Rare jongens, die Amerikanen

OK, je killt de most wanted man on earth die je al een decennium lang zoekt, mietert zonder trotse fotoverslaggeving zijn overblijfselen in zee en gaat dan via DNA-onderzoek uitvogelen of ie het echt wel was?!

Very strange.

Kopje onder in de sociale media

Het zal weinig mensen opvallen, maar in de rechterkolom zijn recent twee minibannertjes toegevoegd die linken naar twee nieuwe sociale media uitingen waarop ik sinds kort actief ben: Facebook en Twitter.

Tovermiddel?
Had daar nou niet direct een grote persoonlijke behoefte aan, maar heeft meer met mijn werk te maken. Daar –en waar niet?- worden sociale media als het grote tovermiddel gezien om nieuw publiek te bereiken.
Om goed beslagen ten ijs te komen in die aanzwellende discussie daarom besloten het zelf actief uit te proberen en zo de pros en cons beter te kunnen beargumenteren.

Homo ludens digitalis
Sinds vorige week piept & plingt mijn smartphone regelmatig wanneer er weer verse tweets zijn gearriveerd van de twitteraars die ik volg. En dat zijn er bewust niet al te veel om het allemaal een beetje overzichtelijk te houden
Om dezelfde reden ga ik net zo min op zoek naar zoveel mogelijk digitale Facebookvrienden. Het merendeel van mijn kleine vriendenkring gebruikt sowieso nauwelijks sociale media en op een waslijst van digitale, zijdelingse bekenden zit ik niet echt te wachten. Ook met een klein lijstje wordt snel duidelijk hoe die online platforms werken en wat je allemaal mee kunt doen.

Micro bloggen
En zo ga ik momenteel bijna kopje onder in de hedendaagse digitale wereld. Want niet alleen privé ben ik nu sociaal actief op diverse nieuwe media, zo ook op mijn werk waar ik o.a. ons Biebblog en een Flickr-site bijhoud.
Vooral Twitter vind ik wel een grappig micro blogging medium. Leuk om heel snel via je telefoon een gedachte de ether in te gooien. Maar voor de minder vluchtige berichten zal ik toch altijd wel dit ouderwetse weblog blijven gebruiken, vermoed ik zo.

O ja, hoewel het eigenlijk not done is, heb ik op mijn Facebook pagina en op mijn Twitter account niet mijn volledige naam ingevuld (ook ‘Toon mijn geslacht in mijn profiel’ niet aangevinkt - vond ik wat ver gaan). Ik hoef namelijk niet zo nodig door iedereen gevonden te worden; mij volgen moet wel een beetje exclusief blijven.

Verlaat eerbetoon

’t Is natuurlijk een regelrechte schande, maar bij weinig mensen zal een belletje gaan rinkelen bij de naam Harry Nilsson. Behalve –mag ik toch hopen- bij de zichzelf serieus nemende muziekliefhebber die ook hoort te weten dat deze Amerikaanse singer/songwriter zelfs nog meermaals persoonlijk gepromoot werd door niemand minder dan Lennon en McCartney.

De man had in de 60-er en 70-er jaren ook ettelijke hits, maar toch is zijn naam bij het grote publiek weggezakt in het moeras der vergetelheid. En dat is jammer, want de Nilsson heeft een trits prachtige en zeer in het gehoor liggende, klassieke songs geschreven en een hele zwik albums gemaakt.

Hogeschoolzangkunst en zelfvernietigingsdrang
Vooral zijn vroege LP’s waren harmonieuze popwondertjes van arrangeer- en vooral hogeschool zangkunst. In de jaren ’70 werden zijn platen wisselvalliger en chaotischer, alsook zijn privéleven. Oorzaken: alcohol, dope en het zeer trouwe gezelschap van beroemde mededrinkebroers als Ringo Starr en John Lennon.
Tijdens Lennon’s beroemde, anderhalf jaar durende lost weekend gingen beide vrienden zelfs compleet op auto destruct, hetgeen een zware tol trok op Harry’s zangstem, gezondheid en carriėre.

Godsgeschenk in docuvorm
Afgezien van wat matige YouTube filmpjes (hoewel, deze vond ik toch wel errug leuk) leek er weinig beeldmateriaal van Nilsson te bestaan. Niet zo vreemd, want de man weigerde te touren en op te treden voor groot publiek. Daarom is de pas door mij ontdekte documentaire ‘Who is Harry Nilsson and why is everybody talking about him?´ een onverwacht cadeau, zeg maar gerust een godsgeschenk voor de liefhebber.
Wan hoewel ik veel van Nilsson’s songs ken, bezit en koester, had ik nog nooit eerder bewegend beeld van hem gezien, laat staan live-optredens. En wat wist ik verder echt eigenlijk over de man zelf, zijn leven en zijn achtergronden?

Dat wordt allemaal uit de doeken gedaan in deze zeer complete rock-doc vol tv-optredens, home movies, promotiefilmpjes en interviews met een onvoorstelbare reeks vrienden en collega-grootheden waaronder Randy Newman, Brian Wilson en Van Dyke Parks. Maar ook Harry zelf, zijn kinderen en zijn vrouwen komen uitgebreid en openhartig aan het woord.

Het resultaat is een liefdevol portret van een vergeten legende en een welverdiend postuum eerbetoon. De volgende logische stap lijkt me inductie in de Rock & Roll Hall of Fame. Ook een schande trouwens dat dat nog lang niet gebeurd is!

Historische hack

Het zat er een keer aan te komen. Deze week was de wereld getuige van de eerste mega internet datadiefstal van maar liefst zo’n 77 miljoen accounts. Sony’s Playstation Network bleek zo lek als een mandje, waardoor nu een gigantisch aantal credit card gegevens mogelijk te koop in cyber space zweeft.

Online gokken
Laat ik nou uitgerekend gisteravond weer eens een keer mijn credit card gebruikt hebben om alvast een cadeau voor Mevrouw Q’s naderende verjaardag te bestellen: de Kindle e-reader.
En nu maar wachten wanneer dit fraaie hebbedingetje arriveert en –nog veel spannender- hoeveel er uiteindelijk wordt afgeschreven. Het hele leven is natuurlijk een gok, maar zeker op internet.

Kippenvel recordings

Natuurlijk vind ik Matthijs van Nieuwkerk nog steeds de sympathiekste all-round presentator die er is en kijk ik bijna dagelijks naar De Wereld Draait Door. Toch lijkt de formule soms wat sleets te worden. Daar veranderen ook nieuwe, weinig geslaagde blokjes met hedendaagse mini-opera’s en mongolensoaps nix aan.

Maar de akoestische DWDD Recordings, die mogen van mij elke dag. Een man/vrouw alleen met een gitaar (of een banjo dat mag ook), het moet genoeg zijn om op zich al goeie songs te herinterpreteren tot kippenvel-tv. En dat is het ook. Zelfs of all people Ben 'Hij was maar een clown' Cramer dwong respect af met een stemscheurende versie van Nilsson's 'Without you'.

Zie hieronder mijn persoonlijke Top 3 tot nu toe.

In volgorde van opkomst: Blaudzun met 'Shout' van Tears for Fears, Marike Jager doet Lennon's 'Come together' en Alain Clark brengt een supersoepele versie van R. Kelly's 'Ignition'.







Meer van dit moois en leuks graag!

Zelfmoordnijntjes

“Watership Down for the deeply sick – Very worrying if you’re the author’s mother”, zo stond er te lezen op de omslag van ‘The Book of Bunny Suicides’, het cartoonboekje dat in 2003 verscheen.

Het bleek een zelfverzonnen reclameslogan die scenarioschrijver/tekenaar Andy Riley bepaald geen windeieren heeft gelegd. Vorig jaar verscheen de vierde aflevering van zijn cartoonreeks en inmiddels kent Riley een schare toegewijde fans, maar ook critici die zijn tekeningen smakeloos, of in het gunstigste geval superflauw vinden. Ja, ook humor blijft een kwestie van smaak…

Creatieve zelfmoord
Alle tekeningen in de reeks Bunny Suicides worden bevolkt door één of meer konijntjes die maar één ding voor ogen hebben: op een zo creatief mogelijke manier een eind aan hun leven maken. Ze springen trampoline onder de draaiende rotorbladen van een helikopter, springen op de rug van een Japanse soldaat die harakiri pleegt of werpen een boomerang weg waar een ontgrendelde handgranaat aan vastgebonden zit – dat soort werk.

Internationale controverse
In China werd Riley’s eersteling verboden toen enkele tieners zich geïnspireerd voelden tot zelfmoordpogingen en een Amerikaanse moeder riep in 2008 nog vruchteloos op tot een verbod annex verbranding van het boek. Wat simpele tekeningetjes zoal niet teweeg kunnen brengen!

Overigens is ook de Bunny-uitgeverij niet blij met de wereldwijde populariteit, want via blogs en Google Images zijn zo ongeveer alle tekeningen uit de serie zonder aanschafkosten te bekijken.

Ik beken: ik heb om het merendeel hardop zitten gniffelen. Dan maar ‘deeply sick’…

Back to blogging

Zoals altijd na een vakantie treedt er een langdurige blogstilte in doordat ik mijn aandacht en tijd vooral besteed aan het uitselecteren en bewerken van gemaakte foto’s.

Mijn online communicatie beperkte zich de laatste tijd dus vooral tot beeld in plaats van tekst. Inmiddels staan er 100 foto’s in een Flickr-album en beschouw ik ons Sri Lanka avontuur als een verzameling mooie beelden en herinneringen.

Over tot de orde van de dag dus. Hetgeen betekent dat hier na dik drie weken weer met onregelmatige regelmaat iets te lezen zal zijn.