Weg uit een warrige wereld

Met een kettingreactie aan volksprotesten in de Arabische regio is de wereldorde plotseling drastisch aan het verschuiven.
Maar ook dichter bij huis dienen zich grote veranderingen aan. Op mijn werk bijvoorbeeld waar ingrijpende bezuinigen ons versneld dwingen tot een nieuwe organisatiestructuur, met alle onzekerheid en stress die daarbij hoort.

Verre time out
Als er één moment is voor een time out, dan is het nu wel. Gelukkig had ik met een vooruitziende blik in december al twee tickets richting Sri Lanka aangeschaft.
Wij laten binnenkort de boel de boel en vertrekken per 1 maart richting zonnige stranden, boeddhistisch cultuurgoed en lekker eten. We zien wel weer verder als we drie weken nadien terugkomen.

Misschien wacht ons bij terugkomst wel een nieuwe pleinrevolte: het Vlissingse Stadhuisplein bezet door verontruste bibliotheeklezers?

Nu maar hopen dat er binnenkort ook geen volksopstand ontstaat in de Arabische Emiraten, want wij hebben zowel op de heen- als de terugvlucht een tussenstop in Dubai.

Ik neem in ieder geval mijn nieuwe netbook mee om af & toe de toestand in de wereld te checken. Maar vooral om via dit blog onze reisavonturen vast te leggen.

Spannende anticlimax

Ik voel vaak grote sympathie met massale, breed gedragen volksopstanden en heb er tijdens mijn leven al de nodige op afstand meegemaakt. Comfortabel gezeten op de bank was ik via de tv o.a. getuige van de Praagse Lente, de val van de Berlijnse muur, de gebeurtenissen op het Plein van de Hemelse Vrede, de Roemeense revolutie en recent de Tunesische opstand.

Historisch moment?
Zelden zulke spannende live televisie gezien als gisteravond. Zelfs Obama verkeerde in de veronderstelling dat er ‘history in the making’ was, en hij was de enige niet.
Op dag 18 van het volksprotest in Egypte bevond zich een indrukwekkende mensenmassa op en rond het Tahrirplein in Caïro. De aangekondigde tv-toespraak van president Mubarak had bij voorbaat een euforische feeststemming doen ontstaan. Dit moest toch ongetwijfeld het lang verwachte moment worden waarop Hosni de handdoek in de ring zou gooien?

Power to the people?
Maar mooi niet dus. Tijdens een lange, breedsprakige rede werd het ons op de bank en de mensen op het plein langzamerhand duidelijk dat Mubarak voorlopig helemaal niet van plan is op te stappen.
De sfeer in Caïro veranderde in een uur van pre party stemming, via gespannen aandacht naar gelaten teleurstelling. Dramatisch om te zien en live & veraf aan de zijlijn mee te maken.

Dit krijgt ongetwijfeld zeer binnenkort nog een vervolg, de vraag is alleen welk? Tenslotte zijn er ook volksopstanden die op het laatste moment alsnog hardhandig de kop ingedrukt worden. Van Tahrir- naar Tien Amin-plein is een worst case scenario, dat hopelijk geen realiteit wordt.

Huiveringwekkend gezinsinkijkje

Kan een film tegelijkertijd schokkend, komisch, surrealistisch, gewelddadig, ontroerend en absurdistisch zijn? Ja, dat kan. ‘Dogtooth’, de tweede film van de Griekse regisseur Giorgos Lanthimos, is een soort Michael Haneke meets Alex Van Warmerdam.

Bizarre regels en waarheidsvervalsing
In ‘Dogtooth’ zien we een gezin dat in totale afzondering leeft. De moeder, de volwassen zoon en de adolescente dochters komen nooit buiten de omheining van hun luxueuze villa. In huis gelden bizarre regels en worden de onderlinge machtsverhoudingen bepaald door nare spelletjes.
De kinderen wordt bewust geregeerd door competitie, angst en waarheidsvervalsing. Het gevolg is dat zij compleet wereldvreemd zijn opgegroeid en geen benul hebben van wat er buiten de omheining te vinden is.

Wanneer vader besluit een prostituee in te huren om de opspelende hormonen van zoonlief regelmatig te ontluchten, sluipt de boze buitenwereld toch ongemerkt binnen en begint de oudste dochter te rebelleren.

Zijn we getuige van een extreem psychologisch experiment, is de film een parabel over een totalitair regime of een zwarte satire op het gezinsleven? Dat mag je als kijker zelf bepalen.

‘Dogtooth’ is bepaald geen hapklare kost met zijn afstandelijke acteerwerk en vreemde desoriënterende kaders, maar blijft groeien en boeien tot aan het plotse open einde. Een bevreemdend en ongemakkelijk meesterwerkje dat nog lang op je netvlies en in je hoofd nazindert.

Personal hit list 2010

Grote moeite om alsnog mijn eindejaarslijstje samen te stellen. Zoveel gezien en beluisterd dat ik ongetwijfeld het nodige over het hoofd zie. Toch een poging.

CD'S:

Arcade Fire – The Suburbs
Door de vaderlandse muziekpers terecht uitgeroepen tot de cd van het jaar. Pas laat ontdekt, maar heb ‘m de afgelopen maand grijsgedraaid. Een breedspectrum antibioticum waarin variatie, lef en passie troef zijn. En wie levert tegenwoordig nog een conceptalbum dik een uur af dat ook nog geen moment verveelt? Chapeau!

Amparanoia Sanchez – Tucson-Habana
Precies wat de titel belooft: mooie mix van Spaanstalige pop/rock, Texmex en Cubaanse muziek, met ruggesteun van Calexico.

Oh No Ono – Eggs
Alice in Pepperland (and beyond), deze eigenzinnige pop uit Denemarken. De ene recensent noemt het "met experiment doorspekte pop", de ander zegt "File under: omelet speciaal". Allebei hebben ze gelijk.

The Chieftains with Ry Cooder - San Patricio
Muziekhistorische soundtrack van een onbestaande film. Tijdloze muziek door ouwe lullen. Mooi dat zulke dingen nog gemaakt worden.

CONCERTEN:

Gruppo Sportivo (De Piek)
Fijn dat popmuziek gewoon ook nog leuk mag zijn.

Blaudzun (Onderstroom Festival)
Kippevel in de miezerende regen.

Amsterdam Klezmer Band (Festival Mundial)
Therapeutisch hupsen op Balkanhoempa. Nog dagen erna spierpijn en een prethoofd.

DVD'S:

Drie reissues waar ik al lang op wachtte:

Leonard Cohen – Bird on a wire
Opeens is er een stortvloed aan DVD-materiaal van d’oude bard. Vorig jaar de Europese tour van 2008 plus de reissue Live at the Isle of Wight 1970, in 2010 het nogal overbodige ‘Songs from the road’, maar gelukkig ook het lang verwachte ‘Bird on a wire'. Toont Cohen tijdens zijn Europese tournee van 1972 op zijn creatieve piek. Soort ‘Don’t look back’ documentary met veel chaos, charisma & charm.

Paul McCartney – Band on the run
Uitgebracht als onderdeel van een deluxe box rond het beste McCartney album ever. Met studio-opnames, clips en privéfilmpjes. Rommelig & korrelig, maar erg leuk!

The Rolling Stones – Stones in exile
De wordingsgeschiedenis van waarschijnlijk het beste Stones album toen de mannen in 1971 als tax exiles naar Zuid-Frankrijk vluchtten. Verteld door Jagger, Richards, Watts en aanhang, met veel anecdotes, details en zelfs een aantal niet eerder uitgebrachte nummers.

TV-SERIE:

Breaking Bad
In de VS al toe aan het vierde seizoen, in Nederland nog niet op de tv te zien. Behalve dan in de thuisbioscoop van Huize Q waar drie seizoenen er in recordtempo doorheen werden gejaagd. Gitzwart, intelligent & spannend comedy-drama dat uniek in zijn soort is.

BOEK:

Keith Richards – Life
Heb ’m nog niet uit, maar dit is overduidelijk de gedroomde autobiografische schelmenroman van het jaar. Met veel bravoure verteld door een rock & roll junkie zonder gêne. Bepaald geen literair pareltje, want geschreven zoals Keef praat en gitaar speelt: ruw, macho, soms onsamenhangend, maar vaak ook scherp en altijd vanuit de buik.

FILM:

Kan eigenlijk geen titel tot film van het jaar benoemen. Twijfel een beetje tussen ‘Lebanon’ en ‘A serious man’.
Zat natuurlijk ook te wachten op het al lang aangekondigde ‘Fitna 2’. Maar waarschijnlijk is Greet die nog voor 3D aan het bewerken.

Jezus 2.0

Dit filmpje is een van de kersthits op YouTube en is inmiddels dan ook op de nodige blogs te vinden. Te leuk om ook hier niet op te nemen.

Stel dat men zo’n 2000 jaar geleden al beschikte over Web 2.0 toepassingen als smartphones, Google Maps, Facebook e.d. Hoe had Maria dan haar onbevlekte ontvangenis gecommuniceerd? Joseph we need to talk!

Leuker dan de zoveelste digitale kerstkaart.

Don’t…

Blijft natuurlijk het debielste tv-entertainment denkbaar: de verkiezing van De Gouden Loekie, de favoriete STER-spot van het afgelopen jaar verkozen door het Nederlandsche Volk.

Maar toch, het programma had dit keer een leuker format qua presentatie & inhoud. Een minilezing door Professor Blokhuis over popmuziek in de reclame en een sociologische analyse van reclamestereotypen in andere werelddelen bijvoorbeeld.

En gelukkig ook weer een aantal fraaie filmpjes. Want hoezeer ik die veelheid aan STER-blokken ook haat, voor mooie reclamespots mag je me altijd wakker maken.

Voorbeeldje: de reclame van de Engelse krant The Independent, hierboven.

Bye bye

Bovenstaand gedicht maakt onderdeel uit van het project De Speeldoos van Torre Florim (frontman van De Staat) en Roosbeef-bazin Roos Rebergen. In meerdere opzichten een bijzonder project: de twee maakten songs van enkele gedichten die geschreven werden door verstandelijk gehandicapten.

‘Iemand dood’ is de onbetwiste topper van het zes nummers tellende mini-album en werd afgelopen zondag live gespeeld tijdens de VPRO Nederpopshow (zie ook vorige postje) in een schitterende uitvoering. Later bleek dat het nummer genomineerd was voor de Song van het Jaar verkiezing, maar dat de poll net gesloten was. Jammer, want mijn stem hadden ze zeker gekregen.

Het nummer vormt een mooi bruggetje naar de Dodenlijst van 2010, het overzicht van min of meer bekende wereldburgers die dit jaar het tijdelijke met het eeuwige verwisselden. De lijst telt al pak ‘m beet zo’n 2200 namen, en het jaar is nog niet eens voorbij!
Nou tikt het natuurlijk lekker door als je het bijna voltallige Poolse parlement er tussen hebt zitten en je ook wielrenners, pokerspelers en houtsnijders (!) opneemt, maar toch een respectabele lijst, ook al is driekwart mij onbekend.

Mijn lijstje van favoriete doden: Dennis Hopper, Ton van Duinhoven, Corneille, Leslie Nielsen, Alex Chilton, Kate McGarrigle, Solomon Burke en Mark Linkous (Sparklehorse).

Zij hebben mij stuk voor stuk veel moois & leuks geleverd. Waarvoor bij deze alsnog dank.