Fijne herrie

Ten vervolge op & ter compensatie van het vorige berichtje: in plaats van vierenhalve minuut stilte even twee minuten lekkere pokkeherrie.

Het nummer ‘You’re the victor’ van Q65 was in mijn beleving het ruigste nederbietnummer uit mijn jonge jaren en beleeft een tweede jeugd in de uitvoering van jonge honden Spike & Miss Montreal.

Afkomstig uit VPRO’s Nederpopshow, een programma dat ik graag mag zien. De zomereditie vond ik al aardig, maar de wintereditie heeft met nieuwe presentator Frank Lammers zijn perfecte vorm gevonden. Leuk sfeertje, perfecte mix van oud & nieuw, en altijd een paar bijzondere live-optredens waarvan bovenstaand fillumpie het bewijs is.

Play loud!

Stihille nacht

Nieuwe kersttraditie in Engeland: verhinder dat de winnaar van talentshow X-factor, de top van de hitparade bereikt. Is vorig jaar gelukt. Dankzij een Facebook campagne behaalde een ouwetje van Rage Against The Machine (‘Killing In The Name’ uit 1992) alsnog de nummer 1 positie in de Britse charts en versloeg daarmee Joe McElderry, de toenmalige X-factor winnaar.

Cage Against The Machine
Dat trucje wil men dit jaar nog wel eens opnieuw uitproberen. De keuze voor de potentiële kersthit van 2010 is zo mogelijk nog merkwaardiger en extremer dan vorig jaar: de beroemde compositie 4’33″, voor piano van John Cage. Nou ja, compositie: de partituur schrijft vier en een halve minuut lang stilte voor. Avantgarde uit 1952, weetjewel…



Hoe dat in de praktijk uitpakt is te zien in bovenstaande ‘orkestrale’ uitvoering.

Time is money
De nieuw opgenomen versie (m.m.v. o.a. Pete Doherty, The Kooks, Enter Shikari, UNKLE, Orbital en Billy Bragg) zal vanaf volgende week online tegen betaling te dowloaden te zijn.
Grappige actie hoor, maar vraag me wel af of ie dit keer ook kans van slagen heeft. Wie is er tenslotte bereid geld te betalen voor stilte?

It was 30 years ago today

Herinnering is de troostende stuipstrek van een leven, een hogere soort van nageboorte. Pas wanneer de herinnering is opgedroogd treedt de dood helemaal in, de ontbinding begint wanneer met opgehouden heeft van ons te dromen.

(uit De Helaasheid der Dingen)

Forever young?

Vorige week vierde ik mijn 59e verjaardag. Hoef daar verder niet te lang bij stil te staan, want het moge duidelijk zijn: deze meneer zoeft richting rollator en bejaardenpas.

Op een dergelijke uncoole leeftijd ontvang je ook opeens praktische verjaardagscadeaus zoals extra warme handschoenen en bontgevoerde laarzen, die momenteel met de extreem vroeg ingevallen winter toch maar mooi van pas komen.

Maar goed, dit alles is niet meer dan een aanleiding om een leuk filmpje in mijn blog te plakken dat een overzicht geeft van de jeugdcultuur van de jaren ’60 tot nu. Een mooie mashup van feestende jongeren, cultfilms, kunst en concertfragmenten.

Mijn vervlogen jeugdjaren spelen zich vooral af in de eerste twee minuten, maar de overige zeven zijn ook leuk om te zien.

Ter afsluiting de woorden van een nóg oudere jongere:

May you always be courageous,
Stand upright and be strong,
May you stay forever young.

Herfsttradities

De eerste grote najaarsdepressie raast over Nederland.

Dat vraagt om Rachmaninov, hard liquor en het jaarlijkse najaarsgedicht:

De mist vindt z'n neerslag in regen.
Een man loopt met bijenkorven
De blauwe stallen tegen,
Waar 't leven in vocht ligt verstorven.

Geen sterveling langs de wegen,
Die ziet hoe de bomen amorph, en
Verwaterd tot slordige vegen
Met het bruine land zijn gestorven.

Hoe triest worden nu de dagen.
Wat blijft van het zomerse vuur?
En wat van de vreugdevlagen

In 't zonverschenen uur?
Het hart blijft naar warmte vragen,
En went zelfs niet op den duur.

Herfst II - Jan Wolkers

How retro can you get?

Naarmate men ouder wordt valt iedereen onvermijdelijk ten prooi aan het nostalgie virus. Ook ik. Om nou te stellen dat alles vroeger beter was, gaat mij veel te ver. Maar soms was het wel stukken leuker, zeker als je net als ik de culturele renaissance van de sixties hebt meegemaakt.

Voor iedereen geldt natuurlijk dat de muziek uit zijn/haar jeugd altijd de grootste impact zal veroorzaken. Desondanks ben ik beslist geen retro hippie die alleen maar muziek uit die tijd draait. Maar ik blijf wel altijd te porren voor bandjes van nu die het geluid van toen alsnog nastreven.

Back to the sixties?
Mooiste voorbeelden zijn wat mij betreft de mannen van XTC die ooit onder het pseudonym The Dukes of Stratosphear 20 jaar na dato twee waanzinnig leuke sixties pastiches afleverden.
Ook het Belgische gelegenheidsduo The Broken Glass Heroes waagt zich op ditzelfde muzikale pad. Het resultaat mag er zijn, hun recent verschenen cd ‘Grandchildren of the revolution’ is een liefde- en smaakvol eerbetoon aan het tijdperk van love, peace & dope waarop invloeden van Beatles en Beach Boys en nog vele anderen nadrukkelijk doorklinken. Leuke en sterke cd uit onverwachte hoek!

Nog verder terug in de tijd
Maar –zoals gezegd- er klinkt in Huize Q heel wat meer dan ouwe hippiemuziek. Ik ben en blijf tenslotte een muzikale omnivoor, en er valt altijd wat nieuws of ouds te ontdekken, zeker met een beetje hulp van het internet.
Zo maakte ik vlak vóór mijn Jamaica-vakantie bij toeval kennis met ‘mento’, de vroege Caraibische voorvader van reggae en ska.
Maar het kan nog gekker. Na het downloaden van een paar giga Torrents aan Amerikaanse pre rock & roll muziek draai ik de laatste tijd veelvuldig muziek uit de jaren ver vóór of net na mijn geboorte. In de praktijk komt dat neer op swing uit de veertiger en veel crooners en mierzoete pop uit de vijftiger jaren.

Wat steevast in het oor springt is hoe catchy, melodieus en onschuldig die muziek zo’n 60, 70 jaar later klinkt. Maar ook hoeveel nummers ik eigenlijk onbewust heb opgeslagen.

Tot voor kort dacht ik namelijk altijd dat mijn allereerste muzikale herinnering het nummer ‘Only you’ van The Platters was. Het was het eerste plaatje dat mijn zuster regelmatig draaide op haar pas gekregen pick-upje. Nog steeds spring ik bij het horen ervan ruim vijf decennia terug in de tijd.

Extra verrassend om nu te merken dat ik nog veel oudere songs blijk te (her)kennen. Het kan niet anders dan dat mijn moeder zaliger daaraan debet is. Tijdens haar huishoudelijke werkzaamheden liep zij vroeger vaak te zingen en als ik nu nummers van Nat King Cole of The Mills Brothers hoor, zie ik haar ineens weer stofzuigen of ramen zemen.

Dat is dus de wonderlijke kracht van tijdloze muziek.

De Dante van de architectuur

Eindelijk klaar met Barcelona. Nou ja, wat mijn fotoverslag betreft dan, want we zijn nu al aan het bedenken hoe we volgend jaar een terugkeer naar die stad kunnen combineren met een weekje Ibiza.

Gaudí-fotomap
Waar ik nog niet klaar mee ben is de architectuur van Antoni Gaudí die met zijn hallucinante, geniale bouwkunst een groot stempel op zijn stad drukte. Ik heb nog zoveel (detail)foto’s van zijn kleurrijke bouwsels dat ik inmiddels begonnen ben aan een afzonderlijke Gaudí-map op mijn Flickr site.
Want Gaudí ìs Barcelona, maar Barcelona is natuurlijk meer dan alleen Gaudí. En om nou het grootste deel van mijn fotoverslag te vullen met zijn architectonische bedenksels, dat gaat ook weer wat ver.

Kan haast geen toeval zijn dat ik afgelopen weekend bij De Volkskrant zomaar gratis een fraai Gaudí-boek kreeg waarin ’s mans gehele oeuvre wordt belicht. Dat boek maakte alleen maar duidelijk dat ik nog lang niet alles gezien heb van deze briljante bouwkunstenaar die als geen ander fantasie met esthetica wist te combineren.

Een reden te meer om me nu al te verheugen op een volgend bezoek aan bruisend Barcelona.