Wilders goes international

Een dag na De Grote Wilders Show ga ik verder niet teveel woorden vuilmaken aan deze rare relnicht. Alle zorgvuldig geplande media-aandacht levert ‘m alleen maar stemmenwinst op. Everybody loves an underdog, zelfs al heeft ie zo’n hoofd.

Natuurlijk is het een vreemde zaak dat een Europees staatsburger uit voorzorg de toegang tot een ander Europees land ontzegd wordt, maar van mij hadden ze ’m in de Tower mogen opbergen en daarna de sleutel in de Thames gooien.

Overigens wilde Wilders een paar weken terug nog dat de omstreden prediker Khalid Yasin de toegang tot Nederland zou worden ontzegd. Vrijheid van meningsuiting, ja, ja…

Nee, dit blogpostje is vooral bedoeld om de site te tippen van een van mijn favoriete politieke cartoonisten: Tom Janssen. Die man zegt in één simpele tekening meer zinnigs dan de continue woorddiarree van Wilders.

Kinderen van deze tijd (2)

Dit je moment JP. Je kans om te laten zien hoe hip en bijdetijd je werkelijk bent. Volgens Internetwatchers wordt ‘ontvrienden’ dé trend van 2009. En jij kunt als leider van dit land nu eindelijk een echte voorhoedefunctie vervullen.

Dus toon den volke eens enig zelfkritisch vermogen, stel een daad en ontdoe je Hyves site van alle vage virtuele vrienden. Benieuwd hoeveel je er dan nog overhoudt.

Kinderen van deze tijd

Web 2.0 heeft inmiddels de bovenlaag van Nederland bereikt: Maxime Verhagen twittert, WA blogt en JPB zit op Hyves.

Hyves is duidelijk niet aan mij besteed. Leuk voor fröbelende kids die hun eerste stapjes in de digitale wereld zetten, maar verder zie ik de toegevoegde waarde niet echt,

Lekker puh
Jan-Peter gebruikt het gewoon als eigentijds pr-middel in een poging tot hipness, maar communiceert –zoals gewoonlijk- nix substantieels (ja, hij houdt van ‘Mama Mia’, maar dat wisten we nu wel). Maar door Hyves heeft JP nu eindelijk wel vrienden, 150.000 om precies te zijn. En dat zijn er toch dik 100.000 meer dan zijn ‘collega’ Wouter Bos die overigens wel de moeite neemt om via Hyves ook een weblog bij te houden.

Vox populi
En wat schrijven JP’s ‘vrienden’ hem zoal? Een greep uit de fanmail:
“He jp alles goed met mij niet. Men hond is gisteren in genomen,omdat hij er agessief uit zit. maar het probleem is is dat hij nog nooit iets gedaan heeft. dit klopt toch niet of wel”, “Haaaaaaaaaai lekkeree harry potter”, “Hey Balky, Zin om een keer in het Leidsche te chillen?”, “Natte kroket!”, “Jp bent u ook wel eens zo bezopen als ik nu ben????”.

Kijk, daar kun je wat mee als minister-president.

Update
JP tikt MV op de vingers vanwege te enthousiast twitteren.

Trugkieke (2)

De BBC besteedt ruim aandacht aan de 200e geboortedag van Charles Darwin. Gisteravond bijvoorbeeld met de prachtdocumentaire ‘Tree of Life’, gepresenteerd door David Attenborough.

De BBC-site biedt als leukigheidje de mogelijkheid om pasfoto’s te uploaden en jezelf te zien devolueren naar een vroeg-menselijke levensvorm.

Ter illustratie hierboven de heer en mevrouw Q als respectievelijk Homo Heidelbergensis (500.000 jaar geleden) en Homo Erectus (1.8 miljoen jaar geleden). En ja, de prehistorische man droeg al een bril, net zo goed als de dames al heel vroeg over lipgloss beschikten :-)

Trugkieke

Some guys have all the luck dacht ik bij het lezen van ‘Backstage in de sixties’. Stel je voor: je maakt niet alleen de aanloop naar en de hoogtepunten van de zestiger jaren in de VS en Engeland mee, je drukt er bovendien een eigen stempel op, overleeft het allemaal ook nog eens, om er vervolgens op je ouwe dag een aardig boek over te schrijven

Ik heb het over Joe Boyd wiens memoires -in Engeland verschenen onder de titel ‘White Bicycles’- voor echte muziekliefhebbers niets minder dan jaloersmakend zijn. De man maakte later naam als producer van talloze bands waaronder Pink Floyd (debuutsingle ‘Arnold Layne’), The Incredible Stringband (wie kent ze nog?) en Fairport Convention, om er slechts een paar te noemen.

Ingebouwde antenne
Maar wat vooral uit ‘s mans carrièreoverzicht blijkt, is dat Boyd beschikte over een uiterst fijne neus voor nieuw talent. En over een ingebouwde antenne om steeds op het juiste moment op de juiste plaats in de rockgeschiedenis aanwezig te zijn. Zo was hij bijvoorbeeld in 1965 als geluidstechnicus betrokken bij het Newport Festival, de editie waar Dylan de folkies letterlijk een elektrische schok bezorgde met zijn eerste plugged-in optreden, ondersteund door The Paul Butterfield Blues Band.

Imposante revue
Het verhaal over dat beruchte optreden deed mij de DVD ‘Festival!’ uit de kast trekken en herbekijken. De documentaire van Murray Lerner biedt een fraaie sfeerbeeldcompilatie van de Newport edities 1963/1965 in een imposante revue van toenmalige grootheden uit het folk- en bluescircuit. Zoals daar waren: Joan Baez, Pete Seeger, Peter, Paul & Mary, Howling Wolf, Son House, The Staple Singers en Donovan. En Dylan natuurlijk.

Het allermooist zijn echter de volstrekt onbekende artiesten die daar op een klein, lullig podiumpje optraden. Van gospelgroepen die zo uit de kerk geplukt leken tot country & western fiddlers die waarschijnlijk de avond ervoor nog in hun hometown honky tonk hadden opgetreden. Hier was, behalve sociaal betrokken folk, vooral ook nog de echte volksmuziek van de gewone man te horen. Geen wonder dat Dylan’s elektrische set tussen al die akoestische onschuld insloeg als een bom.

Overgangsperiode
Newport was vooral ook een belangrijk muzikaal podium voor de burgerrechtenbeweging waar zwart en blank in ieder geval qua programmering broederlijk naast elkaar stonden. Daarentegen was het publiek overwegend blank en nog grotendeels clean cut. Maar ertussen begonnen al wel de eerste voorovergekamde Beatleskapsels op te duiken, net als de eerste voorlopers van wat men later ‘hippies’ zou gaan noemen.

Al snel zouden dope, hedonisme en commercie de sfeer op grote festivals beslissend gaan bepalen. The times they were a-changing indeed. De muziekwereld zou er nooit meer zo uitzien als in 1965. Mede daarom is ‘Festival!’ een definitief en nog steeds bezienswaardig tijdsdocument.

Crea Christenen huis-aan-huis

Op 12 februari wordt herdacht dat de vader van de evolutietheorie, Charles Darwin, 200 jaar geleden werd geboren; reden waarom 2009 is uitgeroepen tot Darwin-jaar.

De Nederlandse creationisten grijpen die gelegenheid aan om ons volgende week een huis-aan-huis brochure te bezorgen tegen diens evolutieleer. In de crea optiek lag op z'n minst intelligent design van God ten grondslag aan ons bestaan en de grote antropoloog was niet veel meer dan een ketterse fantast, zo lijkt men ons te willen overtuigen.

Darwin’s theorie lijkt me in de loop der jaren toch iets wetenschappelijker onderbouwd dan de bijbelse leer, om het maar mild uit te drukken. Ik kan ‘t gewoon niet bevatten wanneer mensen in alle ernst beweren dat hun favoriete opperwezen in zes dagen iets geschapen heeft wat in werkelijkheid een evolutionair proces van miljoenen jaren geweest is. Some people prefer fairy tales to reality.



Iedereen moet maar lekker geloven wat hij/zij zelf wil, maar ik haak af bij te ver doorgevoerde zendingsdrang; daar is historisch gezien nooit echt veel goeds uit voortgekomen. ‘Nothing frightens me more than religion at my door’, zong John Cale ooit. Zo is het maar net, want dit alles riekt naar neo-christelijk fundamentalisme en dat is even kwalijk als de gevreesde oosterse variant.

Wie overigens deze religieuze stroming in zijn extreemste vorm aan het werk wil zien kan ik de shock doc ‘Jesus Camp’ van harte aanbevelen. Een ontluisterende film waarin jonge, Amerikaanse crea kids worden gehersenspoeld tot een soort nieuwe Hitlerjugend for the Lord. Enge beweging, in meerdere opzichten.

Update
Andries Knevel ziet last minute het licht en zorgt voor een schisma binnen de EO-gelederen.

Hutspot

Zoals gebruikelijk draait hier in Huize Q weer van alles door elkaar op muziekgebied.
Bandjes in De Piek die gezien heb (Lefties Soul Connection), die ik gemist heb (Jaya the Cat) en die ik binnenkort wil zien (De Staat) worden afgewisseld met de nieuwe Springsteen & het verlaat ontdekte Headphone. En niet te vergeten Lennon’s ‘Rock ’n Roll’ in geremasterde versie.

Tijd voor een nieuw playlistje. Handig als arbeidsvitaminen wanneer ik aan het bloggen ben. Maar ook voor u, lieve lezer. Doe er -op eigen risico- uw voordeel mee. Of niet.