaat te ver om alles publiekelijk te maken. De heer Q totaal relaxed in een hangmat, mevrouw Q gebruind aan de mojito, daar zit toch niemand echt op te wachten? Die plaatjes houden we dus buiten de publiciteit.
Want het moet tenslotte geen hedendaagse variant van het ouwerwets vervelende dia-avondje worden.

Jammer dat daar geen foto’s van zijn
En dan zijn er ook nog de talloze beelden van mensen en situaties, die wel in mijn hoofd zitten, maar die jammer genoeg niet zijn vastgelegd. Zo maar een paar voorbeelden:

De ontmoeting met Frank, een massieve Canadese Michael Moore lookalike met wie ik in een soort Big Lebovsky gesprek belandde en die uiteindelijk stomdronken voorover in mijn schoot stortte.

Michael, de kunstzinnige rasta, aan wie ik het Nederlandse coffeeshopbeleid uitlegde en die toen rollend met zijn ogen tegen een mederasta verzuchtte: “I wanna go to Holland!”.

De nudist die piemelnaakt een tourist shopje betrad en door een big mama als een schooljongen werd terecht gewezen met “Do you go shopping like that in your hometown? Show some respect and buy some trousers!”.

Het reggaeconcert dat opgesierd werd met een hoogbejaarde rasta die aanvankelijk nog allerlei vreemde danspasjes maakte, maar aan het eind niet meer van het podium leek te branden en er zijn eigen muzikale varietéshow van maakte met vuurvreet- en balanceeracts. Zelden zo gelachen!

En zo worstel ik mij met een kop vol snot én een stortvloed aan beelden door de Hollandsche werkelijkheid heen.

PS
Had ik trouwens al verteld dat ik in Havana ten overstaan van een enthousiast publiek mijn eerste live dansoptreden heb verzorgd met een Afrikaanse dame? Daar zijn wel de nodige foto’s van, maar die ook die bewaren we lekker voor ons zelf!

Prikkelende promo

Tijdens mijn recente bezoek aan Amsterdam kwam ik in de stad regelmatig intrigerende affiches tegen met prachtige, erotisch getinte foto’s. De constante was dat er deels ontblote dames op stonden die wijdbeens zitten te breien met een knotje wol strategisch geplaatst op de meest intieme lichaamsplek.

Als enige boodschap werd een URL gecommuniceerd. En dat intrigeerde nog extra.

Eenmaal thuisgekomen schoot me later dat internetadres weer te binnen. Het bleek een nieuw glossy tijdschrift te zijn dat onlangs gepresenteerd was en dat ook online in een verrassende vorm te doorbladeren is.

De foto’s in kwestie bleken gemaakt door de jonge fotografe Eunice Lieveld die nog veel meer fraaie platen heeft geschoten, die zij presenteert op een al even stijlvolle website.

Uiteraard zijn er altijd mensen die dit ‘schokkende kunst’ vinden. Toegegeven, ik zie het in mijn woonplaats Vlissingen nog niet zo gauw in het straatbeeld opduiken. Maar de verkrampte manier waarop men er onlangs in Schiedam mee omging lijkt niet van deze tijd.

Ik zou dit moois maar wat graag in mijn huiskamer hebben hangen. Zonder gordijntje

Mooie plaatjes

Van luister- naar kijkplaatjes is in dit blog maar een kleine stap met dit overzicht van de fraaiste landschaps- en dierenfoto’s, uitgekozen door National Geographic.

Nog veel meer fotomoois hiero.

Toerist in eigen stad

Sinds ik de trotse bezitter ben van een spiegelreflexcamera, zijn mijn nieuwe vriendje en ik onafscheidelijk. Ieder vrij moment dat ik doorbreng op boulevard, dijk of strand gaat ie met me mee.

Ik bekijk mijn geboortestad waar ik nu al een halve eeuw woon momenteel door de ogen van de gemiddelde toerist die Vlissingen voor het eerst bezoekt. En spiedend door mijn camerazoeker bekoekeloer ik die toeristen ook weer naar hartelust.

Als het zonnetje schijnt installeer ik mij bijvoorbeeld met de cryptische gebruiksaanwijzing vol miniscule symbooltjes op een bankje bij de Oranjemolen teneinde op mijn gemak alle digitale toeters & bellen nader te onderzoeken. En daar schiet ik dan onder verschillende lichtomstandigheden proefplaatjes van passerende schepen of van meeuwen in volle vlucht.

Ondertussen observeer ik stiekem de toeristen die vanaf het station over de Groene Boulevard langs mijn bankje de stad binnenstromen. Het is een gestage stroom van lillend vlees in diverse staten van zomerse ontkleding, vaak –net als ik- met camera op de buik.

Velen nemen daar bij die molen hun eerste Vlissingse foto’s, overweldigd door het weidse zicht op de Westerschelde. Niet zo verwonderlijk, want je zal maar in Beton City of op een of andere Vinex-locatie wonen en dit zeepanorama voor het eerst zien.

Ik zie het als inwoner bijna dagelijks, vind het nog steeds fascinerend en kijk er nu door die camera nóg bewuster naar.

Trugkieke

Dit blog lag na een verhoogde activiteit tijdens onze Bali-vakantie plots een beetje stil. Kwam doordat ik meer met beeld dan met tekst ben bezig geweest.

In een klein weekje heb ik uit mijn ruim 650 vakantiefoto’s een kleurige presentatie van zo’n 110 plaatjes gedestilleerd die een aardig beeld geven van wat wij zoal hebben gezien & meegemaakt. Voor uw en mijn eigen kijkplezier.

Tip: bekijk ‘m als slideshow door op de Flickr-pagina het symbooltje rechtsboven aan te klikken. Wel zo fraai.

Volgende klus: een uur videomateriaal terugbrengen tot een leuk vakantiefillumpie.

Dubbel feest

Vandaag hangt bij ons de vaderlandsche driekleur te wapperen en worden in Huize Q de nodige champagneflessen ontkurkt.

De reden voor deze exorbitante feestvreugde? Omdat dit op de kop af het 100e postje in dit prachtblog is. Op zich natuurlijk al aanleiding tot spontane feestelijkheden, maar er is meer. Laat dit heuglijke feit nu exact samenvallen met nog veel imposanter cijfersmateriaal: vandaag overschreedt één van de foto’s (zie hierboven) uit mijn Flickr-collectie de magische grens van 10.000 clicks.

In tegenstelling tot dit blog, dat druppelsgewijs bezocht wordt, heb ik over publieke belangstelling op mijn fotosite geen reden tot klagen. De totaalteller is inmiddels de 60.000 gepasseerd.

Is alleen wel tijden geleden dat ik nieuwe foto’s geupload heb. Maar daar wordt aan gewerkt. Over precies 14 dagen loop ik wild rond me heen klikkend op Bali. Eind april mag de fotografische weerslag van onze vakantie in een nieuw mapje op Flickr verwacht worden.

De kracht van het beeld

Iedere week wordt op de site Photos that Changed the World één foto geplaatst die een grote historische impact heeft gehad en vaak nog nagloeit in het collectief geheugen.

Hierboven zie je bijvoorbeeld een opname van Lennart Nilsson die in 1965 een ware sensatie veroorzaakte. Als één van de eersten wist hij met een endoscoop haarscherp en in kleur vast te leggen hoe het menselijk leven zich vóór de geboorte ontwikkelt. Drie jaar later zou dit beeld opnieuw opduiken in de slotscène van Kubrick’s filmklassieker ‘2001: A Space Odyssey’.

Lucky shots?
Maar veel vaker gaat het snapshots van persfotografen die op een cruciaal moment in de menselijke historie de knop van hun camera indrukten. Lucky shots als het ware, hoewel vaak niet voor de gefotografeerden zelf.
Denk aan de beroemde foto van Robert Capa uit 1936 waarop een Spaanse loyalist dodelijk getrokken ter aarde stort. Of aan de niet minder beruchte foto van het naakte Vietnamese meisje dat met napalmwonden gillend van pijn en paniek de fotograaf (en dus ons als kijker) tegemoet rent.

Nee, het merendeel van de gepresenteerde foto’s toont niet bepaald de fijne kanten van de mensheid. Maar een aantal ervan heeft zonder twijfel wel een beslissende omslag in de publieke opinie bewerkstelligd, waarmee het confronterende karakter door de geschiedenis gerechtvaardigd is.

De foto’s worden bovendien voorzien van zinnige achtergrondinfo, aanvullende Wiki-links en een reactiemogelijkheid. Dat laatste was overigens beter achterwege gelaten, want sommige reacties vol intolerantie, racisme en verregaande stupiditeit zijn minstens zo schokkend als de foto’s zelf.

Harige foto’s

Gisteren togen wij –wind & winterse buien trotserend- in pre birthday modus naar Rotterdam, op zoek naar cultuur en een nieuwe MP3-speler. Beide gevonden, respectievelijk in de Kunsthal en bij de MediaMarkt.

In de Kunsthal pikten we de expositie ‘Glorie van Rome’ mee en een overzichtstentoonstelling van Alberto Giacometti, maar we kwamen eigenlijk voor ‘Hair’.

Zes jaar lang fotografeerde de Duitse kunstenares Herlinde Koebl overal ter wereld mensen met bijzonder haar. Het leverde een mooi coffee table boek op en een reizende tentoonstelling die de menselijke begroeiing in al zijn (of is het haar?) variëteiten toont.

Okselhaar, neushaar, schaamhaar, lang, kort, sluik, krullend haar op hoofden, ruggen, armen en benen, you name it. Koebl toont het allemaal op schitterende foto’s, die soms humoristisch, soms licht-provocerend, maar altijd stijlvol en vaak bijzonder gekaderd zijn.

In mijn hoofd hoorde ik af & toe flarden van een liedje uit mijn jeugd: de titelsong van de hippiemusical ‘Hair’. Eigenlijk had het zo als achtergrondsoundtrack bij de expositie gedraaid kunnen worden:

Gimme head with hair
Long beautiful hair
Shining, gleaming,
Streaming, flaxen, waxen.

Give me down to there hair
Shoulder length or longer
Here baby, there mama
Everywhere daddy daddy

Hair, hair, hair, hair, hair, hair, hair
Flow it, show it
Long as God can grow it
My hair.

I want it long, straight, curly, fuzzy
Snaggy, shaggy, ratty, matty
Oily, greasy, fleecy
Shining, gleaming, streaming
Flaxen, waxen
Knotted, polka-dotted
Twisted, beaded, braided
Powdered, flowered, and confettied
Bangled, tangled, spangled, and spaghettied!

Ga ik binnenkort maar weer eens op mijn nieuwe ZEN MP3-speler zetten.

Son of Q-Blog goes international

Als je het niet weet, is het bijna niet leesbaar, maar hierboven staat rechtsonderin toch echt mijn naam. Een van mijn vele Flickr-foto’s die nu dus afgedrukt staat in een Colombiaans jeugdmagazine.

Een tijdje geleden ontving ik een vriendelijk & vertederend mailtje van Maria uit Zuid-Amerika met het verzoek of ze één of meerdere foto’s uit mijn Thailand reisverslag mocht gebruiken voor plaatsing in Explorando el Planeta. Het blad met een bescheiden oplage van 3000 exemplaren richt zich op achtergestelde kinderen van 7 tot 12 en stelt zich ten doel hun horizon te verbreden.

Iedere uitgave van Explorando el Planeta (Ontdek de wereld) beschikt over een kunst- en een internethoofdstuk en heeft elke keer een ander land als thema; in het binnenkort te verschijnen nummer is dat dus Thailand.

Leuk dat ik daar vanuit Nederland een hele bescheiden bijdrage aan kan leveren. Als dat geen internationale samenwerking in het klein is…