On the road again

Dankzij een streng dieet van sapjes, soepjes, thee, fruit en medicamenten lijkt het allerergste darmleed gelukkig weer al enigszins geleden.

Gisterochtend lekker op een bedje aan de baai gelegen en heerlijk gepoedeld in het zalige zeewater. Daar ook een hele tijd zitten keuvelen met Ferry, een Hollandse jongen die aan een wereldreis van een jaar bezig is. Aangezien hij in ieder geval ook op onze eerdere reisbestemmingen geweest is, was dat leuk verhalen en anekdotes uitwisselen.

´s Middags met de tuk tuk naar Galle geweest om te pinnen. Gelijk natuurlijk ook het oude Hollandsche fort bezichtigd voor een snufje van die goeie, ouwe VOC-mentaliteit. Was even leuk om rond te lopen, maar bepaald niet spectaculair.

Picture, please?
Het allerleukste daar vonden we de vriendelijk locals die er rondliepen en die maar wat graag gefotografeerd wilden worden. Sommigen vroegen me er zelfs om, zoal de man die wilde dat ik zijn kinderen en zijn vrouw op de foto zette. Wat hij daar precies mee opschiet is me onduidelijk, maar ik hou er een paar leuke portretfoto´s aan over.

Mooi toeval was ook dat er die middag een ware bruiloftsexplosie was met stralende bruidjes die daar voor een photo shoot waren.
Allerleukste moment: een paar busladingen schoolkinderen in witte uniformpjes, die op schoolreisje vanuit de bergregio waren, Zagen waarschijnlijk voor het eerst de zee, want ik heb nog nooit zo’n uitgelaten benden zien golfjetrappen.

Terwijl ik dit blogpostje tik, zitten we in ons favoriete cappucinotentje aan het ontbijt, in afwachting van een taxi die ons 50 kilometer verderop naar Mirissa zal brengen. Het was leuk in Hikkaduwa, maar het volgende strand roept!

Verplichte zondagsrust

Na een heerlijk etentje bij de Italiaan hebben we onze eerste nacht in Unawatuna buitengewoon slecht (zeg maar: nauwelijks) geslapen. Zaten al om 5.00 uur buiten op onze veranda tussen de geluiden van de ontwakende jungle en zagen het langzaam dagen in het oosten.

Het is al de tweede dag dat ik behoorlijk forse darmproblemen heb. Komt het door het klimaat (dat toch behoorlijk vochtiger is dan we verwacht hadden), is het een lichte voedselvergiftiging of een combinatie van beide? Het doet er niet veel toe, het resultaat is dat me zo slap als een vaatdoek voel.

Mijn verpleegster, mevrouw Q -die zelf ook nog doodop is- vertrok al vroeg met een tuk tuk richting apotheek, op zoek naar stoppende middelen. Terwijl zij aan haar welverdiende ontbijt met cappuccino zit, tik ik dit levensteken vanaf mijn bed waar ik de komende uren niet van plan ben uit te komen.

Vervelend allemaal, maar hoort er een beetje bij. Gewoon liggen en wachten tot het weer overgaat.

Welterusten voor nu en tot later.

Strandetappe 2

Ondanks het feit dat onze eerste dag in Hikkaduwa vrijwel bewolkt was, waren we aan het eind van de dag van bleekgezichten veranderd in roodhuiden. We zijn dus de afgelopen dagen verder wat voorzichtiger geweest met de knetterende UV-straling hier.

Waar is iedereen toch?
Reisgidsen voorspelden ons dat Hikkaduwa een van de drukkere stranden zou zijn, maar dat hebben we zeker niet zo ervaren.
Het blijkt dat het hoogseizoen hier inmiddels al achter de rug is, dus met name ´s avonds is het in de vele bars en eettentjes bijna uitgestorven. Overal gaat de boel na tienen al dicht. Nu zijn wij op onze ouwe dag bepaald geen late night feestbeesten meer, maar iets swingender mag heus wel van ons.

Surfers paradise
Verder nix mis met het uitgestrekte strand hoor; een waar surfers paradise met enorme branding waarin je continu van je sokken wordt gebeukt en regelmatig kopje onder gaat. Overdag een leuk relaxed sfeertje, maar na zonsondergang is het toch een beetje sfeerloos, zeker in vergelijking met bijvoorbeeld onze eerdere Goa- of Gili-avonturen.

Apen & muggen
Na drie nachten in Hikkaduwa zijn we vanochtend per taxi doorgetrokken naar de volgende strandbestemming: Unawatuna, zo’n 20 kilometer verder langs de zuidkust.
Hebben hier een zeer betaalbaar kamertje met uitzicht op een ‘jungletuin’ met bamboe en lianen. Er schijnen volgens de eigenaar zelfs apen in te zitten. Niet dat we die al gezien hebben, maar al wel veel muggen, dus dat wordt voor het eerst toch smeren!

Unawatuna zelf is compleet anders dan Hikkaduwa. Het ligt aan een overzichtelijk baaitje en heeft strandstrookjes, maar in ieder geval geen voortrazend verkeer en wel iets van een dorpshart. Bovendien zijn hier –misschien door het weekend?- veel meer locals, en dat vinden we toch leuker om te bekoekeloeren.

Tsunamisporen
Veel van het zandstrand en het vroegere koraalrif is hier weggeslagen door de tsunami en op sommige plekken zijn de sporen daarvan nog steeds zichtbaar.
Vanmiddag spraken we zelfs de Nederlandse eigenaresse van een fantastische cappuccinotent die ons een ooggetuigeverslag gaf van wat zij hier toen heeft meegemaakt. Was toch wel heel bijzonder om dit te horen. We zitten hier nu af & toe met heel andere ogen naar de zee te staren…

Ga er nu snel mee stoppen, want we hebben een aanbevolen Italiaans restaurant ontdekt en onze buiken rammelen. We verheugen ons op pasta met een wijntje, want dat laatste is hier niet te krijgen.

We melden ons binnenkort weer, want we zitten hier nog twee dagen voordat we verder de zuidkust langstrekken.

Zanderige en zonnige groeten uit Unawatuna.

Hallo, hier Hikkaduwa

Voor het eerst van mijn leven zit ik met een laptopje ´s morgens vroeg op het strand, met de beukende branding op loopafstand, om het thuisfront een eerste levensteken te bezorgen.

We hebben vannacht in etappes zo´n 10 uur geslapen. Geen wonder natuurlijk na zo´n vermoeiende en vrijwel slaaploze tocht van in totaal toch weer 24 uur van huis naar hier.

De vlucht via Dubai naar Sri Lanka verliep probleemloos en geheel volgens schema belandden we hier tegen 13.00 uur in Hikkaduwa na eerst nog een drie-en-half uur durende dollemansrit in een taxibusje vanaf het vliegveld.

Scheuren op de A58
Sowieso ben je dik een uur bezig om naar en door de hoofdstad Colombo te komen. Er loopt namelijk maar één tweebaans hoofdweg langs de kust naar het zuiden, dus er geldt het recht van de sterkste, en dat betekent: scheuren, snijden en de claxon in de continustand.
Maar goed, met het raampje open konden we wel onze eerste sigaretjes roken na vele uren. De smog, de herrie en de zwoele tegenwind kregen we er gratis bij. Af & toe werd de vermoeidheid ons toch teveel en zaten we ondanks het gehotsebots zelfs nog even weg te soezen en te knikkebollen.

Maar zoals gebruikelijk is het grootste leed direct geleden als je dan op een leuk strand belandt en je eerste drankje en hapje nuttigt. Hebben gelijk onze witte, verploerte koppen op de foto laten vastleggen om daarna een inhaalslaapje van een paar uur in onze aardige accommodatie te plegen.

Eerste verkenning
’s Avonds een eerste verkennende wandeling gemaakt door Hikkaduwa. Zoals alle kustplaatsen loopt hier die hoofdweg dwars door het stoeploze stadje, dus dat betekent opletten in de herrie van het voortrazende verkeer.
Terug zijn we dan ook over het strand gelopen waar vele rustige eet- en drinktentjes zijn. Doet qua sfeer wel een beetje denken aan Goa, alleen het is hier nog rustiger. Bepaald geen feestcentrum dus, hoewel er wel een enkele dreuntent te vinden is voor de liefhebbers.

Toen we gisteravond ons strandmaaltje nuttigden was de hemel dichtgetrokken en begon het in de verte fors te knipperen aan de hemel. Moesten zelfs in de regen teruglopen naar ons kamertje, en vanochtend is het droog en bewolkt. Maar we zitten in lekkere temperaturen met een windje in onze zomerkleren op een heerlijke locatie, dus wat wil een mensch nog meer. Die zon komt heus nog wel.

Wij melden ons weer in een later stadium. Nu eerst aan het ontbijt en onze dagplanning maken.

En route!

Goed, we zijn bijna en route.

Morgenochtend etappe 1: de treinreis naar Schiphol. 's Middags om half 3 vliegen we via een nachtelijke tussenstop in Dubai naar Sri Lanka waar we morgenochtend om 8.30 uur plaatselijke tijd op Colombo Airport hopen te arriveren. Daar zou volgens afspraak een taxi voor ons klaar moeten staan om ons in 3-4 uur naar de zuidkust te transporteren.

Volgens schema zouden we dus zo rond het middaguur (volgens ons bioritme dan zo 9.00 uur) moeten arriveren in onze van te voren geboekte strandaccommodatie, het International Beach Hotel (klinkt aanzienlijk grootser dan het is) in Hikkaduwa, zo’n 15 kilometer ten noorden van de voormalige VOC-vesting Galle.

We zullen Hikkaduwa -waar we voor drie nachten een kamer hebben- vooral als uitvalsbasis gebruiken om de zuidkust verder te ontdekken. De bedoeling is dat we daar op verstilde stranden kamertjes gaan zoeken voordat we na ongeveer anderhalve week vanuit Tangalla naar het noorden afbuigen, richting de bergen.

Daar staan 1-2 dagen verblijf in Ella op het programma, tussen de theeplantages, en van daaruit een 7 uur durende treinreis richting Kandy, de tweede grote stad na Colombo. Hoe lang we daar blijven en wat we daarna gaan doen is op dit moment nog onzeker.

Eén ding is wel zeker: we verheugen ons op veel dingen, maar vooral op rust & zon.

Weg uit een warrige wereld

Met een kettingreactie aan volksprotesten in de Arabische regio is de wereldorde plotseling drastisch aan het verschuiven.
Maar ook dichter bij huis dienen zich grote veranderingen aan. Op mijn werk bijvoorbeeld waar ingrijpende bezuinigen ons versneld dwingen tot een nieuwe organisatiestructuur, met alle onzekerheid en stress die daarbij hoort.

Verre time out
Als er één moment is voor een time out, dan is het nu wel. Gelukkig had ik met een vooruitziende blik in december al twee tickets richting Sri Lanka aangeschaft.
Wij laten binnenkort de boel de boel en vertrekken per 1 maart richting zonnige stranden, boeddhistisch cultuurgoed en lekker eten. We zien wel weer verder als we drie weken nadien terugkomen.

Misschien wacht ons bij terugkomst wel een nieuwe pleinrevolte: het Vlissingse Stadhuisplein bezet door verontruste bibliotheeklezers?

Nu maar hopen dat er binnenkort ook geen volksopstand ontstaat in de Arabische Emiraten, want wij hebben zowel op de heen- als de terugvlucht een tussenstop in Dubai.

Ik neem in ieder geval mijn nieuwe netbook mee om af & toe de toestand in de wereld te checken. Maar vooral om via dit blog onze reisavonturen vast te leggen.

Spannende anticlimax

Ik voel vaak grote sympathie met massale, breed gedragen volksopstanden en heb er tijdens mijn leven al de nodige op afstand meegemaakt. Comfortabel gezeten op de bank was ik via de tv o.a. getuige van de Praagse Lente, de val van de Berlijnse muur, de gebeurtenissen op het Plein van de Hemelse Vrede, de Roemeense revolutie en recent de Tunesische opstand.

Historisch moment?
Zelden zulke spannende live televisie gezien als gisteravond. Zelfs Obama verkeerde in de veronderstelling dat er ‘history in the making’ was, en hij was de enige niet.
Op dag 18 van het volksprotest in Egypte bevond zich een indrukwekkende mensenmassa op en rond het Tahrirplein in Caïro. De aangekondigde tv-toespraak van president Mubarak had bij voorbaat een euforische feeststemming doen ontstaan. Dit moest toch ongetwijfeld het lang verwachte moment worden waarop Hosni de handdoek in de ring zou gooien?

Power to the people?
Maar mooi niet dus. Tijdens een lange, breedsprakige rede werd het ons op de bank en de mensen op het plein langzamerhand duidelijk dat Mubarak voorlopig helemaal niet van plan is op te stappen.
De sfeer in Caïro veranderde in een uur van pre party stemming, via gespannen aandacht naar gelaten teleurstelling. Dramatisch om te zien en live & veraf aan de zijlijn mee te maken.

Dit krijgt ongetwijfeld zeer binnenkort nog een vervolg, de vraag is alleen welk? Tenslotte zijn er ook volksopstanden die op het laatste moment alsnog hardhandig de kop ingedrukt worden. Van Tahrir- naar Tien Amin-plein is een worst case scenario, dat hopelijk geen realiteit wordt.