Dag Deezer

’t Was natuurlijk ook te mooi om waar te zijn. Onbeperkt je eigen muziek uploaden, daar playlistjes van maken en die dan online in je blog zetten. Het kon een hele tijd met Deezer en ik heb er dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Maar ineens blijkt de functionaliteit om eigen blogplaylists aan te maken verdwenen zonder enige aankondiging. Waarschijnlijk het onvermijdelijke copyright gedonder, maar dat communiceer je dan toch op z’n minst via je website?

Daarom, bye bye Deezer en dus geen nieuwe muzieklijstjes meer in de rechterkolom. Oude playlists in dit blog (hier, hier, hier en hiero) blijven -voorlopig?- gelukkig nog wel werken.

En nu weer op zoek naar een alternatief dat vergelijkbare en vooral langduriger faciliteiten biedt.

Eerste lentebode?

Als bij toverslag was ik gisteren verlost van de mij al weken teisterende stramheid en spiermalaise. Toen daarna ook nog een knetterend zonnetje aan de hemel verscheen, wist ik het: ik moest er op uit.

Strandtentmoment no.1
Voorzien van zonnebril en MP3-spelertje eerst een wandeling ondernomen door het waterwingebied om mezelf daarna te belonen met het eerste officiële strandtentmoment van 2009.
Zelfs het feit dat het terras deels bevolkt was door luid kwetterende Germanen die het carnaval ontvlucht waren, deerde mij niet. Met mijn portable jukebox, een flinke plens zon en een Duveltje voel ik me al gauw King of the World.

Ik geef toe, het is niet echt breaking news, maar voor mij wel het leukste buitengebeuren sinds lange tijd. En dat moest ik gewoon even vastleggen voor mezelf.
Juist omdat het vandaag weer grijs is en ik opnieuw zo stram ben als een ouwe pijnboom.

Supersonische DWDD-beleving

Langzaam beginnen de publieke omroepen het verschijnsel vodcast te ontdekken. De VPRO verrichtte al eerder enig pionierswerk op hun muzieksite 3voor12, maar de VARA neemt nu het voortouw met vodcasts van Pauw & Witteman en De Wereld Draait Door.

Leuke, actuele publiekssservice, maar het betreft hier wel erg korte compilaties. P&W wordt samengevat tot vijf minuten en DWDD moet het doen met een krappe drie.
Dit zijn wel heel snel voorbijflitsende highlights die meer als teaser werken om toch maar weer naar Uitzending Gemist te klikken.

Beetje gemiste kans dus. Of te nauw toegesneden op de snelle mobieltjesmarkt?

Tragi-komische (rail)roadmovie

Er zijn van die arthouse films die je op z’n minst een half uur de kans moet geven om geïntrigeerd te raken. Of om vervolgens vroegtijdig verward af te haken. ‘The Darjeeling Limited’ van regisseur Wes Anderson is er zo eentje. You love it or hate it, een tussenweg lijkt niet mogelijk. Mevrouw Q hield het bijvoorbeeld na drie kwartier wel voor gezien.

Spirituele reünie
De synopsis is snel verteld. Drie disfunctionele broers, die elkaar sinds het overlijden van hun vader een jaar lang niet gezien hebben, maken een treinreis door India. Doel van de reünie –althans volgens Francis, de oudste broer die alles regelt- is een spirituele tocht die de emotionele band tussen de drie mannen moet restaureren.

Het zijn neurotische dertigers uit de gegoede middenklasse die zich letterlijk & figuurlijk met een lading bagage door Rajastan slepen, nog steeds kinderlijk hunkerend naar ouderliefde en bekvechtend als pubers op oudere leeftijd. Van de beoogde broederlijke ‘bonding’ lijkt aanvankelijk dan ook niet veel terecht te komen wat de nodige droogkomische momenten oplevert.

Tjokvol
Hoewel de film maar een krappe 90 minuten duurt, zit hij zo tjokvol metaforen, details, rare verrassingen, bizarre dialogen, onuitgesproken pijnpunten en familiegeheimen dat ie ondanks het trage tempo als vermoeiend of irritant ervaren kan worden.

Toch blijken dingen uit het begin van de film later terloops in het verhaal op hun plaats te klikken, en dat geeft altijd blijk van een doortimmerd & doordacht scenario. Zo blijkt regelneef Francis, van wie je aanvankelijk vermoedt dat hij de vaderrol op zich heeft genomen, aan het eind toch overduidelijk de genen van zijn mams te hebben geërfd.

Ontbrekende puzzelstukjes
Maar er blijven nog zat vragen onbeantwoord, en ook daar moet je tegen kunnen. ‘The Darjeeling Limited’ is een legpuzzel waarvan soms essentiële stukjes ontbreken en die je als kijker geacht wordt zelf in te vullen. Daardoor ben je eerder bezig met het ontrafelen van een intellectueel zoekplaatje dan dat je echt betrokken raakt bij de belevenissen van de drie broers.

Naar deze film kijk je vooral voor de kleurige shots, de tableaux vivants, de art direction en de cinematografie. Dat levert niet noodzakelijkerwijs een invoelbare rolprent op, maar wel een bezienswaardige die na afloop schreeuwt om snel herbekeken te worden.

Vergeten ouwetjes

Kreeg van een collega onlangs zeven DVD’s stampensvol MP3tjes met de Veronica Top 1000 en het complete overzicht van negen jaar Top 2000.

Veel daarvan had ik al in mijn collectie, veel meer hoefde ik niet alsnog, maar toch zaten er nog tientallen vergeten juweeltjes tussen die ik wel in mijn digitale jukebox wilde hebben. ‘Oh Lori’ van The Alessi Brothers en ‘Fooled around and fell in love’ van Elvin Bishop bijvoorbeeld. Of ‘The Magic Forest’ van Fat Matress, om maar een paar leuke one hit wonders te noemen.

Maar de mooiste vergeten vondst was ‘Als de rook om je hoofd is verdwenen’ van Boudewijn de Groot. Vaag, leuk nummer uit 1968, toen Bo en zijn vaste tekstschrijver Lennaert Nijgh zwaar tussen de hasjwolken vertoefden.

Bijna niemand kent het meer; ook ik was het een beetje vergeten. Extra bijzonder om uitgerekend dit redelijk obscure nummer in een aanstekelijk-campy kroegversie te zien opduiken bij de tv-serie ‘Het Vrije Schaep’. Daar steekt men overigens nog heel wat meer bijna vergeten Nederklassiekers in een nieuw jasje. Ook de aanstekelijke uitvoering van Dimitri van Toren’s ‘Hé kom aan!’ mag er zijn.

Kijk, hier kan ik nou heel vrolijk van worden.

Fillumpie!

Last minute change of plans. Aanvankelijk zou ik gisteravond naar De Piek gaan voor het optreden van de Nederlandse rockhype van het moment: De Staat. Hun droomdebuut ‘Wait for Evolution’ is inderdaad behoorlijk bijzonder, vol hoekige grooves & gitaarlagen die Deus, Talking Heads, Queens Of The Stone Age en Tom Waits in herinnering roepen.

Alleen al hun nu al klassieke single ‘The Fantastic Journey Of The Underground Man’ (zie hierboven) zou een gang naar De Piek gerechtvaardigd hebben.
Is echter geen muziek voor Mevrouw Q die mij in het kader van Valentijnsdag liever onverwacht tracteerde op een bioscoopje. En dat werd dus de bejubelde en voor maar liefst 10 Oscars genomineerde film ‘Slumdog Millionaire’.

“Briljant gemonteerde, prachtig geschoten en strak geregisseerde edelkitsch door Danny ‘Trainspotting’ Boyle” recenseerde de VPRO Gids. En kernachtiger kan ik het zelf niet samenvatten.

Vooral de eerste helft van de twee uur durende film is rauw, verpletterend, kleurrijk en meeslepend. Dan concentreert het verhaal zich via flashbacks met name op de lotgevallen van twee jonge broers -opgegroeid in de slums van Mumbai- die zich met inventiviteit, veerkracht en kleine criminele trucs door het genadeloos harde leven in India slaan.

In de tweede helft staat vooral de zoektocht van de jongste broer centraal naar het meisje dat hij noodgedwongen ooit bij een vluchtpoging heeft moeten achterlaten. Door die romantische plotlijn boet het dramatische verhaal helaas wat aan kracht in en werkt toe naar een nogal voorspelbaar en ongeloofwaardig Hollywood happy end.

Desondanks is ‘Slumdog Millionaire’ is een aanrader die, als ie in het tweede deel een half uur was ingekort, een dikke 9 op de Q-Blog Kijkschaal had opgeleverd. Nu blijft het bij een dikke 8.

Frisdrank fundamentalisme

Eind dit jaar komt in India een nieuw drankje op de markt, ‘Gau jal’, wat vrij vertaald ‘koeienwater’ betekent. Betere naam lijkt niet denkbaar, want de nieuwe dorstlesser wordt gemaakt van koeienurine.

Boycot
Het is een initiatief van de Cow Protection Department van de Rashtriya Swayamsevak Sangh, India’s grootste en meest traditionele Hindoe-groep. Het is de bedoeling dat koeienurine buitenlandse invloeden buiten de deur houdt en het Hindoeïsme promoot, aldus de organisatie die eerder een boycot uitriep tegen producten van multinationals, waaronder Pepsi en Coca Cola.

Het lijkt een koddige oprisping van een over het algemeen zeer vredelievende religie. Maar de CPD-hindoes zijn regelmatig beschuldigd van het gebruik van geweld, zoals het doden van 67 christenen vorig jaar en de mishandeling van vrouwen vorige maand in een pub. Niet zo fris dus, dat clubje.

Update
In het kader van onze serie Nieuw Fundamentalisme nog een berichtje uit India.