Back to mono

Om diverse redenen zit er momenteel een beetje de klad in dit blog. Zo is daar o.a. de recente aanschaf van een nieuw digitaal speeltje (Nikon D 40 spiegelreflexcamera) en er is een ander blog waar veel van mijn tijd in gaat zitten.

Om toch maar weer eens iets op dit blog geplaatst te hebben, wilde ik aanvankelijk volstaan met het plaatsen van een filmpje van een onbetwiste muziekklassieker. Maar dat is toch iets te gemakzuchtig. Bovendien is er een reden voor die clip.

Studio als instrument
Onlangs was namelijk in het onvolprezen kunstprogramma ‘Het Uur van de Wolf’ een twee uur durende docu te zien over de legendarische geluidspionier Phil Spector, de man die in de sixties de studio als instrument ontdekte en met zijn Wall of Sound een uit duizenden herkenbaar geluid schiep.

In de uitstekende documentaire werden beelden van zijn proces, waarin hij werd aangeklaagd voor moord, doorsneden met een interview en een chronologisch overzicht van zijn indrukwekkende staat van dienst. Daarbij was prachtig beeldmateriaal te zien uit een ver verleden, dat helaas nergens op internet terug te vinden is.

Mythische weirdo
Phil zelf bleek een monomaan mannetje dat –gespeend van elke bescheidenheid- zichzelf veelvuldig vergeleek met grootheden als Da Vinci, Mozart en Gershwin. In wezen een tragisch mens dat zich overduidelijk miskend voelt door de hele wereld en nu de rekening gepresenteerd krijgt voor zijn excentrieke gedrag uit het verleden. Want Spector was heel zijn leven lang een mythische weirdo, waarbij zelf Wacko Jacko bleekjes afsteekt.

Invloed
Desalniettemin was de man wel verantwoordelijk voor een aantal onbetwiste meesterwerken uit de popgeschiedenis en zou zijn invloed enorm blijken. Luister maar eens naar zijn ‘opvolger’, dat andere gekwelde muziekgenie Brian Wilson of naar Springsteen’s ‘Born to run’, om slechts twee uitersten te noemen.

Twee Spector-classics zouden zeker eindigen in de bovenste regionen van mijn persoonlijke all-time favourites: het bijna opera-achtige ‘Unchained Melody’ en het Wagneriaans-ruige ‘River Deep – Mountain High'.

Kapotte stem
Het verhaal gaat dat de maniakale producer Turner dat laatste nummer zo vaak liet inzingen dat haar stem het uiteindelijk bijna begaf en zodoende precies de juiste ruwheid kreeg die hij voor ogen had. (Tina Turner: "I must have sung that 500,000 times. I was drenched with sweat. I had to take my shirt off and stand there in my bra to sing."). Vandaar dus die live clip bovenaan dit postje.

Knalhard
Maar Spector-producties moet je eigenlijk in hun oorspronkelijke vorm in knalhard mono uit je boxen horen denderen. Daarom zojuist de 4cd-box ‘Back to Mono (1958-1969)’ maar weer eens gereserveerd bij de Centrale Discotheek Rotterdam, want nieuw werk hoeven we voorlopig van de 69-jarige Phil niet te verwachten. Een dag na de tv-uitzending werd hij in een hernieuwd proces alsnog veroordeeld tot 19 jaar cel.

Luxe probleem

Ik hoorde het recent in korte tijd drie mensen in mijn kennissenkring verzuchten: “Nee, ik download momeneel nix meer, eerst maar eens beluisteren wat ik de laatste tijd allemaal heb binnengehaald. Ik heb inmiddels zo verschrikkelijk veel muziek!”.

Het klinkt mij bekend in de oren. Er is voor de liefhebbers zoveel te vinden dat hun hobby maniakale vormen kan aannemen en verzamelwoede kan overgaan in overgretige hebzucht onder het motto ‘Moekokkè!’ (< taalkundige inside joke voor Zeeuwen).

Digitale gulzigheid
Ook ik val regelmatig ten prooi aan periodes van digitale gulzigheid. Om soms weer een tijdlang niets binnen te halen en –inderdaad- alleen maar bezig te zijn met beluisteren & ordenen van wat ik nou precies allemaal gratis op mijn pc heb verzameld. En vooral met het wegmieteren van te geestdriftig & te prematuur gedownloade muziekjes.

Hoewel ook ik mezelf een tijdelijk downloadverbod had opgelegd, zat ik korte tijd later toch al weer pogingen te doen iets van The Great Lake Swimmers binnen te halen, want over die Canadese band had ik goeie dingen horen waaien.

Hun laatste cd ‘Lost Channels’ blijkt een waar pareltje binnen het alt country genre en draait hier in Huize Q inmiddels uitentreure. Het wil tenslotte nog niet echt zomeren, dus wat muzikale winter melancholica is op dit moment (nog) niet geheel misplaatst.

Houdt het dan nooit op?
Dat smaakte naar meer en dat betekende: op zoek naar de vorige cd’s van die Swimmers! Terwijl ik geduldig in wachtrijen zat, de tijd maar goed benut en ondertussen nog eens verder gesnuffeld naar nieuwe muziekjes. Tegelijkertijd uploadde een bevriende muziekfanaat ongevraagd nog drie nieuwe cd’s naar mijn pc. En voordat ik het wist had ik er weer 15 complete cd’s bij die weer beluisterd, gewaardeerd & gecategoriseerd moeten worden.

Om Carice van Houten te quoten: “Houdt het dan nooit op?”. Nee, ik vrees dat mijn muziekvrienden en ik het op onze leeftijd niet meer afleren. Maar we houden er wel een waanzinnige muziekcollectie aan over.

Want ook terwijl ik dit tik, is er al weer een nieuwe cd aan het binnenlopen...

It was 20 years ago today

Vandaag op de kop af 20 jaar geleden verbleef ik op vakantie in Turkije en zag tot mijn verwondering en verbijstering op de tv een man pontificaal voor een rij oprukkende tanks staan. Plaats van handeling: het Plein van de Hemelse Vrede, in wat toen nog Peking heette. Het indrukwekkende beeld van de man met zijn boodschappentasjes zou zich op het netvlies van de wereld branden en als een iconische foto de geschiedenis ingaan.

Sinds begin deze week heeft het Chinese regime weer eens de nodige websites geblokkeerd, ditmaal omdat men een herdenking vreest van de studentenopstand in 1989. Uit voorzorg zijn daarom Twitter, Hotmail, Flickr en Youtube niet meer te raadplegen of te gebruiken in China.

Ter nagedachtenis aan die anonieme (en inmiddels ongetwijfeld weggezuiverde) ‘tank man van Tiananmen’ daarom nog een keer die beelden hier op dit blog.

Je weet maar nooit, misschien komt hier t.z.t. nog wel eens een onwetende Chinees langs…

Druk, druk, druk

Met ingang van deze week moet ik mijn aandacht verdelen over twee weblogs: dit blog en dat van mijn werk waar we recent met een tiental collega’s Bieb Blog Vlissingen zijn gestart.

Samen met collega M ben ik verantwoordelijk voor de eindredactie van dat blog en worden wij geacht onze enthousiaste blogmedewerkers aan te sturen, te corrigeren en te te motiveren. Ook is het de bedoeling dat we er met enige regelmaat zelf een postje op plaatsen. En ik kom al bijna nauwelijks aan mijn eigen blog toe!

Daarom zal ik af & toe mijn toevlucht moeten nemen tot een enigszins incestueuze constructie: het herschrijven van oude Q-blogpostjes over boeken, dvd’s en cd’s die ik vervolgens op dat Bieb Blog kan plaatsen.

Ik denk dat het overigens niemand zal opvallen, want wie leest dit hier nu? Bovendien doe ik op die manier eindelijk toch iets aan schaalvergroting :-)

Pinksteramusement

Eindelijk weer eens een geslaagd evenement in Vlissingen, de stad die zichzelf al jarenlang promoot met de inmiddels sleetse slogan ‘Bruisend als de branding’. Hetgeen zich in de praktijk manifesteert door een zomeraanbod van jaarmarkten, braderieën en vergelijkbare toeristische crowd pleasers.

Smaakbommetjes
De Vlissingse horeca pakte afgelopen pinksterweekend leuk uit met een culinair probeersel: de eerste versie van Amuse Me. Het betrof een smaakbommetjesfeest waarbij een tiental restaurants zijn beste beentje voorzette door het presenteren van drie amuses inclusief een begeleidend glas wijn voor de laagdrempelige prijs van nog geen tientje.

Culi-team op onderzoek
Het culi-team van dit blog trok er vijf uur proeftijd voor uit en bezocht in het algemeen belang een dito aantal deelnemende restaurants. Het smaakteam was aangenaam verrast over de kwaliteit van het gebodene (zoals te verwachten in een maritieme plaats als Vlissingen veel zeeverse oesters, paling, kreeft en andere visvarianten) en rolde bomvol en tevreden om half 11 weer Huize Q binnen.

Het team mompelde nog iets in de trant van 'Volgend jaar graag een hele week, met nog meer restaurants', maar toen ging toch vroegtijdig het licht uit.

Exotische hapjes?
De volgende dag ontvluchtten wij de Vlissingse drukte van de Pinkstermarkt en togen wij naar het Dunya Festival in Rotterdam. Ooit, zo’n 12 jaar geleden, bezochten wij het eerder en wij verheugden ons dus op een gezellige drukte, leuke wereldmuziek en vooral vele exotische hapjes.
Dat viel dus jammer genoeg allemaal tegen. Niet alleen was de drukte niet langer gezellig (250.000 bezoekers!), de muziek klonk matig en qua inwendige mensverzorging was de catering ondermaats. Frites- en hamburgertenten alom, maar waar waren de lekkere internationale hapjes van weleer?

Halverwege de middag hielden we het dan ook voor gezien en na een smakelijke late lunch buiten het festivalterrein vertrokken we vervroegd weer richting Vlissingen waar we op een terras aan zee nog net de zonsondergang konden meemaken.

Huiselijk festivalgevoel
Zodoende nix gezien van Transglobal Underground, de band waar we eigenlijk voor naar Rotterdam gingen. Op het moment dat deze slotact van Dunya begon, zaten wij al weer in Huize Q voor de televisie en genoten we van de registratie van Pinkpop. Toch nog een stukje festivalbeleving, en bovendien met alle comfort binnen handbereik!

Everyone has a song inside…

Dit blog hobbelt weer eens achter de feiten aan. Onze favoriete sofwaregigant blijkt namelijk al een tijdje geleden een nieuw beta progje te hebben uitgebracht dat ons leven nòg leuker gaat maken.

Met Microsoft Songsmith is het mogelijk acapella een liedje in te zingen waarna deze cutting edge software er zelf muziek bij maakt.
Bekijk en beluister vooral bovenstaande infocommercial waar een pubermeisje aan haar paps haar zangkwaliteiten demonstreert op (saillant detail:) een notebook van concurrent Apple.

Ik vrees dat dit weer een heel nieuwe Idols-generatie aan tenenkrommend non-talent gaat opleveren. Bedankt Bill, maar zou je je tijd nou niet beter kunnen besteden aan het ontwikkelen van echt noodzakelijke software? Een goed besturingssysteem bijvoorbeeld?

Son of American Idiot

De Amerikaanse band Green Day brak in 1994 door met het album ‘Dookie’ waarna de faam weer behoorlijk snel verbleekte.

Het trio maakte echter in 2004 een gedroomde comeback met de felle anti-Bush cd ‘American Idiot’, waarop een verrassende switch werd gemaakt van puberpunk naar sociaal engagement.

‘American Idiot’ bleek zowaar een concept-album met krachtige, maar vooral melodieuze punkpop die het ook op festivals en in stadions goed deed. Het succes werd daarna verdiend, maar wel erg breed uitgemolken met een live-cd en daarna een live-dvd die bijster weinig toevoegden. Even vreesde ik voor de komst van ‘American Idiot – The Musical’, maar zover is het gelukkig niet gekomen.

Meer van hetzelfde?
Hoe overtref of evenaar je zo’n wereldwijd publiekssucces? Door het trucje nog eens dunnetjes over te doen, moeten de mannen van Green Day gedacht hebben. Want de langverwachte opvolger ‘21st Century Breakdown’ biedt vijf jaar na dato veel variaties op hetzelfde thema.

Ook dit keer becommentariëren de rattenkopjes op leeftijd inmiddels overbekende items als politiek, religie, oorlog en het Amerikaanse systeem in energieke songs met sterke melodieën en veel tempowisselingen. Daar kan zelfs de komst van een Obama nix aan veranderen.

Afwisseling
En ook nu weer hebben we te maken met een heuse ‘punkrock opera’ die ambitieus in drie secties (‘Heroes And Cons’, ‘Charlatans And Saints’ en ‘Horseshoes And Handgrenades’) is onderverdeeld. Dat de cd met een riante speeltijd van bijna 70 minuten toch nauwelijks inzakt, is misschien wel het grootste compliment voor ‘21st Century Breakdown’.
Eveneens gebleven zijn de vele, soms symfonische tempowisselingen, de variatie tussen strakke, maar transparante power rock en luchtiger popsongs die soms Oasis en enkele keer zelfs E.L.O. in herinnering roepen.

Hoog luchtgitaargehalte
Verder zijn er de gebruikelijke driestemmige koortjes, de toegankelijke refreinen, de strakke gitaarpartijen en sterke hooks waar Green Day inmiddels het patent op lijkt te hebben.
Nog meer dan zijn voorganger is ‘21st Century Breakdown’ een ware grabbelton van riffs uit de rockgeschiedenis: Ramones, Clash, Sex Pistols, Bowie, The Who, Queen, Springsteen, het zijn maar een paar namen die gitaargewijs voorbijflitsen.

Kortweg: ja, het is American Idiot deel 2; ja, het is creatief jat- en plakwerk en zelfrecycling, maar ‘maatschappelijk protest’ heeft nog nooit zo lekker poppy geklonken.

En over vier, vijf jaar zien we weer wel verder. Wie weet blijkt Obama met terugwerkende kracht dan toch te inspireren tot een heel nieuw geluid. Want dit kunstje kun je natuurlijk niet nog een derde keer herhalen.