Restart, reboot yourself

Een journalist beschreef de veiligheidsmaatregelen rond het vandaag verschenen nieuwe U2-album als vergelijkbaar met de security rond de diamanten schedel van Damien Hirst. Desondanks circuleerde ‘No Line On The Horizon’ al doodleuk een week of twee in cd-kwaliteit op Internet en hebben vele slimme downloaders de muziek reeds voortijdig kunnen beluisteren. Ook in Huize Q was het deze week tijd voor een paar snelle previews.

Sonische dingen
Het eerste wat gelijk in het oor springt bij dit twaalfde studioalbum is dat het stukken atmosferischer & spannender klinkt dan zijn vlakke voorganger ‘How to dismantle an atomic bomb’ van vijf jaar geleden. Is ook geen wonder, want de groep deed opnieuw een beroep op het beproefde producersduo Brian Eno en Daniel Lanois, de sound meisters die al eerder mooie sonische dingen deden op diverse U2-klassiekers waaronder ‘The Joshua Tree’.

Blijft natuurlijk mooi dat die mannen zich bij iedere cd weer proberen te herdefiniëren en het experiment niet blijven schuwen. Soms wil men qua vernieuwingsdrang zelfs wel eens wat doorschieten (zie ‘Zooropa’ en ‘Pop’), maar hier is de boel goed in balans. Qua sound zit ‘No Line On The Horizon’ ergens tussen ‘The Joshua Tree’ en ‘Achtung Baby’, met vooral weer veel herkenbaar gitaarwerk van The Edge.

De vraag stellen of NLOTH als album ook die plaats in de U2-canon zal gaan innemen, daarvoor is het nog te vroeg. Dat zal de rockhistorie later moeten uitwijzen.

Eerste impressies
Het direct pakkende openings- en titelnummer was volgens mij een betere eerste singlekeuze geweest dan het ietwat geforceerde ‘Get your boots on’ dat bovendien wel erg veel lijkt op Elvis Costello’s ‘Pump it up’.
Mooiste track: het ruim zeven minuten durende ‘Moment of Surrender’. Sferisch, gedragen en vol mooie Enotronics. Ook in ‘Unknown Caller’ gebeuren de nodige spannende dingen en het nummer behoort nu al tot mijn favorieten.

Maar daarna lijkt de koek al een beetje op. Veel sterke riffs en atmosfeer, maar verder weinig catchy of melodisch echt sterke songs. Misschien had ik er teveel van verwacht of misschien blijkt dit een groeiplaat die je meer kansen moet geven dan een paar snelle luisterbeurten.

Tot slot: ligt het aan mijn gehoor of is Bono de laatste tijd wat minder bij stem?

PS
Hieronder als luisterbonus het nummer ‘Your Blue Room’ van het Eno/U2 project ‘Passengers’ (1995). Een paar nummers van dit kaliber hadden op NLOTH niet misstaan.

Back on the chain gang

Altijd bekijkenswaardig, Het Uur van de Wolf. Met komende vrijdag een documentaire over Johnny Cash en de totstandkoming van zijn legendarische optreden in Folsom State Prison.

Op 13 januari 1968 gaf The Man In Black twee shows in deze zwaarbewaakte gevangenis. Een bijzondere daad in die tijd, temeer omdat de zanger hiermee een bijdrage wilde leveren aan de hervorming van het Amerikaanse gevangenissysteem.
Een jaar later zou Cash het in de bajes van San Quentin nog eens dunnetjes overdoen, wat hem een onwaarschijnlijke internationale hit opleverde in de vorm van ‘A boy named Sue’.

Beide jailhouse concerts werden in beeld en geluid vastgelegd voor het nageslacht, maar ‘At Folsom Prison’ is the real thing for the first time. Bovendien zou het gelijknamige live-album Cash’ loopbaan, die door alcohol en pillen behoorlijk in het slop geraakt was, hernieuwd leven inblazen.

Verplicht nummer
De documentaire, die vorig jaar op het IDFA zijn Nederlandse première beleefde, focust zich vooral op gesprekken met oud-collega's, ex-gevangenen en bewakers, maar toont hopelijk ook fragmenten uit het legendarische concert. Eigenlijk mag in de docu één nummer uit de setlist beslist niet ontbreken: ‘Folsom Prison Blues’ met de gitzwarte tekstlijn 'I shot a man in Reno just to watch him die’.

Cash nam die track al aan het begin van zijn carrière op in 1955, geïnspireerd door de film ‘Inside the Walls of Folsom Prison’ die hij zag tijdens zijn diensttijd in West-Duitsland. "I sat with my pen in my hand, trying to think up the worst reason a person could have for killing another person, and that's what came to mind", verklaarde hij ooit. Dertien jaar later zou de song binnen de gevangenismuren nog een extra impact krijgen…

Muziek voor grijze dagen

Ter testing van een nieuw Flashplayertje, hierboven geheel gratis een zonnig mixteepje met zes aanstekelijke cumbia tracks.

Cumbia, wattisdat? Dat, beste lezertjes, is Latijns-Amerikaanse feestmuziek die zo’n 50 jaar geleden ontstond aan de Atlantische kust van Colombia, maar inmiddels is uitgewaaierd over het gehele Zuid-Amerikaanse continent.

In zijn puurste vorm is cumbia een dansbare cocktail van Spaanse en Afrikaanse roots, maar wat je op de vrolijke compilatie-cd ‘Arriba La Cumbia!’ krijgt voorgeschoteld gaat nog een stapje verder.

De muziek, die van nature al doorspekt is met klaterende ritmes, stuwende baslijnen, spetterende trompetten en een karakteristiek rauw accordeonnetje, wordt hier zo mogelijk nog swingender door toevoeging van extra vette beats en af & toe een scheut hiphop. Kortom, met deze cd ben je helemaal klaar voor de zomer.

Ober, doet u mij nog maar een piña colada!

Sh*t, f*ck en ander fraais

In onze categorie ‘Sommige mensen hebben tijd over’. En blijkbaar ook veel geduld. Want wat bezielt iemand om 86 afleveringen (is volgens mij toch al gauw een paar dagen kijkvoer?) van The Sopranos door te ploegen op zoek naar alle krachttermen en die vervolgens chronologisch gemonteerd online te zetten?

Nou was het mij niet ontgaan dat in deze Moeder Aller TV-series wel eens een verwensinkje gebezigd werd, maar zo allejezus veel?! Een troost voor de Bond tegen het Vloeken: de ultieme krachtterm GVD zul je nooit horen bij deze goede katholieken. Ik hoor het Tony al zeggen: “Show some respect. You don’t fuck with the the Holy Father!”.

Hieronder ‘The Sopranos’ in Tourette modus. Telt u even mee?


the sopranos, uncensored. from victor solomon on Vimeo.

Terugkeer van de Fabeltjeskrant?

Deze week is het zover: dan valt de ‘langverwachte’, met veel mediabombarie aangekondigde huis-aan-huis folder van de Nederlandse crea-christenen bij ons allen in de bus.

Een aantal samenwerkende Nederlandse weblogs is onder de titel ‘Terug naar je maker’ een protestactie gestart en roept op de folder in kwestie terug te sturen naar de initiatiefnemer, ene meneer Van Helden uit Urk. Ben ik niet van plan, vind ik al teveel moeite.

Maar uit sympathie met dit bloggersinitiatief ben ik niet te beroerd om tijdelijk een steunbanner te plaatsen. Want ook ik blijf het idioot vinden dat men anno 2009 in Nederland een soort middeleeuws Sinterklaasgeloof prefereert boven een wetenschappelijk algemeen aanvaarde theorie.

Terug naar je maker? Terug naar Fabeltjesland, zou ik zeggen. En ga daar dan fijn je eigen krant in elkaar flansen.

Dag Deezer

’t Was natuurlijk ook te mooi om waar te zijn. Onbeperkt je eigen muziek uploaden, daar playlistjes van maken en die dan online in je blog zetten. Het kon een hele tijd met Deezer en ik heb er dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Maar ineens blijkt de functionaliteit om eigen blogplaylists aan te maken verdwenen zonder enige aankondiging. Waarschijnlijk het onvermijdelijke copyright gedonder, maar dat communiceer je dan toch op z’n minst via je website?

Daarom, bye bye Deezer en dus geen nieuwe muzieklijstjes meer in de rechterkolom. Oude playlists in dit blog (hier, hier, hier en hiero) blijven -voorlopig?- gelukkig nog wel werken.

En nu weer op zoek naar een alternatief dat vergelijkbare en vooral langduriger faciliteiten biedt.

Eerste lentebode?

Als bij toverslag was ik gisteren verlost van de mij al weken teisterende stramheid en spiermalaise. Toen daarna ook nog een knetterend zonnetje aan de hemel verscheen, wist ik het: ik moest er op uit.

Strandtentmoment no.1
Voorzien van zonnebril en MP3-spelertje eerst een wandeling ondernomen door het waterwingebied om mezelf daarna te belonen met het eerste officiële strandtentmoment van 2009.
Zelfs het feit dat het terras deels bevolkt was door luid kwetterende Germanen die het carnaval ontvlucht waren, deerde mij niet. Met mijn portable jukebox, een flinke plens zon en een Duveltje voel ik me al gauw King of the World.

Ik geef toe, het is niet echt breaking news, maar voor mij wel het leukste buitengebeuren sinds lange tijd. En dat moest ik gewoon even vastleggen voor mezelf.
Juist omdat het vandaag weer grijs is en ik opnieuw zo stram ben als een ouwe pijnboom.