Heren op leeftijd

Dik 27 jaar naar hun baanbrekende sampleklassieker ‘My Life in the Bush of Ghosts’ doken electropionier/geluidsmagiër Brian Eno en ex-Talking Headszanger & -frontman David Byrne weer eens de studio in. Nou ja, dat laatste is een beetje figuurlijk gesproken, want het merendeel van de songs kwam heel modern tot stand door ideeën via Internet uit te wisselen.

Sferische combi
Het resultaat heet ‘Everything that happens, will happen today’, en zo is ‘t maar net. Twee mannen op leeftijd leveren weer iets onverwacht moois af, wat in geen andere combi zo zou kunnen klinken & waar menig young artist een bescheiden moord voor zou doen.
Byrne zingt met zijn onmiskenbare stem over de melodieën van Eno die er ook soms spaarzaam, soms nadrukkelijker zijn handelsmerk ‘atmospherics’ overheen legt.

Songs met kop en staart
Verwacht dus geen Bush of Ghosts no. 2; dit is bijna 180 graden anders dan de hectische sfeerexperimenten uit 1981, door Byrne ooit tongue in cheek omschreven als ‘electronic gospel’. Ditmaal staat de klassieke songstructuur centraal in liedjes met een kop, een staart en een refrein. En die songs klinken alleszins toegankelijk, vaak luchtig, soms licht-melancholisch en altijd voorzien van spoortjes uit het rijke verleden van beide heren.

Slechts één jammerpuntje: Eno had best vaker harmony mogen zingen, want dat hij z’n stem op schitterende manier met een andere kan combineren bewees hij eerder in 1990 met een gelijksoortig duoproject ‘Wrong Way Up’ met John Cale.

Die laatste ga ik ook maar weer eens draaien. En dan doe ik er als toetje mijn eigen best of Talking Heads achteraan.

Ik ben mijn eigen radiostation.

Son of Q-Blog goes international

Als je het niet weet, is het bijna niet leesbaar, maar hierboven staat rechtsonderin toch echt mijn naam. Een van mijn vele Flickr-foto’s die nu dus afgedrukt staat in een Colombiaans jeugdmagazine.

Een tijdje geleden ontving ik een vriendelijk & vertederend mailtje van Maria uit Zuid-Amerika met het verzoek of ze één of meerdere foto’s uit mijn Thailand reisverslag mocht gebruiken voor plaatsing in Explorando el Planeta. Het blad met een bescheiden oplage van 3000 exemplaren richt zich op achtergestelde kinderen van 7 tot 12 en stelt zich ten doel hun horizon te verbreden.

Iedere uitgave van Explorando el Planeta (Ontdek de wereld) beschikt over een kunst- en een internethoofdstuk en heeft elke keer een ander land als thema; in het binnenkort te verschijnen nummer is dat dus Thailand.

Leuk dat ik daar vanuit Nederland een hele bescheiden bijdrage aan kan leveren. Als dat geen internationale samenwerking in het klein is…

Testing...

Sitar concert in Goa from Peter Q on Vimeo.

Ooit had ik het plan stukjes uit mijn videoreisverslagen met de wereld te delen. Maar bij het online zetten van AVI-clipjes op YouTube en Flickr vond ik de uiteindelijk doodgecomprimeerde kwaliteit zo ondermaats dat ik er nooit meer mee doorgegaan ben.

Recent ontdekte ik echter Vimeo en dat is een behoorlijke sprong vooruit. Hetzelfde Goa-filmpje, ziet er nu al stukken beter uit. En is waarschijnlijk nog verder te verbeteren als ik me wat meer in de handleiding verdiep.

Per week mag je via Vimeo gratis 500 Mb uploaden. Lijkt veel, maar is het eigenlijk niet. Het korte filmpje hierboven duurt net 2 minuten maar is wel al 460 Mb groot. Vooral geschikt voor korte impressies dus.

Fraai is wel dat Vimeo ook High Definition beeld ondersteunt en die kwaliteit is helemaal verbluffend goed. Ben ik zeker van plan nog eens verder te onderzoeken.

Dus hou dit blog in de gaten voor toekomstige multimedia-uitingen. En misschien komt er ooit wel een knop 'Fillumpies' op de homepage van Limited Productions.

Digitale blaastest

Het schijnt nogal eens voor te komen dat mensen in een benevelde bui impulsieve mails verzenden waar ze later dan weer ontzettend spijt van hebben.

De mannen van Google Labs hebben er iets op bedacht om deze bevolkingsgroep tegen zichzelf in bescherming te nemen. De add-on Mail Goggles schotelt de Gmail-gebruiker eerst een aantal simpele rekensommen voor. Die moeten dan binnen 60 seconden worden opgelost, anders wordt de e-mail niet verstuurd. Dit foefje moet dronken e-mailers tegenhouden en heetgebakerde personen afkoelen.

Son of Q-Blog vraagt zich twee dingen af. Beseffen dronken heethoofden dat ze heethoofden zijn & dronken? En is het geen grotere uitdaging om een add-on te ontwikkelen voor nuchtere driftkikkers?

In Vlissingen gebeurt 't

Sinds afgelopen zaterdag is Vlissingen definitief op de internationale kaart gezet.

De plaatselijke middenstandsvereniging, altijd op zoek naar spraakmakende publieksevenementen, had ter gelegenheid van Dierendag eens iets geks (zeg maar gerust ‘ludieks’) bedacht: godbetert een recordpoging Dierenhuwelijken!

Zowaar 26 dierenparen -konijnen, honden en paarden- stapten in het huwelijksbootje. En zoiets was nog nooit vertoond, meldde de enthousiaste ceremoniemeester & organisator, niet toevallig eigenaar van een dierenwinkel. Dus is er volgens deze verknipte geest een nieuw wereldrecord gevestigd.

Het moet toch echt niet veel gekker worden met deze wereld…

Het woeden der mensheid

Een tijdje geleden zag ik ergens een intrigerende boektitel: ‘De Helaasheid der Dingen’. Het boek zelf nooit gelezen, maar die fraaie titel bleef hangen. Deze week zag ik onverwachts de schrijver op tv toen ik al zappend in ‘De Wereld Draait Door’ viel. Net op tijd om Dimitri Verhulst een fragment te zien/horen voorlezen uit zijn nieuwste: ‘Godverdomse dagen op een godverdomse bol’, ook al zo’n prikkelend-mooie titel.

Verhulsts recentste publicatie beschrijft de geschiedenis van de mensheid in nog geen 200 bladzijden, zeg maar vanaf de oerknal tot en met de atoombom. En uitgerekend het (bijna)slot van zijn boek las de Vlaamse auteur voor in DWDD; de op één na laatste pagina over de verworvenheden der mensheid, het ultieme weapon of mass destruction: de bom op Hiroshima.

Impact
Iedereen kent inmiddels de beroemde beelden van de paddestoelwolk en wellicht ook latere beelden van nog overeind staande huizenskeletten buiten het epicentrum. Maar hoe condenseer je de impact van zoiets enorms in woorden op één pagina? Nou, zo dus:

Op hoop van vrede opent ’t het valluik.
De bom, uit één stuk, vijf ton zwaar, is begonnen aan een val die niet meer kan worden gestopt of gebroken tenzij door z’n eigen ontploffing. Beneden, waar men gelooft dat het vouwen van duizend papieren kraanvogels geluk brengt, heeft men nog 46 seconden de tijd om te vouwen.

Start!

Met een kracht van 15 kiloton trinitrotoluol, hetgeen weinig zegt, komt het geprezen baken van hoop tot ontploffing. En het is prachtig zonder meer. Een purperen licht neem het hele uitspansel in bezit. (….) In het epicentrum van dit wereldwonder wordt een temperatuur bereikt van 20 miljoen graden. Zegt ’t, want een thermometer is daar natuurlijk niet meer te vinden. Ach, een graadje meer of minder.

Hoe dan ook, in één veertigste van een seconde zijn meer dan 70.000 soortgenoten verdampt. Gewoon, vingerknip, foetsjie, verdámpt. Met botten en kleren en ringen en gouden tanden en al de atmosfeer in. Wolkgeworden wezens die straks moeten condenseren en ergens zullen worden uitgeregend, samen met de vogels die daar op dat ogenblik olijk floten, de koeien die er loeiden, ook de koeien natuurlijk die niet loeiden, de kakkerlakken, de handen, de bloemen en hun potten, de slakken, de daken, de konijnen, de spoorwegen, de kommen met geweekte wokgroenten, de tempels, de rioolroosters, de marinades met walvisvlees, de dromen, de frietketels, alle namen in alle bomen, alle bomen, de pingpongtafels. Alles. Alles. Alles. Geen spoor meer van te bekennen. Weg. Weg. Weg.

En dan gaat het hier nog maar over het allereerste veertigste van één seconde na de ontploffing.

Ja, daar word ik nou niet echt vrolijk van, hoor ik mijn lezertjes al mompelen. Is ook niet de bedoeling. Bovendien ook momenteel geen enkele reden toe. Het kapitalistische systeem kraakt wereldwijd in zijn voegen, de herfst rammelt nadrukkelijk aan onze rolluiken en in Huize Q weerklinkt Rachmaninov.

Tijd voor een stemmig boek dus.

Down Memory Lane

Deel 1 & 2 had ik al, volume 3 van het legendarische Britse popprogramma The Old Grey Whistle Test was echter tot voor kort aan mij voorbijgegaan. Maar opnieuw gaat de schatkamer open met een DVD vol live muziek uit grofweg de mid 70’s tot mid 80’s.

Variatie troef
Waar vind je nog een DVD met o.a. (want het is slechts een greep uit de enorm diverse tracklisting):

• the late great Steve Marriott in blanke blues mode met drie waanzinnige zwarte dames op backing vocals
• Steppenwolf (iconische Harley Davison classic ‘Born to be wild’)
• Fairport Convention met een virtuoze, los uit de pols medley van fiddle jigs
• Joe Jackson als angry young man
• Supertramp (loepzuivere live uitvoering van ‘Dreamer’)
• Simple Minds (als beginnend new wave bandje, nog zonder pompeuze stadion sound)
• John Cooper Clarke (eindelijk eens livebeeld van deze punky beat poet kruising tussen Dylan en Mink Deville)
• The Jesus and Mary Chain (feedback hell!)
• The Bangles (mintfrisse meidenpop: ‘Walk like an Egyptian’).

Tussen alle elektrische items is er ook plaats voor de nodige breekbare, intieme singer/songwriter dingen van o.a. Richard & Linda Thompson en een jazzy John Martyn (wie kent ‘m überhaupt nog?).
Kan het nog gevarieerder? Misschien zelfs iets té gevarieerd? Maar gelukkig kun je Howard Jones (met dat New Romantics haar!) op DVD gelukkig gewoon skippen.

Meer graag!
Waar blijven volumes 4 t/m 10?! Want er is nog veel meer historisch materiaal voorhanden. Kijk maar eens hier.