Kapot in Kandy

Gisteravond net na vijven uitgehongerd, vermoeid en vervuild gearriveerd in de oude Singalese koningshoofdstad Kandy, na een spectaculaire treinreis van zeven uur. ´s Ochtends tegen tienen lieten we Ella achter ons om zo´n 260 kilometer noordelijker door te trekken per stoomtrein.

Met de boemel
Dat de trein over zo´n afstand zo lang doet, heeft te maken met de talloze stations die hij aandoet, maar vooral met de snelheid van het vooroorlogse vehikel. Dit mag je met recht een boemeltreintje noemen. Maar daardoor heb je wel alle tijd om de prachtroute door en over bergen, door bossen, langs theeplantages, sawa´s, gehuchten en watervalletjes in je op te nemen.
We hadden een eersteklas ticket geboekt (klinkt luxer dan het is) met stoelreservering in een coupe met panoramaraam waardoor je de afgelegde route achter je weg zag trekken. Maar het merendeel van de tijd hingen we lekker uit het open raam of zaten we in het gangpad in de deuropening.

’t Wordt weer zwoel!
Op een bepaald stuk van de route zaten we ruim boven de twee kilometer en was het zo fris dat ik mijn fleece trui weer tevoorschijn moest halen. Maar halverwege het traject kon je merken dat je de bergfrisheid van Ella echt achter je liet en werd de wind weer zwoeler warm.
In Ella werd het na zonsondergang zo fris dat je je heel anders moest kleden dan overdag. Hier in Kandy was het gisteren blijkbaar 30 graden. Dat zal weer wennen worden, want het overdagklimaat van Ella sprak ons zeer aan. Daarentegen kun je hier ’s avonds weer luchtiger gekleed op je balcon zitten.

Verplicht vroeg slapen
Veel meer dan vroeg op je kamer of balcon gaan zitten kun je hier trouwens ook niet doen, want net als Ella raakt ook Kandy na negenen versneld in slaaptoestand. Net als alle overige plaatsen trouwens die we tot nu toe in dit land hebben bezocht. Daar komt nog bij dat alle guesthouses na het avondeten ook de internetverbinding uitzetten, dus dat betekent iedere avond ongewild vroeg de echtelijke sponde betrekken.
We vragen ons als beginbejaarden regelmatig af hoe jonge mensen Sri Lanka eigenlijk moeten ervaren, want wij ervaren het ´avondlijk vertier´ als buitengewoon seutig.

Zwaar in de olie

Even een snelle Ella-update, want de WiFi op ons balcon with a view is prima zolang er geen power cut optreedt.

’t Was vanmorgen prachtig wakker worden met allerlei vogel- en jungelegeluiden. Schuif je de gordijnen op en dan straalt je een panoramische bergwereld tegemoet! Nog nooit zo’n mooi uitzicht op een hotelkamer gehad; het overtreft zelfs vele malen dat van onze woonkamer thuis, want hier zitten ook ketende aapjes in de bomen.

Ingelaste tuk tuk trip
Ella zelf is niet veel meer dan een doorgangsgehuchtje en veel mensen gebruiken het dan ook als uitvalsbasis voor dagtripjes. Ook wij. Het enige verkrijgbare scootertje was overpriced en had belabberde remmen, dus daarom een tuk tuk gehuurd om wat dingen in de omgeving te bekijken. Bleek ook bij nader inzien geen gek idee, want de binnenweggetjes waren vaak hobbelige modderpoelen.

Keuringsdienst van Waarde
Een prachtige twee eeuwen oude grottempel met frescos en Boeddhabeelden bezocht en ons ook nog uitgebreid rond laten leiden op een tea factory. Had er geen weet van welk een enorm proces er komt kijken bij de vervaardiging van onze theezakjes. Dat we voor de bezichting ons moesten hullen in witte laboratoriumpakken was een hilarisch extraatje. We voelden ons net de inspectiedienst van de Keuringsdienst van Waren!

Zojuist teruggekeerd van onze eerste ayurvedische massage. Allebei een uur lang gekneed en beklopt en uitgebreid in de olie gezet. Een bijzondere en revitaliserende ervaring. Alleen de olie die ook in ons haar zit moet nog een tijd intrekken. We zien er nu uit als gladde otters met vetkuiven.

Ga er nu weer snel mee stoppen, want mijn vingers slippen over het toetsenbord en de muis en mijn bril glijdt continu van mijn neus af.

Misschien morgen meer uit Ella, anders uit Kandy waar we donderdagochtend per trein naartoe boemelen.

Vettige groeten uit Ella.

A room with a view

Na een vier uur durende taxitrip zijn we aan het begin de middag beland in het op dik een kilometer hoogte gelegen dorpje Ella. De bedoeling is dat we hier drie nachten doorbrengen voordat we met de trein door de bergen verder reizen naar Kandy.

Weg met de tropenkolder!
We ervaren het als bijzonder aangenaam om in de frissere lucht van The Hill Country te zitten. De vochtigheid, de warmte en de muggen in Tangalle begonnen ons langzamerhand te nekken. We begonnen door de hitte af en toe dezelfde tropenkolderverschijnselen te ervaren als op Bali, hetgeen inhoudt dat we continu alles kwijt waren of mislegd hadden.
Bovendien waren we door anderhalve week op de stranden behoorlijk verzilt & verploert geraakt en beschikken we hier op onze hotelkamer over een fantastische douche en is er ook een laundry service voorhanden.

Het weer hier is momenteel bewolkt, maar dat vinden we helemaal niet erg. Even verlost van de koperen ploert en de soms dreigende wolkenpartijen zien er hierboven ronduit spectaculair uit.

Ons hotel was voor de taxichauffeur nog een hele tour om te bereiken over een steil soort, nóg hoger gelegen ezelspad.
Het is onze duurste accommodatie tot nu toe: 40 euri per nacht. Maar dan heb je ook wat: een adembenemend vergezicht, een waanzinnig schone en grote kamer, een gratis internetverbinding en een balconzitje met privé hangmat.

Chillen in de mountains
Het hotel heet Zion View en met een beetje fantasie – en voorzien van de juiste rookwaar- kun je het beloofde land van de rasta’s volgens mij in de verte zien liggen.
Tussen de bomen bruist een enorme waterval, de bergvogeltjes tsjilpen, af & toe sjokt er een trein voorbij en in de diepte liggen de groene sawa’s er tevreden bij. Ik ga hun voorbeeld volgen en betrek mijn hangmat.

Jodelahitie groeten uit Ella!

Stille chill

Sinds vrijdagmorgen zitten we op ons laatste strand, de verstilde eindeloze zandstroken van Tangalle waar het –zoals verwacht- nog stukken rustiger is dan het toch al niet bepaald overvolle strand van Mirissa.

Rice & curry finished
Misschien is het hier, mede door de start van het laagseizoen, zelfs wel een beetje te stil. Er hangt op Tangalle Beach een vriendelijk en zeer relaxed ganjasfeertje, maar ook hier zijn de eerste restaurantjes al aan het opbreken en de eettentjes die nog wel open zijn gaan ook al weer vroeg dicht.
Toen we gisteravond om 20.00 uur wat wilden gaan eten bij een tentje met 6, 7 bezette tafeltjes, bleek het al niet meer mogelijk rice & curry te bestellen. En omdat ik dat per se eindelijk weer wel eens een keertje wilde eten, was het een heel gedoe om dat ergens nog te pakken te krijgen.

Prettige prijsstelling
Het leukste nieuws is wel dat we een fantastisch, betaalbaar hutje hebben kunnen huren, direct op het strand. We vallen in slaap bij het geluid van de branding en worden wakker met een breed scala aan vogelgeluiden en de opkomende zon die door ons raam schijnt. Voor dit paradijselijke plekje betalen we inclusief ontbijt slechts 16 euri per nacht! Hebben hier zelfs een huisvaraan, we noemen haar Sjaan.
Hebben voor de drie dagen dat we hier zitten wel gelijk een brommertje gehuurd voor de prettige totaalprijs van € 13,00. We zitten namelijk zo ver in de bush bush dat mobiliteit wel een randvoorwaarde is. Moet er niet aan denken iedere dag zulke stukken in de hitte te lopen.

Easy Rider Revisited
Ik vind het bovendien weer een zeer groot genoegen om eens lekker op een goed, leuk opgevoerd brommertje te tuffen. Voel me als een vis in het water, ondanks links rijden en incidentele verkeersgekte.
We gaan regelmatig gewoon een stukje tuffen om luchtverfrissing te ervaren, want het is hier ondanks de zeewind plakkerig warm. Zien er dan ook vaak Balinees verploert uit en we kijken uit naar het koelere klimaat in de bergen. Maandag trekken we door naar The Hill Country, voor 1-2 dagen in Ella.

Sticky greetings from Tangalle!

Last day in paradise

Allereerst dank aan iedereen die de moeite heeft genomen om via dit blog te reageren. Altijd leuk om berichtjes van het thuisfront te lezen.
Door een belabberde internetverbinding twee dagen niet online gekund, en dat is voor een modern mensch toch een vreemde gewaarwording.

Inmiddels zijn wij al weer begonnen aan ons laatste dagje op het fantastische Mirissa Beach.

Hectische strandactiviteiten
Tja, wat doe je zoal op zo´n idyllisch strand? De gebruikelijke dingen: stukje langs de vloedlijn sjokken, koppie onder gaan in de bruisende branding, lekker eten (gisteren bijvoorbeeld de beste inktvis sinds vele jaren!), wat hangen & rondlummelen in de schaduw, naar de surfers staren en maar weer een drankje nemen om het vochtpeil op verantwoorde hoogte te houden. It’s a hell of a job, but someone’s got to do it…

In de Top 10
’s Avonds ondergaat het overdag zo verstilde strand een magische verandering met talloze lichtjes, vuurtjes, lekkere muziek en overal tafeltjes in het zand. Een sprookjesachtig en relaxed sfeertje, waardoor Mirissa Beach een hoge plek verdient in mijn Persoonlijke Stranden Top 10.

Een bruid in de morgen
Vanochtend werden we om 7.00 uur wakker doordat er in de tuin van ons hotel al een uitgebreide bruidsfotosessie aan de gang was, compleet met bruidsjonkertjes en –meisjes.
Idioot leuk gezicht zo vroeg op de morgen en ik heb natuurlijk gelijk mijn camera gepakt om mijn eigen bruidsreportage te maken. De bruiloftspartij vond het allemaal best en met name de feestelijk uitgedoste kinderen poseerden bereidwillig.

Vandaag gaan we proberen een brommertje te huren om wat verderop een groot Boeddhabeeld en een tempel te bezoeken, want we moeten nu ook wel nodig eens wat cultuurgoed tot ons nemen.

Morgen trekken we weer door naar Tangalla, het laatste strand voordat we richting the hill country gaan. Hopen dat ze in Tangalla WiFi hebben…

Oudere jongere in tropisch zwemparadijs

Dinsdag 8 maart
Vanochtend tegen 11.00 arriveerden we al hier in Mirissa waar we voor drie dagen in een hotelkamer direct aan het strand verblijven. We hebben hier uitzicht op Antartica. ´t Is slecht te zien, maar hemelsbreed gemeten klopt het: op de Indische Oceaan waar we op uitkijken is naar het zuiden verder geen land meer, behalve uiteindelijk de Zuidpool.

Betaalbare luxe
Onze kamer is voor trekkerstoeristen wat aan de dure kant (27 euro), maar probeer het in Nederland maar eens te krijgen, inclusief ontbijt. Bovendien wordt het kamertje schoongemaakt en krijgen we iedere dag schone handdoeken, wat ten opzichte van onze vorige twee accommodaties een echte luxe is.

Het strand van Mirissa is het beste wat we tot nu toe beleefd hebben. Breed, lang, lekker rustig, met een verfrissend windje en wat spaarzaam verspreide eet- en drinktentjes waar nogal wat reggaesferen heersen. In mijn beleving is dat vaak een goed teken.

Adembenemende golven
Ook is hier –net als in Hikkaduwa- een behoorlijk wilde & spectaculaire branding en een sterke onderstroom. Ik kijk met enige afgunst naar mensen die hier soepel met surfboards lopen te sjouwen en naar de jongelui die moeiteloos de enorme brekers trotseren.
Het is helaas aan mij niet meer besteed door beperkte luchtcapaciteit. Heb geen zin om, zoals me in Hikkaduwa overkwam, happend naar adem op het droge te belanden.

Leve het pierenbadje!
Maar, count my blessings: dit strand heeft ook nog een minibaai met een rustiger zeevariant waar geen branding is. Hoop daar mijn door belabberde matrassen opgelopen rugpijn weg te zwemmen.
Voor de surfkids zal dit als wel het pierenbadje voor senioren gelden, maar dat zal mij worst wezen. Misschien krijg ik in de strandtentjes zelfs wel 55+ korting?

(Dit is inmiddels al een enigszins gedateerd blogpostje. Door wiebelende WiFi verbinding pas vandaag -donderdagochtend- erop kunnen zetten. Binnenkort hopelijk weer actuelere meldingen)

On the road again

Dankzij een streng dieet van sapjes, soepjes, thee, fruit en medicamenten lijkt het allerergste darmleed gelukkig weer al enigszins geleden.

Gisterochtend lekker op een bedje aan de baai gelegen en heerlijk gepoedeld in het zalige zeewater. Daar ook een hele tijd zitten keuvelen met Ferry, een Hollandse jongen die aan een wereldreis van een jaar bezig is. Aangezien hij in ieder geval ook op onze eerdere reisbestemmingen geweest is, was dat leuk verhalen en anekdotes uitwisselen.

´s Middags met de tuk tuk naar Galle geweest om te pinnen. Gelijk natuurlijk ook het oude Hollandsche fort bezichtigd voor een snufje van die goeie, ouwe VOC-mentaliteit. Was even leuk om rond te lopen, maar bepaald niet spectaculair.

Picture, please?
Het allerleukste daar vonden we de vriendelijk locals die er rondliepen en die maar wat graag gefotografeerd wilden worden. Sommigen vroegen me er zelfs om, zoal de man die wilde dat ik zijn kinderen en zijn vrouw op de foto zette. Wat hij daar precies mee opschiet is me onduidelijk, maar ik hou er een paar leuke portretfoto´s aan over.

Mooi toeval was ook dat er die middag een ware bruiloftsexplosie was met stralende bruidjes die daar voor een photo shoot waren.
Allerleukste moment: een paar busladingen schoolkinderen in witte uniformpjes, die op schoolreisje vanuit de bergregio waren, Zagen waarschijnlijk voor het eerst de zee, want ik heb nog nooit zo’n uitgelaten benden zien golfjetrappen.

Terwijl ik dit blogpostje tik, zitten we in ons favoriete cappucinotentje aan het ontbijt, in afwachting van een taxi die ons 50 kilometer verderop naar Mirissa zal brengen. Het was leuk in Hikkaduwa, maar het volgende strand roept!